‫[کُد ۳ یه کد واکنش اضطراریه] ‫[برای حرکت با چراغ گردون و آژیر]
« « سینمافریک با افتخار تقدیم می کند » » [ CinemaFreak.Net ]
‫خب، زندگیت چطوره؟
‫درد قفسه‌سینه داری؟
‫تصادف کردی؟
‫جاییت خونریزی داره؟
‫وقتی مشکلی پیش میاد به من زنگ می‌زنی
‫من بهترین دوستت توی بدترین روزت هستم
‫و تمام کثافت‌هایی که قراره ببینید
‫واسه یک پارامدیک واقعی و حقیقی رخ داده
‫یعنی من
‫ترجمه از «امیرعلی»
‫خب، خب، خب، تاگرت
‫رندی
‫چه خبر مایک؟
‫- رفیقت کیه؟ ‫- هیچکس
‫یه دانشجوی کارآموزه. ‫مال این صحبت‌ها نیست
‫پسر، حالش رو نگیر
‫هی. اصلاً ماجرا اینجا چیه؟
‫یه گزارش مزاحمت داشتیم
‫چی؟
‫تاگرت، چی داری میگی واسه خودت؟
‫به ما گفتن مورد ناشناخته پزشکیه
‫لعنتی، امیدوارم باشه
‫اگه یکی بخواد بره بیمارستان،
‫کارهای اداریش با شماست، نه من
‫آره، الفبای پلیس
‫«آمبولانس قبل از ماشین گشت»
‫لطفاً همون مزاحمت باش
‫لطفاً مزاحمت باش. یالا!
‫پلیس!
‫اوردوزه
‫کار خودتونه کسخل‌ها
‫لعنتی
‫- می‌خوای برانکارد رو بیاری؟ ‫- با کمال میل
‫مُرده؟
‫نمُرده. داره می‌میره، ولی نمُرده
‫اول چی رو ارزیابی می‌کنیم؟
‫- الفبا ‫- الفبا
‫- راه هوایی، تنفس، گردش خون ‫- بله
‫اول از همه، چیزی که چک می‌کنیم اینه
‫- فهمیدی؟ ‫- آره
‫- الفبا. اون‌ها... ‫- الفبا...
‫وای پسر
‫اوه! هی!
‫می‌دونی معالجه یک سوزان کثیف چیه؟ شیمی‌درمانی
‫مثل بیمار سرطانی
‫هفتاد و دو ساعت دمر می‌افتی و بالا میاری
‫با یک سال آزمایشات اِچ‌آی‌وی
‫باشه. حالا...
‫اه!
‫می‌زنم شما حرومی‌ها رو می‌کشم
‫الان باید اشاره کنم که همه‌تون قراره بمیرید
‫حمله قلبی
‫تصادف خودرو
‫قتل
‫سرطان
‫شوک دیابت
‫چنگال کردن توی تستر
‫یا حساسیت به بادوم‌زمینی
‫پولدار، بی‌پول. پیر، جوون
‫گاهی تا چند روز پیداتون نمی‌کنن
‫شما هم یه روزی خواهید مُرد،
‫و زودتر از چیزی که فکر می‌کنید
‫چون حدس بزنید چی؟
‫همه‌چیز تموم می‌شه
‫فیلم زندگی‌تون رو یادتونه؟
‫همونی که توش بازی می‌کنید
‫یه روزی، اون فیلمه یهو تموم می‌شه و می‌میرید
‫یادتونه قبل از تولد چطوری بود؟
‫همونجوری می‌شه
‫تا ابد
‫ولی گاهی، به خاطر آدم‌هایی مثل من،
‫یکم وقت اضافه می‌گیرید
‫می‌زنم شما حرومی‌ها رو می‌کشم
‫از خونه من گم بشید بیرون
‫تفنگ! تفنگ!
‫صحنه‌ات رو ایمن کن، تاگرت!
‫صحنه کوفتیت رو ایمن کن!
‫پشمام پسر. اولاً،
‫نمی‌دونستم می‌تونی اونقدر سریع بدوئی
‫خدا لعنتت کنه، چقدر سریعی!
‫دوماً، کی تفنگ داشت آخه؟
‫مرکز رو بابتش نقره داغ می‌کنم
‫بهمون شلیک کرد
‫ای احمق! وقتی کسی تفنگ می‌کشه، در میری!
‫- امنه! ‫- دست‌های زشت
‫و حرومزاده‌ایت رو از من بکش،
‫سگ کوفتی زشت وامونده
‫صحنه مال شماست، اورژانس
‫رندی، پسر، حالت خوبه؟
‫خوبم
‫حالت خوب می‌شه، باشه خانم؟
‫نمی‌ذاریم بمیری
‫خدایی اگه یه بار دیگه این رو بگی،
‫با مشت می‌زنم توی خرخره‌ات
‫هیچوقت این حرف رو به یک بیمار نمی‌زنیم
‫- هرگز ‫- ببخشید
‫اون چیه؟
‫نارکَن
‫هروئین رو از گیرنده‌های مخدر پاک می‌کنه
‫این زن کلی هزینه کرده
‫که از جیمی هندریکس نئشه‌تر بشه
‫و ما قراره به همین راحتی... بپرونیمش
‫باشه. می‌دونی چیه؟
‫من بودم اونجا نمی‌نشستم
‫چرا؟
‫به خاطر...
‫...استفراغ
‫رفت تو دهنم!
‫این چه وضعیه؟!
‫مگه چی خورده؟!
‫نئشگیم رو کِش رفتی، حرومی!
‫قابلت رو نداشت. ‫جونت نجات پیدا کرد
‫داریم می‌بریمت بیمارستان، خانم
‫باید... خانم، آروم باش
‫هی، نه. هی. هی! آروم باش!
‫باید آروم بگیری!
‫لعنتی! دست‌هاش باز شد!
‫نه!
‫لعنتی! نه، نه، نه!
‫نه، نه، نه!
‫سوزن داره!
‫غیرقانونیه، خانم!
‫خدایا...
‫شوخی می‌کنی؟
‫یه سوزن کثیف بهم زدی!
‫دیوث!
‫هی! مایک، ترمز کن!
‫چی شده؟
‫درست... درست توی صورت
‫نگهش دار!
‫هی! الان... لعنتی! ‫افتادم توش!
‫ای زنیکه روانی!
‫- لعنتی! ‫- هی، با اکسیژن بزنش!
‫- نفس بکش، هرزه! ‫- چی کار می‌کنی؟!
‫گفتم باهاش بزنش!
‫« کُـد ۳ »
‫چی شد؟
‫بهش اکسیژن دادیم
‫بله، بعدش بیمار باید مهار می‌شد،
‫واسه همین نتیجه‌اش این شد
‫که خودش رو یکم کبود کرد
‫نظر پزشکیت اینه؟
‫ببخشید، گفتی کدوم دانشکده پزشکی درس خوندی، دکتر؟
‫- دکتر نیستم ‫- جان؟
‫- دکتر نیستم ‫- درسته!
‫دکتر نیستی
‫پس چطوره تشخیص بیمارها رو
‫- بسپاریم به دکترهای واقعی، ها؟ ‫- باشه
‫توی آمبولانس یه سوزن کثیف بهم خورد،
‫پس لطفاً یه نسخه برام بنویس...
‫- عجب وضعیت گهی... ‫- ...برای رتروویروس...
‫باورنکردنی هستی
‫امیدوارم از این بیمارستان خوب و تمیز لذت ببری...
‫- اصلاً وقاری توی خدمات اورژانس مونده؟ ‫- ...در حالی که من کف خیابون‌هام
‫و روم بالا میارن و مجبورم قرص‌هایی بخورم
‫که انگار یه دوره‌گرد ریده تو دهنم!
‫هی!
‫تو یه روز، بهم...
‫شلیک کردن...
‫روم بالا آوردن و... خفه‌ام کردن
‫اونوقت هنوز...
‫یازده ساعت از شیفت مونده
‫چطوری هر روز این کار رو می‌کنید؟
‫کارمونه
‫کارتون ریده!
‫آره و وقتی اینجوری میگی خیلی داغون به نظر میاد
‫آره خب، نمی‌تونم به اون آمبولانس برگردم
‫باشه؟
‫استعفا میدم
‫متأسفم مامان
‫کارتون ریده!
‫یه دکتر آینده رفت پی کارش
‫[جراح اورژانس] ‫[متوسط حقوق سالانه ۳۴۷,۸۷۰ دلار]
‫[پزشک بیمارستان ۲۲۵,۲۷۰]
‫[پزشک کودکان ۲۰۳,۲۴۰]
‫[پرستار متخصص ۱۲۴,۶۸۰]
‫[فیزیوتراپ ۹۷,۹۶۰]
‫[پرستار رسمی ۸۹,۰۱۰]
‫[افسر پلیس ۷۱,۳۸۰]
‫[مددکار اجتماعی ۶۴,۳۶۰]
‫[پرستار کارآزموده مجاز ۵۵,۸۶۰]
‫[سرایدار ۴۷,۴۳۰]
‫[پارامدیک ۴۲,۰۶۰]
‫[یک هفته شیمی‌درمانی]
‫دمای هوا امروز کمی بالاتر می‌رود
‫و به بالای ۲۷ درجه می‌رسد
‫تا ظهر، به حوالی ۳۲ درجه می‌رسد
‫…هوای خشک و خوشایند ادامه دارد
‫انتظار می‌رود باران هفته آینده برگردد
‫چرنده! وقتی برات لوله گذاشتن که نمی‌تونی حرف بزنی
‫کِرِسِنت پریمیوم، چطور می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫حتماً. یه لحظه لطفاً
‫کِرِسِنت پریمیوم، تماسـتون رو به کجا منتقل کنم؟
‫خب، می‌بینم که مدت خیلی زیادی رو پارامدیک بودی
‫خب، متصورم کار کردن در شرکت بیمه به نظر میاد خیلی کسل‌کننده باشه،
‫ولی ما برنامه‌زمانی‌های خیلی منظمی داریم
‫چطوری استرس رو هندل می‌کنی؟
‫خب، من پارامدیکـم
‫پس...
‫همیشه استرس دارم
‫واسه همین بیمه رو انتخاب کردی؟
‫خب... به نظرم با وجود این همه سال تجربه‌ام،
‫به عنوان یک ارائه‌دهنده خدمات پزشکی،
‫با تغییرشغل به یک
‫حوزه‌ی پزشکی یا خدمات درمانی دیگه،
‫می‌تونم تجربه مفیدی ارائه کنم
‫از چه نظر مفید؟
‫خب، من...
‫به نظرم پارامدیک بودن کار خیلی مهمیه
‫و...
‫صادقانه بگم، وارد خدمات اورژانس شدم
‫چون واقعاً می‌خواستم به مردم کمک کنم
‫ولی واقعیت اینه که...
‫به ندرت به کسی کمک می‌کنیم
‫فقط گروه نظافتچی
‫برای بدترین تراژدی‌های زندگی مردمیـم
‫می‌دونی؟
‫و پسر، من یه چیزهایی دیدم
‫یعنی جسد حتی جزوشون نمیاد
‫میلیون‌ها جسد دیدم
‫اعضای بدن. دست و صورت‌های پاره شده رو دیدم
‫و پسر، اون تصویر تو ذهن آدم حک می‌شه
‫تا آخر عمرش، و دیگه خسته شدم
‫خسته شدم. فقط... سر صبح میرم سرِ کار
‫و اولین فکرم اینه که «دهن همه‌تون رو»
‫و اگه موقعیتش فراهم بشه،
‫اون آمبولانس رو آتیش می‌زنم
‫چون خرابه، بروس
‫خرابه. کل نظام وامونده خرابه
‫و داره غرق می‌شه
‫اونوقت من با یه انگشتانه می‌خوام نجاتش بدم،
‫و اگه یک اشتباه بکنم، ممکنه یکی بمیره
‫و می‌خوای تجربه‌ام رو بدونی؟
‫دارم تموم می‌شم
‫دارم تموم می‌شم و...
‫باید از اورژانس بزنم بیرون
‫تا گند نزدم و یکی رو نکشتم
‫...سوال دیگه‌ای داری؟
‫واحد ۲۲، هنوز برنگشتی؟
‫خیر
‫- منتظر کاغذبازی‌های بیمارستانم ‫- منتظر کاغذبازی
‫رفتن اونجا مخ پرستارها رو بزنن
‫چرند میگه
‫واحد ۲۲، راه بیفت
‫بگیر عزیزم. می‌ذاریش سرِ جاش؟
‫سلام شنیس
‫- سلام ‫- سلام رندی
‫از هفته مرخصیت لذت بردی؟
‫آره، عالی بود. ‫تمام عشق‌وحال‌های سرطان بدون خود سرطان
‫آره، یه بار سوزن بهم خورد
‫یادمه
‫معتاد پشت مرغ سوخاری‌فروشی رو میگی که موهاش یه جوری بود
‫آره، یادم رفته بود. همراه تو بودم
‫هی، درسته
‫هی گوش کن
‫باید من رو از برنامه برداری
‫خواهش می‌کنم
‫باید یه جوری ساعت‌های کاریم رو کم کنی
‫واقعاً میگم. من... اوضاعم ناجوره شنیس
‫شنیس گوش کن
‫- حالم خوش نیست ‫- رندی، متأسفم،
‫ولی کمبود نیرو دارم. ‫کسی دیگه رو ندارم،
‫پس با مایک با واحد ۴۲ میری
‫بیخیال...
‫چرا همیشه مایک رو می‌ذاری کنارم؟
‫فقط اونه که می‌تونه توی رومُخ رو تحمل کنه
‫ممکنه ندونی، ولی تو روابط میان‌فردی خوب نیستی،
‫و امیدوارم شوکه‌ات نکنه
‫چون می‌دونی چیه؟ ‫من دو سال باهات روندم
‫ولی یه کاری می‌کنی اکثر مردم دو سه ماهه کم بیارن
‫بیخیال. واقعیت نداره. منصفانه نیست
‫خیلی‌ها دوست دارن باهام برونن. مثل کیم
‫تو دوست داری باهام برونی، درسته کیم؟
‫خیلی هم دوست داری
‫دوست داره
‫شنیس، خبری از اضافه حقوق هست؟
‫عزیزم، دوست دارم بهت اضافه حقوق بدم،
‫و به محض اینکه دولت دستـمون رو پُر کنه،
‫اون موقع اضافه حقوق می‌گیری
‫راستی رندی، یه دانشجوی دیگه باهات میاد
‫- نه. اصلاً ‫- چرا
‫نه. عمراً. خیر
‫تو ارشدی. دانشجو با تو میره
‫پارامدیک دیگه‌ای هست که بفرستمش با اون؟
‫یکی از تو بهتر؟
‫- هیچکس از من بهتر نیست ‫- فکر می‌کردم که همین رو بگی
‫بیخیال عزیزم. اینجوری نباش
‫می‌دونی که سرِ کارم
‫ببین، تا هفت کارم تموم نمی‌شه
‫نه، نه، نه، شب نه، صبح رو میگم
‫ساعت ۷:۳۰ می‌بینمت عزیزم. ‫فقط ۴۵ دقیقه نیاز دارم
‫همینقدر زمان خیلی زیاده، می‌دونی؟
‫اوهوم، حدود پونزده تلمبه
‫آره، می‌دونی که خوشم میاد
‫رندی اومد. بعداً می‌گیرمت
‫ببین چه عجوزه‌ی فرتوتی پیداش شده
‫می‌دونی فقط به اندازه‌ی ده‌تا تابستون از عمرت مونده
‫سر به سرم نذار
‫هنوز صبحونه‌ام رو هم نخوردم
‫مایک، می‌ذاری امروز من برونم؟
‫نه. باشه؟ من می‌رونم. خودت می‌دونی
‫- بیخیال. بیخیال ‫- نه!
‫ببین، من می‌رونم، تو خوب می‌کنی
‫چرا می‌خوای نظم طبیعی رو برهم بزنی؟
‫ببین، امروز یه دانشجو هم داریم
‫می‌دونم. امیدوارم تا اون کسخل پیداش نشده
‫بتونیم راه بیفتیم
‫کسخل اومده
‫داشاق
‫یا جسیکا
‫- رندی هستم ‫- سلام رندی
‫- ممنون که قبولم کردی ‫- هی!
‫می‌دونی چیه؟ ‫تو خیلی باهوش به نظر میای
‫مطمئنم شاگرد اول کلاس پارامدیکـت بودی
‫مگه نه؟
‫خیلی باهوشم
‫منم باهوشم
‫این‌کاره‌هاش همدیگه رو می‌شناسن
‫- باشه ‫- گوش کن
‫ما شیفت‌مون ۲۴ ساعته است، ‫از هفت صبح تا هفت صبح
‫[تا پایان شیفت]
‫واقعاً می‌خوای ۲۴ ساعت
‫با دوتا مرد عرقی ‫توی این قوطی کبریت باشی؟
‫- آره ‫- قراره یه چیزهایی ببینی
‫که نمی‌تونی فراموش کنی
‫ببخشید، اشتباه کردم؟
‫چون از شنیس خواستم ‫من رو بذاره کنار بهترین نفر
‫چون می‌خوام از بهترین نفر یاد بگیرم، پس...
‫اومدم تو ماشین اشتباهی، یا اینکه...
‫باشه. خیلی‌خب. ‫اگه می‌خوای بیای، قبوله،
‫ولی کاری که باید بکنی اینه
‫هیچی
‫قراره هیچ کاری نکنی،
‫به هیچی دست نزنی،
‫هیچی نگی
‫مگر اینکه من بهت بگم. فهمیدی؟
‫قضیه دموکراسی نیست، دیکتاتوریه
‫باشه؟ حرف من قانونه
‫والسلام، نامه تمام
‫باشه، دیک‌تاتور. بزن بریم
‫[تا پایان شیفت]
‫قضیه چیه؟ ‫مثلاً باید جون مردم رو نجات بدیم
‫اونوقت تو اومدی لاته بگیری؟
‫نه وقت ناهار داریم نه وقت دستشویی
‫۲۴ ساعت شیفت در پیش داریم،
‫باید هروقت می‌شه ‫چیزهایی که لازمه رو بگیریم،
‫الان هم دارم از گشنگی می‌میرم
‫هی!
‫واقعاً باید اینجوری پارک کنید مرد؟
‫جای سه‌تا ماشین رو گرفتین
‫اونجوری پارک می‌کنیم که اگه لازم بود
‫فوری بریم، آقا
‫می‌دونی چیه؟ شماها فقط ترافیک درست می‌کنید
‫می‌دونید؟ ‫باید یه شغل واقعی پیدا کنید
‫نظرت چیه؟
‫هی دیوث، ما یه شغل واقعی داریم
‫تو با اون تگ اسم پلاستیکیت ‫کارت چیه، کوین خان؟
‫ها؟ برگرد رادیوشک، مادر دوست‌داشتنی!
‫- آروم باش مرد ‫- لازم نیست آروم با...
‫- خودت آروم باش! ‫- عجب لاشی‌ای
‫- آره، مردم بدجنسـن ‫- کون لقت. آروم نمی‌شم!
‫حالا می‌بینی
‫سیبیل دسته دوچرخه‌ای دیوث
‫آره، ببخشید مامان جون
‫قهوه و یه مافین
‫نه، می‌دونی چیه؟
‫دوتا مافین. یکی شکلاتی، یکی بلوبری
‫دوتا مافین، یه قهوه. اون...
‫۱۰.۲۵ دلار
‫آم...
‫قهوه مجانی برای قهرمانان
‫قهوه مجانی فقط برای آتش‌نشان‌ها و پلیس‌هاست
‫من پارامدیک‌ام
‫واحد ۴۲، ترافیک اورژانسی
‫شرمنده...
‫واحد ۴۲، پاسخ فوری
‫به بزرگراه وست امپریال ۵۲۰۰
‫برای بیمار دچار مشکل روانی
‫رفیقت جانیـه
‫پسر، امیدوارم امروز لباس تنش باشه
‫یه چی بگم؟ شرط می‌بندم نپوشیده
‫اصلاً یه کاری، بیست دلار می‌بندم ‫که قراره لخت مادرزاد باشه
‫- عمراً ‫- بیست دلار
‫- همین الان باهات شرط می‌بندم ‫- پایه‌ام
‫امروز ناهار به حساب توئه
‫چون قراره کاملاً لخت باشه
‫- بریم تو کارش ‫- برو بریم
‫- چه پول تپلی بزنم به جیب ‫- باشه
‫هی، دانشجوی نمونه سال، نظرت چیه؟ هستی؟
‫- خایه‌هاش بیرونه یا نه؟ ‫- خایه؟
‫[تا پایان شیفت]
‫من شیطانم و تنها پیامبرش!
‫خب، تحویل بگیر. مساوی شدیم
‫تی‌شرت تنشه، شلوار نه
‫چی داری میگی؟ ‫چرنده، باشه؟
‫شومبولش معلومه. شرط مال منه
‫لخت نیست!
‫اون کجاش لخته؟ تی‌شرت پوشیده
‫تی‌شرت، بدون شلوار. مثل وینی پو
‫گمونم شومبول وینی پو بیرون بوده
‫چون دارم می‌بینمش
‫جانی، کون لختت رو بکش بیار اینجا!
‫از اینجا برید...
‫وگرنه همه‌تون رو نابود می‌کنم!
‫باشه، پس واقعاً می‌خوای جاودانگیت رو محک بزنی؟
‫- باشه ‫- همین الان برید!
‫من شیطانم و تنها پیامبرش
‫پسر، خیلی طماعی. نمی‌تونی همزمان
‫هم شیطان باشی و هم تنها پیامبرش
‫فقط یکی‌شون رو انتخاب کن، باشه؟ ‫خیلی سرت شلوغ می‌شه!
‫من شیطانم و تنها پیامبرش!
‫باشه. می‌دونی چیه؟
‫یکم صبحونه بخور. ولی...
‫دست از سر مردم بردار. آفتابی نشو. خب؟
‫وگرنه دفیبریلاتور رو به صورتت وصل می‌کنم
‫گرفتی؟
‫مهم نیست. ‫یه شلواری بپوش
‫و کون لپرکانی خاکستریت رو از اینجا جمع کن
‫کسی نمی‌خواد لختت رو ببینه!
‫شیطان می‌خواد!
‫چی...
‫مرکز، واحد ۴۲ صحبت می‌کنه
‫در دسترسیم. بیماری در صحنه نیست
‫تکرار می‌کنم، بیماری در صحنه نیست
‫صبر کنید. این چه کاریه؟ ‫بیمارتون رو رها کردین
‫ممکنه پروانه‌تون رو از دست بدین
‫- شیطان عاشقمه! ‫- اون بیمار نیست
‫جانیـه
‫اگه واقعاً اسکیزوفرنی داشت،
‫الان داشت موهاش رو می‌کَند
‫و اینقدر لب‌هاش رو گاز می‌گرفت تا خونریزی کنه
‫وقتی جانی داروهاش رو مصرف نمی‌کنه اینجوری می‌شه
‫الان جانی اینجوری رفتار می‌کنه چون گشنشـه
‫- پس گشنشـه. باشه ‫- آره
‫کسی که داره هلی‌کوپتری می‌زنه
‫- آره ‫- اون... گرسنه است
‫می‌خواد ببریمش اورژانس
‫که باید بهش یک وعده غذا بدن ‫قبل از اینکه بذارن بره،
‫چون اورژانس چاره‌ای نداره
‫قانوناً نمی‌تونن هیچکس رو رد کنن
‫حالا، می‌تونیم واسه هَپی میلِ اورژانسیش ببریمش،
‫ولی حدس بزن چی؟ ‫کلی کاغذبازی داره
‫پس برام خیلی آسونتره که واسطه رو دور بزنم
‫و صبحونه خودم رو بهش بدم. که خیلی هم گشنمـه!
‫باشه. پس واسه جمع‌بندی
‫راه‌حل پزشکیت مافینـه
‫مافین‌های خوشمزه‌ام رو فدا کردم
‫به خاطر خیر بشر
‫- مایک، بزن بریم ‫- باشه. برو که رفتیم
‫چرا اینجایی؟
‫چون می‌خوام جون مردم رو نجات بدم
‫- خنده‌دار بود؟ ‫- می‌خوای جون مردم رو نجات بدی
‫فکر می‌کنی ما داریم جون مردم رو نجات میدیم؟
‫بیخیال بابا. الان به یه یارویی مافین دادیم
‫آره، قبلاً می‌خواستم قهرمان باشم،
‫ولی واقعیت اینه که ما قهرمان نیستیم
‫باشه؟
‫حقیقت اینه که اکثر تماس‌هایی که باهامون می‌شه
‫چرندن
‫آدم‌هایی که نیازمون دارن زنگ نمی‌زنن،
‫اون‌هایی که زنگ می‌زنن نیازمون ندارن
‫مردم زنده می‌مونن یا می‌میرن
‫به ندرت تفاوتی ایجاد می‌کنی
‫این یه شغله
‫باشه؟ میری و میای و ساعت می‌زنی
‫آخرش هم میری خونه. تموم شد رفت
‫فکر نمی‌‌کنم اعتقاد واقعیت این باشه
‫نه، هست
‫هست. واقعاً واقعاً هست
‫تو هم اگه می‌خوای دوام بیاری باید معتقد بشی
‫ولی جون مردم تو دست شماست
‫چطوری اهمیت نمیدین؟ ‫چطوری براتون مهم نیست؟
‫اهمیت دادنه که از پا درت میاره
‫واقعیت اینه که،
‫اکثر مردم تو این کار یک سال دوام نمیارن
‫از پسش بر نمیان
‫آدم حسابی‌هاش هم که خیلی خیلی کارشون درسته؟
‫پنج سال
‫نهایت پنج سال. فقط در این حد ازشون بر میاد
‫تو چند وقته که تو این کاری؟
‫هجده سال و نُه ماه
‫باشه، مبصر کلاس،
‫این یکی جدیه، پس حواست رو جمع کن
‫با من میای. ساک رو بردار
‫- باشه ‫- به هیچی دست نزن
‫هیچی. گرفتی؟
‫خب پس چرا...
‫...اصلاً اینجام؟
‫راه برو. ندو. هیچوقت ندو
‫- چرا؟ ‫- چرا؟
‫لعنتی. دره گیر کرده
‫- جداسازی ترشحات از بدن ‫- چی؟
‫- جداسازی ترشحات از بدن! ‫- یعنی چی؟
‫- یعنی دستکشت رو بپوش! ‫- باشه
‫- سلام جیمی ‫- سلام
‫می‌خوام اون دره رو باز کنی
‫- رو چشم ‫- یه راننده اضافی هم می‌خوایم
‫مایک باید باهام عقب آمبولانس باشه
‫- حله ‫- سلام. حال‌تون خوبه؟
‫اون چیه؟
‫بعد از قضیه جواب سوالات رو میدم
‫شیشه‌شکنه
‫باشه، بزن
‫از بغل بکشش بیرون
‫- برو تو ‫- یکم بیشتر
‫باشه، شاگرد نمونه،
‫اول چی رو ارزیابی کنیم؟
‫راه هوایی، نفس کشیدن، گردش خون
‫نفس می‌کشه، ولی نفس‌های عمیق تُنده
‫تنفس کوسمال؟
‫صبر کن، درست گفتم؟
‫تازه‌کار، برو کنار
‫اینجا چه خبره؟
‫تنفس کوسمال داره
‫احتمالاً همه‌جاش شکسته. مال تو چی شد؟
‫خانمه فقط یکم شوکه شده بود ‫ولی حالش خوبه
‫باشه. یه آتل برام میاری؟
‫باشه، دارمت
‫- برو کنار ‫- ببخشید. ببخشید
‫باشه، یه ماسک بازدمی برام میاری
‫الان گفتی به هیچی دستم نزنم
‫حالا دارم ازت می‌خوام به یک ماسک بازدمی دست بزنی
‫و برام بیاریش
‫وایسا. نه. نه
‫ببخشید. ببخشید
‫توی ماشین نیست. توی ساکه!
‫- چی؟ ‫- توی ساکه! توی ساک!
‫لعنتی
‫آروم راه برو. ندو
‫هی رفیق. صدام رو می‌شنوی؟
‫یک، دو، سه
‫نه. چرا، دارمش
‫چطوره؟
‫خوبه
‫معده خالیه، چهار دست و پا سالمه
‫گرفتی، قهرمان؟
‫لعنتی. وارد فیبریلاسیون بطنی شد
‫هی تو، می‌خوام احیای قلبی انجام بدی
‫الان. زود باش. زود باش!
‫محکم‌تر
‫محکم‌تر! ‫کاری نمی‌کنی
‫محکم‌تر!
‫خدای من! فکر کنم الان دنده‌هاش رو شکستم
‫نه، نه، نه. چیز خوبیه. چیز خوبیه
‫ادامه بده، باشه؟ ‫یعنی داری درست انجامش میدی
‫آره. می‌تونم شکستگی‌ها رو درست کنم. ‫مُرده بودن رو نمی‌شه
‫زود باش!
‫قراره بهش شوک بدیم؟
‫نه، قراره به سینه‌اش موم بزنیم
‫آره دیگه، قراره بهش شوک بدیم
‫شارژ می‌کنم
‫آماده است
‫مغز متفکر آماده است. همه چیز آماده است
‫برید کنار
‫آهای؟ آهای، آهای!
‫یه مرد حدوداً چهل ساله داریم، دوتا ماشین باهم تصادف کردن
‫راننده گیر کرده بود
‫صدمه سنگین به ماشین وارد شده
‫آزاد کردنش ده دقیقه طول کشید
‫اولش کوسمال داشت،
‫ولی وقتی از ماشین درش آوردیم ‫دچار قطع ناگهانی تنفس و وارد فیبریلاسیون بطنی شد
‫سه بار بهش شوک دادیم. ‫آخریش توی مسیر اینجا بود
‫الان فشار سیستولی نداره
‫آماده؟ یک، دو، سه
‫مردمک‌هاش ثابت و گشادن
‫دست راستش شکسته ‫و شکستگی جمجمه فشرده داره در...
‫تراکم رو متوقف کن. ‫وایسا، وایسا، وایسا. لطفاً
‫فشار سیستولی نداره
‫گفتید تصادف کرده. نبضش برگشت؟
‫- نه ‫- نه
‫نه
‫زمان مرگ، ۱۰:۲۹
‫خدای من. لابد شوخیت گرفته
‫اون گِله؟
‫خب، دمت گرم دکتر رندی
‫هرچقدر خواستی گِل و باکتری‌
‫با خودت به اورژانس من بیار
‫واقعاً؟
‫هی. چی شد؟
‫دکتر دیگه مرگش رو اعلام کرد؟ همین؟
‫آره، همین
‫وقتی رسیدیم طرف مُرده بود
‫باشه خب، اگه فکر می‌کردی مُرده،
‫پس چرا مجبورم کردی احیای قلبیش کنم؟
‫چون هیچکس توی آمبولانس نمی‌میره
‫منظورت چیه؟ آمبولانسه
‫- مردم همیشه می‌میرن ‫- کسی نباید توی آمبولانس بمیره
‫مثل یه کابوس حقوقی می‌مونه. ‫وقتی شروع به کار کردن روی کسی بکنیم،
‫اجازه نداریم مُرده اعلامش کنیم
‫فقط یه دکتر یا پزشک قانونی می‌تونه اون کار رو بکنه
‫پس حتی اگه هیچ شانسی واسه زنده موندن نداره،
‫حتی اگه فقط داریم خون توی یه جسد پمپاژ می‌کنیم،
‫نمی‌تونیم مرگش رو اعلام کنیم
‫می‌تونه قبل از رسیدن ما مُرده باشه،
‫می‌تونه وقتی رسوندیمش بمیره،
‫ولی هیچوقت و هرگز نباید بینِ این‌ها بمیره
‫از نظر پزشکی هیچ‌جوره منطقی نیست
‫پزشکی نیست
‫خدمات پزشکیه
‫به اورژانس خوش اومدی
‫نه
‫نه! خدا لعنتت کنه
‫بمون
‫نه! برو!
‫دلارم رو بگیر حرومی!
‫خدا لعنتت کنه!
‫بچه‌ها می‌تونن صدات رو بشنون
‫باشه. بهتر. یه دلار داری؟
‫چیزی که نمی‌فهمم اینه که ‫اگه اینقدر از شغلت متنفری،
‫چرا راحت استعفا نمیدی؟
‫چون دوست دارم غذا بخورم و دوست ندارم توی جوب بخوابم
‫- پس یه کار دیگه پیدا کن ‫- چی مثلاً؟
‫خلبان؟ ها؟
‫گوش کن، تلاشم رو کردم. ‫اینجا گیر کردم
‫باشه؟ توی بیمارستان کار کنم؟
‫من فقط واسه تعویض لگن و پاک کردن کون صلاحیت دارم
‫آموزشی که دیدم اینجا هیچ ارزشی نداره
‫برم دانشکده پزشکی؟ بیخیالش
‫نه. وقتی درسم تموم بشه،
‫وقت بازنشستگیم می‌شه
‫باشه
‫وایسا. چی؟ نه!
‫خدایا! ازت متنفرم!
‫نه! نه! نه!
‫خدایا!
‫باشه
‫رندی؟
‫یا خدا. حس می‌کنم قلبم داره از کونم می‌زنه بیرون
‫هی. هی
‫چت شده؟
‫نه، خوبم. خوبم
‫- داره حمله قلبی بهت دست میده؟ ‫- نه. بس کن فقط. خدای من
‫- نه ‫- باشه، پس حمله پانیکه
‫- نه، نیست ‫- چندتا نفس آروم و عمیق بکش
‫صبح بخیر. خودم پارامدیک‌ام
‫می‌تونی اینجوری کار کنی؟
‫ببین، خوب می‌شم. فقط...
‫فقط یکم وقت نیاز دارم
‫درک نمی‌کنم
‫می‌دونی، وقتی سیزده سالم بود...
‫من و مامانم و خواهرم رفتیم وسط ناکجاآباد
‫کمپ کنیم
‫و مامانم خیلی مرغ سرد دوست داشت،
‫پس داشتیم مرغ سرد می‌خوردیم
‫روی میز پیک‌نیک که یکم هم چیپس داشتیم،
‫و یه استخون تو گلوی مامانم گیر کرد
‫و... مانور هایملیش یا همچین چیزی بلد نبودم...
‫پس همونجا...
‫توی اون محوطه کمپ مسخره...
‫...مادرم مُرد
‫منم فقط تماشا کردم
‫پس واسه همین... اینجام
‫یه چیزی رو بهت میگم
‫که میگم کاش یکی خیلی وقت پیش بهم گفته بود
‫تا جایی که پای انسانیت جواب میده ‫از این شغل فرار کن...
‫وگرنه آخرش اینجوری می‌شی
‫عجیبه
‫الو؟ رندی هستم
‫باشه
‫منظورت چیه که نمی‌تونی دیر بیای؟
‫می‌دونم معلمی. لق اون بچه‌ها
‫فقط... خیلی زوده که...
‫چه مرگت شده تو؟ هی، بس کن
‫هوم!
‫آره، فکر می‌کنم رندی کراک می‌زنه
‫هورا!
‫آره!
‫سلام! من استعفا میدم!
‫استعفا میدم!
‫کار جدید پیدا کردم. استعفا میدم!
‫همین. تمومه
‫تمومه. شغل جدید پیدا کردم. ‫باورم نمی‌شه...
‫کاملاً فکر می‌کردم که مصاحبه رو خراب کردم،
‫ولی ظاهراً عاشق صداقتم شدن
‫پس... همین و بس. ما که رفتیم
‫خب... دیگه...
‫شنیس، تو فوق‌العاده بودی. ‫مشکل از تو نیست. واقعاً میگم
‫ممنون. تو بهترین سرپرستی
‫واقعاً... دمت گرم...
‫نیاز که نیست مهلت دوهفته‌ای بدم؟
‫فکر نکنم بتونم دوهفته دیگه بمونم
‫نمی‌تونم مهلت دوهفته‌ای بدم. ‫می‌خوان از دوشنبه شروع کنم
‫بیخیال. خواهش می‌کنم، لطفاً... ‫باورم نمی‌شه!
‫راستش نمی‌دونستم که می‌تونم اینقدر خوشحال باشم
‫الو؟ هنوز پشت خط هستید؟
‫بله، هنوز هستم
‫دستکش لاتکس،
‫سرنگ و سالین معمولی... ‫صبر کن ببینم!
‫رندی!
‫نگفتم می‌تونی استعفا بدی
‫شیفتت رو هم باید تموم کنی!
‫- دیوث ‫- ببخشید؟
‫[تا پایان شیفت]
‫نه، نه، نه! تو نه
‫باشه! میریم!
‫میریم!
‫هاها!
‫♪ روز آخرمه! ♪
‫وای!
‫خدانگهدار، کسخل‌ها!
‫آره!
‫اه...
‫عاشق بوی خانه سالمندان توی صبحم
‫حال شما؟
‫ناهار چی داریم؟
‫چه مرگت شده؟
‫جان؟
‫این خوشحالی داره معذبم می‌کنه
‫راستش داره می‌ترسونتم
‫آره، یکم نگران‌کننده است
‫خب، هجده ساعت دیگه، ‫تا ابد از اورژانس می‌زنم بیرون
‫سلام. سلام
‫چرا اینقدر طولش دادین؟
‫چی میگی واسه خودت؟
‫شش دقیقه‌ای رسیدیم
‫می‌شه دوتا آهنگ آراَندبی. شش دقیقه
‫سریعتر از شش دقیقه که نمی‌تونیم برسیم
‫فکر کردی دستگاه تلپورت داریم؟
‫بیمار کجاست؟
‫باشه، ببینید. فقط...
‫دنبالم بیاید
‫از این طرف
‫زود باشید
‫چطوری تونسته این کار رو گیر بیاره؟
‫اخیراً یکم مشکل تنفسی داشته
‫اخیراً رو برام تعریف کن
‫تازه‌وارد، ارزیابیت چیه؟
‫خب، سیانوتیک شده، انگار کبودی داره
‫از نظر حرفه‌ای من...
‫مُرده
‫هوم
‫- باید یه کاری بکنید ‫- یه کاری؟ چی؟ احیای قلبی؟
‫مُرده
‫در احیا کردن پاتختی شانس بهتری داریم
‫باید تلاش کنید
‫نه، بهش دست نمی‌زنیم
‫باشه
‫سرپرستار رو میارم
‫اگه بخوای می‌تونی
‫سرپرستار جادوگره؟
‫چون فقط اینجوریه که این خانم قراره زنده بشه
‫با جادو!
‫وقت هدر دادنه
‫حتی تازه‌وارده هم می‌دونست مُرده
‫توهین نباشه
‫توهین بود
‫هی مرکز. واحد ۴۲ صحبت می‌کنه
‫واحد ۴۲، مرکز صحبت می‌کنه. به گوشم
‫مرکز، پزشک قانونی نیاز داریم
‫یه موردِ مُرده در صحنه داریم
‫و منتظر کاغذبازی‌هاش هستیم
‫دریافت شد، واحد ۴۲. ‫با پزشک قانونی تماس می‌گیریم
‫پزشک قانونی چه کشکیه؟ ‫اینجا چه خبره؟
‫بیمارتون داره هم‌دمای اتاق می‌شه،
‫مرگش رو اعلام کردم،
‫پزشک قانونی داره میاد و ما میریم
‫چطور می‌دونید مُرده؟
‫علائم حیاتیش چیه؟
‫می‌خوای علائم حیاتیش رو بدونی؟
‫خب، اگه واجبه که بدونی، ‫نبض صفر،
‫فشار خون صفر روی خون،
‫تنفس صفر
‫کلاً... صفر
‫می‌خوای فشار خونش رو بدونی؟
‫همین چند دقیقه پیش که بهش سر زدم حالش خوب بود
‫چند... دقیقه پیش؟ جدی؟
‫دستش رو تکون بده
‫برو دستش رو تکون بده
‫برو دیگه
‫- نمی‌خوام ‫- مایک؟
‫ببین
‫ببین!
‫«سلام. من مُردم»
‫لامصب چقدر سرده
‫می‌دونی چرا اینقدر سرده؟
‫چون به این میگن جمود
‫چون مُرده
‫اینجور خشکی چند دقیقه‌ای رخ نمیده
‫پنج شش ساعتی هست که مُرده
‫ها؟ می‌شه لباس‌هاش رو روی خودش اتو کرد،
‫در این حد خشکه!
‫مثل یه تخته سخته!
‫می‌تونم باهات رک صحبت کنم؟
‫تو یحتمل بدترین پرستاری هستی
‫که به عمرم دیدم
‫این رفتار کاملاً غیرقابل قبوله
‫به سرپرست‌تون زنگ می‌زنم
‫لطفاً بزن
‫خنده‌دار می‌شه
‫تو این بین، توصیه می‌کنم خانم پاستلی رو بذارید روی یخ
‫داره بوی خیلی خوبی به این اطراف اضافه می‌کنه
‫بوی مُرده میاد
‫- الو! ‫- رندی،
‫این خانمه که از خانه سالمندان زنگ زده
‫و پشت خط سرم داد می‌زنه کیه؟
‫ببین، این افراد احمقن، باشه؟
‫یکی از بیمارهاشون چند ساعت بود که مُرده بود
‫رندی، باید یاد بگیری ‫این افراد رو مدیریت کنی
‫و اینقدر با همه بدرفتاری نکنی
‫حالا من باید این گند رو جمع کنم
‫چی... روز آخرمه، شنیس
‫روز آخر من که نیست ‫و اگه شیفتت رو تموم کردی
‫بعدش معلوم می‌شه که روز آخرته یا نه
‫جدی؟ اوه نه. این قطعاً...
‫همین که گفتم
‫لعنتی
‫خب کارول، اگه اون بیمار رو ارزیابی کردی،
‫به نظرت زنده است؟
‫که اینطور. نه، نه، نه. نه، راست میگی
‫من مدرک پرستاری ندارم
‫آموزش پارامدیکی دیدم
‫آها. خب، بذار یه چیزی ازت بپرسم، کارول،
‫حالا که کارت مراقبت از سالمندانه
‫مادربزرگ من دوازده سال پیش ‫توی ۹۹ سالگی مُرد
‫و کنار پدربزرگم دفنش کردیم
‫توی قبرستونی که کنار فرودگاهه. می‌دونی کدوم رو میگم؟
‫آها. خب، بذار این رو ازت بپرسم
‫اگه من و تو الان بریم اونجا
‫و جسد مادربزرگم رو نبش قبر کنیم،
‫به نظرت می‌تونی احیاش کنی؟
‫چون به اندازه حرفی که الان داری بهم می‌زنی
‫با عقل جور در میاد
‫بیمارت مُرده بوده، هرزه خانم
‫اوهوم. و افرادت پنج شش ساعت
‫متوجهش نشدن
‫به این میگن غفلت در انجام کار
‫ولی فکر کردی می‌تونی زنگ بزنی ۹۱۱
‫و دست پیش بگیری، درسته؟
‫خب، چطوره من و تو زنگ بزنیم به سرپرستت
‫و جزء به جزء حادثه رو مرور کنیم
‫و ببینیم کدوم‌مون تا آخر روز
‫هنوز سر شغلش هست؟
‫اوه! یهو دیگه مشکلی نداری؟
‫مسئله رفع شد، کارول؟
‫عالیه. خب، اگه مشکل دیگه‌ای داشتی،
‫اسم من شنیس‌ـه، می‌تونی فوراً بهم زنگ بزنی
‫گرفتی؟
‫درسته
‫خدای من، خیلی گشنمه
‫مایک، یه تاکو تراکی چیزی پیدا کن
‫معده‌ام داره خودش رو می‌خوره
‫دارمت. اطاعت می‌شه
‫واقعاً که استعفا ندادی، دادی؟
‫چرا. دادم
‫- نه، ندادی ‫- چرا، دادم
‫نه، ندادی
‫چرا، دادم
‫ببین، ببین. بذار این رو بگم، خب؟
‫رندی زیادی تو این کار بوده، باشه؟
‫نباید اینقدر تو اورژانس کار کنی
‫نمی‌دونه تو دنیای واقعی باید چی کار کنه
‫این دیوث هیچ کاری بلد نیست
‫چی میگی واسه خودت؟
‫من نمی‌دونم چطوری عمل کنم؟
‫ولی تو می‌دونی
‫- معلومه که می‌دونم ‫- باشه
‫خوب هم می‌دونم
‫چون یه آدم عادی‌ام
‫میرم خونه، می‌رینم،
‫بعد میرم حموم و لباس می‌پوشم
‫و میرم دنبال زیدم، میریم شام می‌خوریم،
‫بعدش بر می‌گردیم خونه و سکس می‌کنیم
‫باشه؟ به این میگن عضوی از جامعه بودن
‫از طرفی تو،
‫یه روز هم تو دنیای واقعی دوام نمیاری
‫چون هیچ کاری نکرده. ‫به جز این کار کاری نکرده
‫آخرین باری که سر قرار رفتی کی بوده؟
‫هوم؟ آخرین باری که ملافه‌های وامونده‌ات رو شستی؟
‫اوه...
‫خب، می‌خوای کجا کار کنی؟
‫میرم تو یه شرکت بیمه
‫- چی؟! ‫- چیه؟
‫- داری... ‫- چیه؟
‫می‌خوای توی بیمه کار کنی. دست بردار
‫پسر، نمی‌تونی توی سابوی کار کنی
‫می‌تونم... توی سابوی هم کار کنم
‫توی کار سابوی باید با مشتری‌ها سروکله بزنی
‫آره. می‌تونم
‫می‌تونی؟ بیا تظاهر کنیم من مشتری‌ام
‫- باشه ‫- باشه. حاضری؟
‫- آره ‫- میام داخل. دینگ!
‫زنگوله کوچولوئه صدا میده. ‫من اومدم
‫سلام آقا. روز خوبی دارید؟
‫روز خیلی خوبی دارم
‫می‌خوام واسه ناهار ساندویچ بخورم
‫- باشه ‫- واقعاً باید...
‫پونزده سانتی باشه یا سی سانتی؟
‫باشه. یه ساندویچ گیاهی پونزده سانتی می‌خوام، خب؟
‫- با نون گندم و مرغ ‫- اوهوم
‫باشه
‫اگه بهش مرغ اضافه کنی
‫دیگه ساندویچ گیاهی نیست
‫نه. گفتم که،
‫یه ساندویچ گیاهی پونزده سانتی می‌خوام ‫با نون گندم و مرغ
‫شرمنده آقا، نمی‌شه
‫چون ساندویچ گیاهی نیست
‫کثافت خان، هست
‫- مشتری منم ‫- اگه مرغ دارید...
‫دیدی؟ دقیقاً واسه همین نمی‌تونی اونجا کار کنی
‫- ولی گیاهی نیست! ‫- گیاهیه!
‫اینجا قوانین داریم، آقا. قوانین
‫می‌تونم هر کوفتی بخوام سفارش بدم. خب؟
‫فانتا پرتقالی می‌خوام
‫با آب گریپ‌فروت
‫خودت نوشیدنیت رو بریز، آقا
‫اینم لیوانت. برو دم دستگاه نوشیدنی
‫این چه حرکت نژادپرستانه‌ایه؟!
‫برو بابا. زنگ می‌زنم دفتر اصلی
‫بیپ بیپ بوپ بیپ بیپ. دفتر اصلی
‫سلام! یه یارویی به نام رندی ‫که توی سابوی کار می‌کنه
‫دیوثه، خب؟
‫می‌خواست مجبورم کنه ‫نوشیدنی کوفتی خودم رو درست کنم!
‫در ضمن یه سیاهپوست پشت خطه،
‫پس می‌دونید قضیه از چه قراره!
‫خدافظ! اخراجی!
‫- پشمام ‫- باشه، باشه
‫خب، می‌دونی چیه؟ ‫من توی سابوی کار نمی‌کنم،
‫پس... قضیه بُرد بُرده
‫واحد ۴۲
‫نه. بیخیال!
‫الان نه. قبولش نکن. ‫نه. نه. نه، مایک. لطفاً
‫بیخیال پسر. کارمونه
‫- واحد ۴۲ صحبت می‌کنه. به گوشم ‫- خدای من
‫واحد ۴۲، ترافیک اورژانسی
‫فوراً خودتون رو به کوپر کورت ۳۳ برسونید
‫وای مرد، امیدوارم این بیمار مُرده باشه که بتونم...
‫...یه تاکو بخورم
‫[تا پایان شیفت]
‫قراره بگایی باشه
‫هی. هی. آقا؟
‫آقا، ببخشید. فقط... ‫فقط می‌خوایم یه نگاهی به...
‫آره. هی
‫- چی؟ ‫- هی آقا...
‫چطوره بشینی روی زمین تا بتونیم کمکت کنیم، باشه؟
‫- اینجا، بیا اینجا ‫- کلاه ایمنیم رو در بیارم؟
‫نه!
‫- نه ‫- نه
‫تکون نخور... نه! باشه
‫خدا لعنتش کنه
‫بهتر شد...
‫امروز بعد از ظهر یکم زیادی مشروب خوردی؟
‫- فقط یکم ‫- الان بر می‌گردم
‫میرم بقیه تجهیزات رو بیارم
‫مهره‌های گردن رو نگه دار لطفاً، خانم
‫- باشه ‫- ممنون
‫سلام. من رندی هستم
‫قراره امروز ببریمت بیمارستان
‫- اسمت چیه؟ ‫- اسمم مت‌ـه
‫یا متیو
‫باشه متیو
‫من... فقط خواستم بدونم...
‫می‌دونی چیه؟ ‫همون بهتره مت صدام کنی
‫- یکم بیشتر... ‫- باشه مت
‫همون مت. جای دیگه‌ات درد نداره؟
‫فقط... یکم سردرد دارم،
‫ولی فکر نکنم چیز خاصی باشه، دکی
‫دکی نیستم. پارامدیک‌ام
‫می‌شه یکم بهمون بگی چی شد؟
‫آره
‫با موتورم تصادف کردم...
‫- هی! ‫- باشه!
‫- می‌خوایم صاف وایسی ‫- ببخشید
‫صافِ صاف
‫بیمارستان که... لازم نیست برم، درسته؟
‫چون بیمه ندارم
‫مت، نگرانش نباش
‫فقط بعداً یه صورت‌حساب نابودکننده برات می‌فرستن
‫ببخشید. ببخشید. من پرستارم!
‫ببخشید. من پرستارم
‫آمبولانس رو دیدم ‫و گفتم شاید کمک بخواید
‫بیا کلاه ایمنیش رو در بیاریم
‫لازم نیست
‫خانم، نمی‌خوام باهات بدجنس باشم
‫چون من رو یاد خاله‌ام می‌اندازی،
‫ولی دست از سرمون بردار
‫سرِ من جنگ منطقه‌ای شده؟
‫باشه. می‌خوام چشم‌هاش رو بانداژ کنی
‫چشم‌هام چشون شده؟
‫چشم‌هاش. هر دوتاش. هر دوتاش چشمش
‫چرا؟ اون یکی چشمش سالمه
‫دموکراسی نیست
‫- هر دو چشم ‫- اصلاً منطقی نیست
‫- چرا اون کار رو بکنم؟ ‫- هر دو چشم
‫هی، شماها کارتون رو بلدین؟
‫چون انگار باهم تفاهم ندارید
‫دقیق می‌دونیم داریم چی کار می‌کنیم
‫بذارید از چشم سالمش ببینه
‫تاگرت! این خانم رو فوراً از حضور من مرخص کن
‫چی؟
‫- باهام بیا خانم. بریم ‫- بیرون
‫بیمارم رو تنها نمی‌ذارم
‫نه. این بیمار منه!
‫مال منه!
‫ببخشید. قصد دارم بفهمم
‫هر دو چشمش رو پوشوندیم
‫چون نمی‌خواستی بترسه؟
‫چی گفتم؟ جلوی بیمار بحث نکن
‫- نمی‌فهمم ‫- جلوی بیمار نه!
‫- می‌خوام بفهمم ‫- دیکتاتوریه، یادته؟ دیکتاتوری!
‫آره، دیکِ یه چیزی هست
‫صداتون رو می‌شنوم‌ها
‫خانم‌ها و آقایون، ایشون مت، یا متی هستنف
‫- مرد ۴۲ ساله ‫- متیو
‫هوشیاره ولی حواس‌پرت و گیجه. الکل تو بدنشه
‫چشم راستش سوراخ شده
‫تا جایی که معلومه، درگیری عصبی نداره
‫علائم حیاتیش پایدارن. تنگی نفس یا صدمات دیگه‌ای شناسایی نشد
‫وای. اصلاً جالب نبود
‫چون از نظر من، چیزی که دارم اینجا می‌بینم
‫چوبیه که رفته توی چشمش!
‫چی؟
‫ببخشید آقا. ‫چشم‌تون...
‫ژله شده
‫وای مرد!
‫می‌تونم بخیه‌اش بزنم و بهت چشم‌بند بدم
‫ولی نهایت کاریه که می‌تونم برات بکنم
‫می‌تونی از رفقات توی خدمات اورژانس تشکر کنی
‫تمام کارها رو درست انجام دادم
‫از اورژانس من برو بیرون
سینمافریک
‫طرف خیلی پفیوزه
‫نه، نه، نه
‫نه، نه. چرا هر دو چشم؟
‫- یه سوال منطقیه ‫- گوش کن
‫بیمارمون ترسیده و گیج شده
‫و باید بدونه که ما کارمون رو بلدیم
‫پس اینقدر جلوش مثل بچه‌های پنج ساله
‫سوال نپرس ‫می‌دونی چیه؟ اومدم اینجا از تو یاد بگیرم
‫چون فکر می‌کردم یه چیزی داری که بهم یاد بدی
‫به جاش چرند تحویلم میدی
‫درباره اینکه نجات جون مهم نیست
‫چون از درون مُردی
‫تمام چیزهایی هستی که نمی‌خوام باشم. همه‌چیز
‫از بالا تا پایین. چه نوع...
‫بمیرم برات. پیرشده‌ی این کاری؟ ‫آقای سرسختی؟
‫- پشت چشم چیه؟ ‫- مغز
‫درسته. می‌خوایم اون چوب حرکت کنه و مغز رو خط بندازه؟
‫- نه، نمی‌خوایم ‫- نه. نمی‌خوایم. درسته؟
‫- چندتا چشم داریم؟ ‫- بیخیال
‫- چندتا چشم داریم؟! ‫- دوتا! دوتا داریم
‫مستقل کار می‌کنن؟
‫لعنتی
‫آره
‫وقتی یه چشم تکون بخوره...
‫اون یکی هم تکون می‌خوره
‫همزمان حرکت می‌کنن
‫چوبه تا کجا رفته تو؟
‫نمی‌دونیم. داره مغز رو انگولک می‌کنه؟
‫نمی‌دونیم
‫کار ما اینه که جلوی تروما رو بگیریم
‫و هر چه سریعتر به اورژانس برسونیمش
‫گوش کن
‫مشکل صحنه تصادف
‫اینه که همه اینقدر هیجان‌زده ‫و پُر از آدرنالین هستن
‫که دچار دیدِ تونلی می‌شن
‫فقط به یک مشکل نگاه می‌کنن
‫کل قضیه رو نمی‌بینن
‫کار ما، در حالی که بقیه وحشت کردن،
‫اینه که نفس عمیق بکشیم و یه قدم بریم عقب
‫و کل قضیه رو ببینیم
‫راست میگی
‫- ببخشید؟ ‫- راست میگی
‫بهش فکر نکرده بودم. ممنون
‫اه...
‫باشه
‫و نباید جلوی بیمار ازت سوال و جواب می‌کردم
‫متأسفم
‫دیگه تکرار نمی‌شه
‫مشکلی نداریم؟
‫نه. نه، مشکلی نداریم
‫خب...
‫بریم یه برگر بزنیم تا نیفتادم بمیرم
‫اون اسکل رو سر عقل آوردی؟
‫نه
‫چون راست می‌گفت و من اشتباه می‌کردم
‫باشه، ببین. رندی گاهی می‌تونه لاشی باشه، می‌دونی؟
‫باشه، آره، همیشه خدا لاشیه
‫ولی ترجیح نمیدم با هیچکس دیگه برم تو خیابون
‫یا خدا!
‫چه مرگته پسر؟!
‫- داری چی کار... ‫- دارم از هم می‌پاشه
‫عابرپیاده حق تقدم داره!
‫نزدیک بود بکشیم رفیق!
‫همه‌مون تهش اونجوری می‌شیم؟
‫- اسم خودت رو هم گذاشتی پارامدیک! ‫- یه آدم پاره؟
‫برو بابا!
‫هی. هی. هی
‫می‌شه بریم؟ لطفاً؟ گشنمه
‫- باشه ‫- خیلی‌خب
‫بریم غذا بریزیم تو شکم این پفیوز
‫بسه دیگه!
‫- باشه؟ ‫- چیه؟
‫کارت خیلی چندشه
‫- گشنمه ‫- یعنی چی گشنته؟
‫هی چپ و راست غذا می‌خوری
‫مثل پک‌من غذا می‌خوری
‫می‌دونی چیه؟ ‫دیگه نمی‌خوام غذا بخورم اصلاً
‫فقط... الان با دیدن غذا خوردن تو اشتهام رو از دست دادم
‫خیلی زود قراره برم سر این کار،
‫و یک ساعت وقت ناهار خوردن داشته باشم
‫هر روز یک ساعت
‫نُه تا پنجم رو میرم
‫میرم خونه و می‌خوابم
‫سلام
‫ببخشید. شما راننده آمبولانس هستید؟
‫- پارامدیک ‫- باشه. وایسا
‫می‌شه فقط یه سوال بپرسم؟
‫باشه. می‌شه فقط ده دقیقه بیشتر وقت داشته باشم
‫و بعد جواب هر سوالی که داشته باشی رو میدم
‫صبر کن، فقط یه چیزه. خیلی فوری
‫بدترین چیزی که تا حالا دیدی چیه؟
‫چرا مردم همیشه این رو ازم می‌پرسن؟
‫آخه، می‌فهمم که یه علاقه کثیفی توش هست،
‫ولی آخه چرا ازم می‌پرسید؟
‫بدترین اتفاقی که تا حالا واسه شما افتاده چیه؟
‫می‌خواید الان بهش فکر کنید؟
‫من که اصلاً نمی‌خوام
‫من یه چیزهای خیلی وحشتناکی دیدم
‫یه چیزهایی می‌دونم که دلتـون نمی‌خواد بدونید
‫می‌دونم بوی مغز چطوریه
‫مغز یه بوی خاص داره. ‫می‌دونستید؟
‫گاهی وقتی از آمبولانس پیاده می‌شم ‫بوش رو حس می‌کنم
‫و همونجا می‌فهمم که بهتره مراقب جلوی پام باشم
‫وگرنه لیز می‌خورم و می‌افتم تو خاطرات یه بدبخت فلک‌زده‌ای
‫می‌دونید چی اون توئه؟
‫یه بچه دو ساله مُرده
‫موقع برخورد سرش به خاطر کمربند ایمنی قطع شده
‫می‌خواید داخل رو ببینید؟
‫می‌خواید تصویرش تا ابد و همیشه
‫تو مغزتون حک بشه؟
‫خب، یکی باید داخل رو ببینه
‫یکی باید اون تصویر
‫تا آخر عمر تو مغزش حک بشه
‫من اون آدمم
‫حتی بدترین چیزی که دیدم نیست
‫پس یه تماسی باهامون گرفتن، ‫یه موضوع پزشکی نامعلوم،
‫همسایه به خاطر بو شکایت کرده بود
‫رفتیم تو آپارتمان، زنه رو دیدیم،
‫خانم کاملاً موجهی بود،
‫ولی ظاهراً دچار افسردگی پس از زایمان بود
‫پس ازش پرسیدم بچه‌ات کو؟
‫بچه‌ات کو؟
‫کاشف به عمل اومد که بله، توی مایکروفره
‫- بسه ‫- و صورتش...
‫مثل پنیر آب‌شده بود
‫خدای من
‫بدترین چیزیه که به عمرم شنیدم
‫می‌دونم! نیمه خام سفارش دادم!
‫بیخیال!
‫- یعنی چی؟ ‫- بیخیال!
‫هی، بسه حالا. اونجوری رفتار نکنید
‫خودتون خواستید بدونید
‫ساندویچ مرغ‌تون رو نمی‌خورید؟
‫می‌خواید تا آخر بخوریدش؟
‫باشه، پس واقعاً که یه نوزاد توی مایکروفر نبوده
‫ببین، قضیه اینه. هنوز تازه‌واردی
‫و هنوز هیچی ندیدی
‫هیچی واقعاً. مطلقاً هیچی
‫هنوز اون جهندگی رو داری
‫توی بانک وجودت ذخایر احساسی داری
‫همه‌اش رو داری
‫وقتی اتفاقات بد می‌افته،
‫هنوز اون ضربه‌گیر رو داخل وجودت داری
‫آره، ولی وقتی به اندازه کافی انجامش بدی...
‫...اون ذخایر تموم می‌شن
‫آره، ولی هی به کارت ادامه میدی
‫عمراً
‫لامصب، من که شش ماه دیگه میرم دانشکده حقوق
‫- چی؟ ‫- آره
‫چرا دانشکده حقوق؟
‫می‌دونید کی تو این کشور
‫بیشتر از همه دور زده می‌شه؟
‫آدم‌های سخت‌کوش
‫مثال عالیش می‌شه مامانم
‫دو سال پیش به خاطر سرطان فوت کرد
‫دو سال قبلش رفت بیمارستان
‫چون می‌دونست یه مشکلی داره
‫اون‌ها هم معاینه‌اش کردن
‫بیمه‌اش هزینه رو پوشش داد
‫بیماریش رو تشخیص دادن و بیمه پوشش داد
‫ولی وقتی کار به کمک واقعی کردن بهش رسید...
‫بهش گفتن بیمه مناسب رو نداره
‫تمام تلاشش رو کرد. ‫همه‌اش به شرکت بیمه زنگ می‌زد
‫و بحث و جدل و دعوا می‌کرد و...
‫ولی موقعی که اون کار رو می‌کرد، ‫سرطان پخش شد
‫و مُرد
‫حتی دیگه ربطی به دکترها نداشت
‫وکیل نیاز داشت
‫ببینید، می‌خوام به مردم کمک کنم. ‫واسه همین اومدم توی خدمات اورژانس
‫می‌دونید؟ می‌خوام یه تفاوتی ایجاد کنم
‫و حس نمی‌کنم کاری که می‌کنیم این باشه، پسر
‫در ضمن...
‫خیلی دوست دارم که دیگه حداقل حقوق رو در نیارم
‫آه تو بساط ندارم
‫این غذاها رو می‌برم خونه و بعداً گرم‌شون می‌کنم
‫عن ندارم بو کنم
‫[تا پایان شیفت]
‫خب، دیگه شب شده،
‫پس قراره اوضاع خیلی عجیب بشه
‫- عجیب ‫- از چه نظر؟
‫واحد ۴۲، برای یک بیمار دارای مشکل عصبی
‫به خیابان اورنج پلاک اِی۱۴۳ برید
‫لعنت پسر. رئیس‌جمهوره
‫من رئیس‌جمهور آمریکام!
‫لعنتی! زد تو تخم‌هام!
‫مایک! کمک! مایک!
‫به رفیقم دست نزن حرومی!
‫مایک!
‫اه!
‫با یه چیزی بزنش!
‫میوه نه! با میوه نزنش!
‫یه آمبولانس دیگه خبر کن
‫چارلی، می‌خوایم کمکت کنیم لامصب!
‫- بسه! ‫- من رئیس‌جمهورم!
‫من رئیس‌جمهور آمریکام!
‫سری قبل اینجوری شد
‫پس واسه همین باید در آرامش ‫بیاریمش توی آمبولانس
‫وگرنه حسابی ما رو کتک می‌زنه
‫انگار باید توی یه آسایشگاه باشه
‫نه، نه، نه. ببین، اون خیلی مهربونه، پسر
‫هیچ قصد صدمه زدنی نداره، می‌دونی؟
‫معمولاً وقتی دارو مصرف می‌کنه اینجوریه
‫حالا، اگه دارو نخوره، بحثش فرق داره
‫تازه الان تَهِ برجه
‫ته برج چی می‌شه؟
‫ببین، دولت ماهی بیست‌تا قرص بهش میده، خب؟
‫ولی ماه سی روزه
‫به نظرت چارلی اون ده روز دیگه رو چی کار می‌کنه؟
‫بهم می‌ریزه
‫گاهی تا تَهِ برج دوام میاره،
‫گاهی نه
‫الان انگار دوام نیاورده
‫پس زنگ نمی‌زنیم به پلیس؟
‫- نه ‫- نه
‫ببین، ببین، ببین. ‫چارلی یه سیاهپوست دو متریه
‫که مشکلات سلامت روان داره
‫تو بودی زنگ می‌زدی پلیس؟
‫هی مایک، چراغ گردون رو خاموش کن
‫نمی‌خوایم بیشتر از حالت فعلی تحریکش کنیم
‫من رئیس‌جمهور آمریکام!
‫از تَهِ برج متنفرم
‫وایسا، وایسا، وایسا
‫هی
‫- همه دندون‌هات سالمه؟ ‫- آره
‫پس بهتره که مثلاً...
‫...اینقدر عقب وایسی
‫باشه. باشه
‫باشه، ببین
‫- آماده‌این؟ ‫- آماده
‫باشه، الان در می‌زنم
‫سرویس مخفی!
‫لعنتی
‫سلام آقای رئیس‌جمهور
‫ببین ببین... سرویس مخفیه، پسر
‫اومدیم تخلیه‌ات کنیم و ببریمت کاخ سفید
‫بانوی اول و معاون رئیس‌جمهور چی؟
‫یه بالگرد دیگه می‌فرستیم
‫اوهوم
‫کسی رو جا نمی‌ذاریم
‫- باشه ‫- باشه؟
‫- فوق سرّیـه ‫- فوق سرّی، پس سرت رو بدزد
‫بیا. قربان
‫- زود باش ‫- لطفاً. لطفاً. بیا. بیا
‫زود باش
‫سرت رو بگیر پایین. سرت رو بگیر پایین. ‫مراقب اسنایپرها باش، قربان
‫از این طرف آقا. از این طرف
‫- خودشه ‫- نه
‫- بالگرده
‫هی، نشونش بدین که بالگرده. مثلاً...
‫بالگرد اینجاست، قربان
‫از این طرف
‫زود باش مرد. از پسش بر میای. ‫زود باش. مشکلی نیست
‫باشه، آقای رئیس‌جمهور با ماست
‫زود باش، قربان
‫لعنتی
‫- هی. هی. هی ‫- نه. هی. هی
‫افسرها. ببخشید
‫هی، قضیه کاملاً تحت کنترل ماست، خب؟
‫این بیمار ماست
‫الان یه حمله بهش دست داده
‫واقعاً...
‫- آروم باش ‫- دلیلی واسه ترسیدن نیست
‫فقط آروم باش
‫فقط اومدیم اینجا کمک کنیم. ‫یه تماسی باهامون شده
‫فقط برید عقب
‫اگه ممکنه لطفاً آژیرتون رو خاموش کنید
‫- یه تماسی داشتیم... ‫- یه بیمار با مشکل روانی داریم
‫آژیر بدجوری مضطربش می‌کنه
‫آروم باش، خب؟
‫- من رئیس‌جمهورم ‫- می‌دونم. هستی
‫من رئیس‌جمهور آمریکام
‫- فقط اومدیم کمک ‫- یه حمله بهش دست داده
‫فقط برید عقب. برید عقب! الان
‫گوش کن. باید آروم باشی
‫فقط آروم باشی، خب؟ ‫حواس‌مون بهت هست
‫- من رئیس‌جمهورم ‫- می‌دونم
‫- ولی باید آروم بشی ‫- من رئیس‌جمهورم!
‫- لطفاً ‫- من رئیس‌جمهورم!
‫- آروم بگیر! ‫- من رئیس‌جمهورم!
‫من رئیس‌جمهور آمریکام!
‫- هی! ‫- نه، نه، نه!
‫- من رئیس‌جمهورم! ‫- هی، آروم باش! آروم! آروم!
‫آرومش کن
‫نه. خواهش می‌کنم. ‫لازم نیست این کار رو بکنید
‫- خانم، برو عقب ‫- باشه
‫خواهش می‌کنم، باید تفنگ‌هاتون رو بگیرید پایین!
‫اون خطرناک نیست!
‫- من رئیس‌جمهورم! ‫- الان!
‫- زود باش!
‫- من رئیس‌جمهورم! ‫- آرومش کن، وگرنه من می‌کنم!
‫- باشه! خیلی‌خب. باشه ‫- همین الان! وگرنه ما انجامش میدیم
‫- باشه، بذارید... ‫- همین الان!
‫هی. هی. هی. آروم باش
‫نگام کن. نگام کن
‫نگام کن. آروم... باید آروم بشی، مرد
‫لطفاً، خواهش می‌کنم به خاطر من آروم باش
‫خب؟
‫لطفاً آروم باش. براشون مهم نیست، مرد
‫ولی واسه من مهمه، خب؟
‫هی، هی، آقای رئیس‌جمهور
‫چارلی
‫من می‌بینمت، خب؟
‫می‌بینمت و هوات رو دارم
‫ولی باید آروم باشی، خب؟
‫نمی‌خوام بلایی سرت بیاد
‫نمی‌ذارم اتفاقی برات بیفته
‫فقط آروم باش. خب؟
‫باشه. باشه
‫هی...
‫همونطور که می‌بینید، آروم شده، خب؟
‫من تکنسین اورژانسم
‫اونی که اونجاست آمبولانس ماست. داریمش
‫باشه؟ فقط امروز یه حمله بهش دست داده
‫باشه؟
‫فقط تفنگ‌ها رو بگیرید پایین، باشه؟
‫لطفاً
‫باشه
‫خیلی‌خب
‫هی. هی! نگام کن
‫بهت افتخار می‌کنم، مرد
‫ممنون
‫خوبم
‫- از این طرف ‫- همه‌چیز خوبه، باشه؟
‫فقط بگیر بشین
‫خانم کمربند رو برات می‌بنده، باشه؟
‫تا وقتی کمربندت رو نبندیم ‫نمی‌تونیم راه بیفتیم، باشه؟
‫من رئیس‌جمهور آمریکام!
‫نمی‌تونم سرم رو بزنم!
‫- باشه، من می‌زنم. فقط نفس بکش ‫- نمی‌تونم!
‫من رئیس‌جمهور آمریکام!
‫رندی، می‌شه یه لطفی بهم بکنی و شاید...
‫رئیس‌جمهور رو یکم آروم کنی؟
‫آره، دارم ردیفش می‌کنم
‫اورژانس شهرستان، واحد ۴۲ صحبت می‌کنه
‫می‌شه یک پزشک بیاد پشت خط؟
‫دریافت شد. منتظر باشید
‫اجازه دکتر می‌خوام که بهش مسکن بزنم
‫دکتر سرانو هستم. چی شده؟
‫بله، دکتر سرانو، من پارامدیک رندی هستم
‫الان تو راه ساختمان شماییم،
‫و یک بیمار با مشکل روانی اضطراری داریم
‫بیمار توی صحنه غیرقابل کنترل بود
‫و به طور با مهارکننده‌ها درگیره
‫فشار خونش ۱۷۲ روی ۱۰۰ هستش
‫می‌خوایم برای آروم شدنش ‫بهش دو میلی‌گرم آتروپین بزنیم
‫- صبر کن ‫- آتروپین؟
‫آره، واسه مسکن. بله
‫آتروپین؟
‫منظورت آتیوانه؟
‫می‌خوای بیمارت رو بکشی، پارامدیک رندی؟
‫لعنتی!
‫آتیوان. بله، آتیوان
‫دو میلی‌گرم برای آروم کردن
‫حدود ده دقیقه دیگه می‌رسیم
‫عالیه
‫سعی کن توی مسیر کسی رو نکشی
‫لامصب
‫باید حتماً سرانو می‌بود. گندش بزنن!
‫لعنتی! ترسوندیم
‫خواهش می‌کنم
‫دست از سرم بردار
‫هی. می‌دونی سه‌تا بیمارستان دیگه ‫تو این ناحیه هست
‫چرا بیمارهات رو نمی‌بری به یکی از اون‌ها؟
‫شب شلوغیه. دست من نیست
‫تو هر دفعه به چندتا بیمار رسیدگی می‌کنی؟
‫من اونجا ۲۵تا تخت دارم، مرد
‫مراجعه‌کننده‌های توی اتاق انتظار ‫باید هشت ساعت منتظر باشن
‫طبقه بالا مدام کُدهای اورژانسی رخ میده
‫مدیریتم نیروی کادر کافی استخدام نمی‌کنه،
‫و همزمان بهم میگه باید مهربون‌تر باشم؟
‫باید مهربون‌تر ‫و سریعتر باشم
‫کل این ساختمون روی دوش منه، مرد
‫و حالا، حالا باید وقت بذارم ‫که اشتباهات تو رو درست کنم
‫خب، یه ایده بهتر دارم
‫شاید بهتره بیمارهای مزخرفت رو
‫یه گورستون دیگه ببری
‫دکتر سرانو، لطفاً به اورژانس بیاید
‫خب، با اجازه
‫باید برم به کاری که هیچوقت تموم نمی‌شه برسم
‫باشه، برو که رفتیم
‫- بزن بریم ‫- اینجا رو باش
‫- آره. آره ‫- جرأتش رو داری؟
‫دارمش پسرک. دست بردار
‫اوه!
‫- هورا! ‫- آره؟
‫- هوم ران نبود که ‫- هوم ران بود پسر
‫به پیاده‌رو هم نرسید حتی
‫مستقیم از روی سرت رد شد
‫جوب می‌شه خطِ هوم ران
‫- چرنده ‫- دیوث. چرند نیست
‫هوم ران بود دیگه
‫- هیتر نباش ‫- برو توپت رو بیار
‫- نوبت منه ‫- نه. نه. چی...
‫یه چیزی می‌دونی؟ ‫دیوانگیه که...
‫الان سه ساله که تو این کار مسخره‌ایم
‫دلت برام تنگ می‌شه؟
‫اوه...
‫همدیگه رو می‌بینیم. وقت می‌گذرونیم
‫منظورت چیه؟ ‫ما باهم وقت نمی‌گذرونیم
‫چرا، می‌گذرونیم. ‫الان چی کار می‌کنیم پس؟
‫رفیق، این که حساب نیست. سرِ کاریم
‫- باحاله، دوستیه ‫- کاره
‫- این وقت گذروندن نیست ‫- این...
‫کارهای خدمات اورژانسه، پسر
‫هیچی ازت نمی‌دونم
‫حتی اونجور صحبت‌ها رو نداریم
‫می‌خوای چی بپرسم دقیقاً؟
‫مثلاً حال مامانت چطوره؟ یا...
‫به حیاط چمن خونه‌ات رسیدگی می‌شه یا نه
‫اگه حیاط داری اصلاً. ‫من که حتی نمی‌دونم...
‫مامانم مُرده و حیاط ندارم
‫و... نمی‌دونم. دیگه چی؟
‫خدا لعنتت کنه، مرد. ‫ما فقط همکاریم پسر
‫جوری رفتار می‌کنی انگار رفیق صمیمیت هستم
‫بیخیال
‫- لعنتی، من بهترین دوستتـم ‫- باشه، چی شده؟
‫من کلی دوست دارم
‫کلی...
‫- کلی از... دوستان خوب دارم ‫- واحد ۴۲، پاسخ بده
‫- لعنتی. من بهترین دوستشم ‫- واحد ۴۲، پاسخ میدیم
‫- خیلی بد شد ‫- تو بهترین دوستم نیستی!
‫- جری بهترین دوستمه ‫- جری کیه؟
‫- جری کدوم خریه؟ ‫- جری پسرعمومه
‫[تا پایان شیفت]
‫خونه‌اش تِمپی‌ـه
‫واسه همین نمی‌دوئیم
‫ببخشید. برید کنار
‫ببخشید. ممنون
‫چی شده؟
‫یه ضربه مستقیم صاف به سینه‌اش خورد و بیهوش شد
‫- من دارمش. ممنون ‫- شما پدرشی؟
‫نه
‫عموشی
‫می‌دونی مشکلات پزشکی داره یا نه؟
‫آقا، مشکل پزشکی داره یا نه؟
‫- نه تا جایی که می‌دونم ‫- تا جایی که می‌دونه نه
‫والدینش سر کارن. من آوردمش اینجا
‫می‌تونید نجاتش بدید؟
‫کمکش می‌کنیم
‫دستگاه بهش شوک داد؟
‫آره، دو بار
‫- به هوش نیومد؟ ‫- نه
‫احیای قلبی رو متوقف کن
‫باشه، توی فیبریلاسیون بطنیه
‫در حال شارژ
‫باشه. آماده
‫- آماده ‫- آماده
‫باشه مایک، احیای قلبی رو ادامه بده
‫قبل از شروع احیای قلبی چقدر بیهوش بود؟
‫فکر کردیم فقط سرش گیج رفته...
‫- باشه، چقدر دقیقاً؟ ‫- نمی‌دونم، شاید یک دقیقه
‫باشه، کافیه
‫نبض داریم
‫- سینه‌ام درد می‌کنه ‫- هی هی، رفیق
‫- اسمش چیه؟ ‫- ویسنته
‫ویسنته، سلام. من رندی هستم،
‫و قراره بهت رسیدگی کنیم، باشه؟
همراهان عزیز سینمافریک, متاسفانه پیج اینستاگرام ما بعد شش سال فعالیت توسط اینستاگرام غیرفعال شده, لطفا برای حمایت از ما پیج جدید رو دنبال کنید: Cinema.freakz
‫هی، اون رو برام وصل می‌کنی؟
‫فشار خونش رو ببینیم
‫قراره بمیرم؟
‫هر کاری در توان‌مون باشه انجام میدیم
‫که مطمئن بشیم اونطوری نشه
‫باشه؟
‫سینه‌ام درد می‌کنه
‫راه ساده‌ای واسه گفتنش نیست، ویسنته
‫توپ بیسبال خورد به قلبت
‫و متوقف شد. واسه همین سینه‌ات درد می‌کنه
‫توی همون میلی‌ثانیه‌ای که داشت منقبض می‌شد
‫به قلبت خورد
‫انگار توپه دستش رو دراز کرد
‫و با مشت زد تو قلبت
‫شانسش یک در میلیونه
‫و راستش، بعد از این ماجرا،
‫اگه من جات بودم می‌رفتم یه بلیت لاتاری می‌خریدم
‫پس... قراره بمیرم؟
‫الان دیگه پیش ما هستی و کار ما اینه ‫که تو رو سالم نگه داریم
‫باشه؟ پس فقط دراز بکش و آروم باش
‫فشار خون ۹۰ روی ۶۰
‫باشه. شروع بدی نیست
‫قراره یکم سوزش رو حس کنی
‫می‌خوام سرم وصل کنم
‫یک، دو، سه
‫باشه
‫حالا... مشکل تنفسی داری؟
‫یکم. سینه‌ام درد می‌کنه
‫جای دیگه‌ایت درد نمی‌کنه؟
‫نه. نه واقعاً
‫مشکل پزشکی نداری؟
‫- نه ‫- دارویی مصرف نمی‌کنی؟ حساسیتی نداری؟
‫- نه ‫- نه؟ باشه
‫- گفتی چند سالته؟ ‫- یازده
‫- زن داری؟ ‫- چی؟
‫- نه ‫- می‌فهممت
‫آماده سروسامون گرفتن نیستی. ‫می‌خوای بازیت رو بکنی
‫می‌خوای گزینه‌هات رو باز نگه داری
‫تعهدش ترسناکه
‫می‌فهمم. باهات موافقم. بزن قدش
‫بوم
‫زنگ می‌زنم بیمارستان. تو فقط دراز بکش و ریلکس باش
‫پس... قراره بمیرم؟
‫خوب می‌شی
‫قول میدم
‫اورژانس شهرستان، واحد ۴۲ صحبت می‌کنه
‫واحد ۴۲، اورژانس شهرستان صحبت می‌کنه. به گوشم
‫شهرستان، واحد ۴۲ هستم که تو راه شماییم
‫با یک بیمار اورژانسی یازده ساله که به خاطر برخورد توپ بیسبال به سینه
‫دوران پسا ایست قلبی رو می‌گذرونه
‫بیمار قبل از احیای قلبی شدن
‫حدوداً یک دقیقه بیهوش بوده
‫با دستگاه دو بار بهش شوک دادیم، یک بارش من بودم
‫بیمار تاکی‌کاردی سینوسی داره
‫به‌هوش و حواس‌جمعه و سه معیار آگاهی رو داره
‫فشار خونش ۹۰ روی ۶۰
‫حدوداً هفته دقیقه دیگه می‌رسیم
‫شهرستان دریافت می‌کنه
‫واحد ۴۲ قطع ارتباط
‫هی ویسنته. پس بیسبال‌باز خفنی هستی، ها؟
‫گذاشتنت توی چه موقعیتی بازی کنی؟
‫سینه‌ام...
‫حالم یه جوریه
‫احیای قلبی رو شروع کن
‫در حال شارژ
‫- آماده ‫- آماده
‫آماده
‫اورژانس شهرستان، واحد ۴۲
‫واحد ۴۲، به گوشم
‫بروزرسانی: بیمار دوباره ایست قلبی کرد
‫حدوداً دو دقیقه دیگه می‌رسیم
‫- چی نیاز دارید؟ ‫- بیاید از اینجا ببریمش
‫- تو بمون داخل ‫- میریم بیرون
‫باشه، ردیفه
‫- برید کنار ‫- کنار. ببخشید
‫- مراقب باش ‫- آخرین فشارش چند بوده؟
‫۹۰ روی ۶۰. نبض ۱۱۰. ‫حدود ۲۰ بار تنفس در دقیقه
‫حالش خوب بود که یهو دوباره وارد فیبریلاسیون بطنی شد
‫بچه یازده ساله، مذکر،
‫توپ بیسبال به سینه‌اش خورده
‫قبل از اینکه احیای قلبی رو شروع کنن ‫حدود یک دقیقه بیهوش بود
‫سه بار بهش شوک دادیم،
‫سه بار هشیار و آگاه شد
‫دوباره وارد فیبریلاسیون بطنی شد، ‫با شوک دویست ژول خارج شد
‫یک میلی‌گرم اپی‌نفرین زدیم، ‫دوباره بهش شوک دادیم،
‫دو میلی‌گرم اپی‌نفرین
‫در حال حاضر فشار سیستولی نداره
‫- اسمش رو می‌دونیم؟ ‫- ویسنته
‫فقط همین رو می‌دونیم... ویسنته
‫نصف یه اسم رو فهمیدی؟ کارت عالی بود
‫هی
‫گفتم شاید بخواید بدونید. ‫بیمارتون زنده نموند
‫ممنون کولت
‫آره، ناجور شد
‫رفتارت باهاش عالی بود، رندی
‫نه، نبود
‫چرا... بود
‫هیچ اشتباهی نکردی
‫تقصیر تو نیست
‫کار اشتباهی نکردی
‫یه اشتباه خیلی بزرگ کردم
‫به یه پسربچه گفتم قراره زنده بمونه و مُرد
‫یه حرکت تازه‌واردی بود و می‌دونستم اشتباهه
‫ولی خدا لعنتش کنه، هِی...
‫می‌پرسید و می‌پرسید
‫اون پسر مُرد...
‫با این فکر که قراره نجاتش بدم
‫تا آخر عمرم باید باهاش زندگی کنم
‫و...
‫واسه همین یه دیوار خودمون می‌کشیم
‫نه واسه بیرون نگه داشتن مردم
‫بلکه واسه اینکه نذاریم چنین مسائلی بریزه بیرون
‫این کار همه رو به زانو در میاره
‫فقط می‌خوایم جون شما رو نجات بدیم
‫لعنتی!
‫یه سری‌هاتون...
‫کار رو آسون نمی‌کنید
‫باید پنج بار می‌مردین...
‫...ولی هر چند بار
‫با مرگ دست و پنجه نرم می‌کنید...
‫حاضر به مرگ نیستید
‫ادای احترام می‌کنم
‫بقیه‌تون، همه کارها رو درست انجام میدیم...
‫...ولی بازم روی دست‌مون می‌میرید
‫یعنی چی؟
‫می‌بینیم که در تقلا هستید
‫نمی‌تونن بهتون سرویس ندن...
‫ولی می‌تونن ورشکسته‌تون کنن
‫- صبر کن. کی تاول زده بود؟ ‫- اون
‫تو؟ باشه
‫شما رو روی دوش‌مون حمل می‌کنیم،
‫تک تک ما،
‫و هر روز یکم بیشتر ما رو له می‌کنید
‫تا وقتی دیگه عملاً هیچی ازمون باقی نمونه
‫همه‌اش بخشی از کاره،
‫پس باهاش کنار میای
‫بخش‌بخشش می‌کنی
‫عن می‌خوری و هِی میدیش پایین،
‫تا یه روز که به خودت میای و میگی،
‫می‌دونی چیه؟
‫کون لق بیمارها
‫کون لق پرستارها
‫کون لق دکترها
‫کون لق این بیمارستان آشغال!
‫کون لق تمام خون و عن و استفراغ
‫کون لق مدارک‌تون!
‫کون لق ادابازها
‫کون لق تماس‌های سرِکاری
‫کون لق هر مغازه‌دزدی که گیر افتاده
‫و تظاهر به بیهوشی کرده
‫اه! اه!
‫- بیخیال ‫- پاشو
‫کون لق آتش نشانی
‫کون لق پلیس
‫حقوقم رو می‌دونم. ‫حقوقم رو می‌دونم!
‫کون لق هر مستِ ساعت دو صبحی ‫که فکر کرده از قانون بالاتر نشسته
‫کون لق نظاره‌گرها، فضول‌ها،
‫کنجکاوها
‫کون لق مُرده‌ها
‫کون لق زنده‌ها
‫کون لق این حقوق به‌دردنخور
‫کون لق من! کون لق تو!
‫کون لق این کار!
‫کون لق همه،
‫به جز بچه‌ای که فقط می‌خواست بسکتبال بازی کنه
‫مدارک خروج
‫لازم نیست امضاش کنی
‫- میرم خونه ‫- رندی...
‫لطفاً اینجوری نرو
‫همینجوری بدون پایان آخرین شیفتت می‌خوای بری؟
‫مثل یه ترسو نرو
‫مایک، چراغ گردون رو روشن کن
‫رندی، بیخیال بالا. می‌دونی...
‫که تا وقتی تماسی باهامون نشه ‫نمی‌تونم این کار رو بکنم
‫زود باش پسر
‫باشه
‫واسه آخرین بار
‫واحد ۴۲، ترافیک اورژانسی
‫- می‌خوای جوابش رو بدی؟ ‫- نه
‫بذار یه گروه دیگه بهش رسیدگی کنه. فقط...
‫می‌دونی چیه؟ من رو برسون خونه
‫چی؟ حرومی من که نمی‌دونم خونه‌ات کجاست
‫واحد ۴۲، پاسخ بده
‫دارمش
‫واحد ۴۲ پاسخ میده
‫بیخیال مرد. یکی دیگه، بعدش تمومی
‫هی، این چه وضعیه؟!
‫باشه، وسایل رو بیار. ‫من بررسی می‌کنم
‫- چه وضعیه؟ ‫- دارمت!
‫پلیس کجاست که این دیوث‌ها رو کنترل کنه؟
‫هی، هی، هی!
‫چی کار می‌کنی؟!
‫خوب نیست
‫لعنتی
‫اینجا همه مُردن
‫مراقب جلوی پات باش
‫اون نبض داره
‫نفس می‌کشه
‫ضعیف و نامنظم
‫- مهره‌های گردنش رو بگیر ‫- باشه
‫باشه. با شماره سه بچرخونیمش
‫یک، دو، سه
‫آتل ببند. نذارید از نفس کشیدن بیفته
‫خوش شانس...
‫بچه خوش شانس
‫چطوری اینقدر شانس آوردی؟ ها؟
‫باشه
‫چیزی نیست
‫هی، هی، هی
‫بچه خوش شانسی هستی
‫جلوی اون ماشین رو بگیرید! هی! هی! هی!
‫- هی! مراقب باشید! مراقب باشید! ‫- برید کنار!
‫برید کنار!
‫هی! هی!
‫نزدیک بود بکشی‌مون، جاکش!
‫هی جیمی. ماشینت رو بیار و عمودی پارکش کن،
‫- جلوی اون رمپ رو بگیر ‫- وایسا. صبر کن. چی؟
‫کل آزادراه وامونده رو ببند!
‫کسی عبور نمی‌کنه!
‫لعنتی
‫شهرستان، پزشک ۴۲ صحبت می‌کنه. ‫واحد دیگه‌ای تو راهه؟
‫منفیه
‫واحد در دسترس بعدی پونزده دقیقه دیگه می‌رسه
‫می‌خوای واحد دوم بفرستیم؟
‫منفیه. بچه رو با خودمون می‌بریم
‫- صداهای ریه‌اش خوبه ‫- خوبه
‫نوزادی که گریه می‌کنه یعنی یه نوزاد سالم
‫باشه، جات رو باهام عوض کن
‫کار تو راه هواییه
‫به هر قیمتی که شده بهش نفس برسون
‫ببینیم می‌شه براش لوله گذاشت یا نه
‫آره، شد. رفلکس حلقی نداره
‫مامانه کلی شکستگی دنده و پارگی سر داره
‫داره با لوله عق می‌زنه، ولی متناوبه
‫- درش بیارم؟ ‫- آره، درش بیار
‫همینجوریش به قدر کافی آسیب دیده
‫باهاش حرف بزن. ‫ببین می‌تونه از دستورات اطاعت کنه یا نه
‫خانم، می‌تونی دست راستت رو بلند کنی لطفاً؟
‫باشه، بد نیست. ‫طاقت بیار خانم
‫خانم، شما توی آمبولانس هستید
‫یه تصادف خیلی ناجور داشتین. ‫بچه‌تون پیش ماست. حالش خوبه
‫داریم می‌بریم‌تون بیمارستان
‫اورژانس شهرستان، واحد ۴۲ صحبت می‌کنه
‫به سمت مرکز شما میایم، ‫همراه با دو بیمار
‫یک بیمار سطح یک، دیگری یک نوزاد پایدار
‫واحد ۴۲، در جریان باشید که به نهایت ظرفیت رسیدیم
‫اینجا بیمارهای خیلی زیادی داریم
‫باید به اورژانس دانشگاه ببریدشون
‫منفیه. منفیه
‫به دانشگاه نمی‌رسه
‫گوش کنید. یه زن حدوداً سی ساله دارم،
‫تصادف شاخ به شاخ کرده، از ماشین پرت شده ‫و صدمه سنگینی به خودرو وارد شده
‫مقیاس کمای گلاسکوش چیه؟
‫خب، الان چهارده، ولی...
‫بیمارتون ملاک سطح یک رو نداره
‫چرا، داره!
‫پنج دقیقه دیگه می‌رسیم اونجا،
‫پس فقط یه تیم بفرست بیرون
‫منفیه، ظرفیت‌مون پُر شده
‫نیاید اینجا، مفهومه؟
‫باید به یک اورژانس دیگه برید
‫خوشـتون بیاد یا نه میایم اونجا!
‫پس آماده شید که برسیم!
‫- هی استور؟ ‫- بله؟
‫- می‌خوای اون نوزاد رو ببری؟ ‫- باشه
‫باهامون بیای داخل؟
‫واحد ۴۲. کدوم بخش؟
‫دو. ولی راضی نیستن
‫سرانو دنبال جنگه
‫هیچکس راضی نیست
‫نه. نه. نه
‫- وایسا ‫- نه، نه، نه. دکتر، گوش کن
‫- این یه زن سی و خرده‌ای ساله است... ‫- نه!
‫- که تصادف شاخ به شاخ داشته ‫- نه. نه. نه
‫چهار مسافر دیگه در حین رسیدن ما مُرده بودن
‫ملاک سطح یک رو نداره
‫می‌دونی ملاک سطح یک چقدر گرونه؟
‫خبر داری احمق؟
‫باشه! این بیمار تمام ملاک‌های سطح یک رو داره
‫حتی براش لوله نذاشتید!
‫با بگ تهویه‌اش می‌کنی؟ ‫اون چه کوفتیه دیگه؟
‫این بیمار داره می‌میره، دیوث!
‫- حالا به گزارشم گوش کن! ‫- دیوث؟
‫چطوره بری در خودت بذاری، دیوث!
‫- یالا! یالا! ‫- لعنتی
‫خوشحال می‌شم بندازمت روی یه تخت کنار اون
‫ولی باید به گزارشم گوش کنی!
‫این چطوره؟ به جاش زنگ بزنم سرپرستت،
‫که همین الان حلش کنیم
‫فکر کردی چه خری هستی تو؟
‫ببخشید؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- این بیمار توی مسیر بیمارستان
‫سه بار دچار قطع تنفس شد و رفلکس حلقی هم نداشت
‫شکستگی جمجمه داره
‫تمام ملاک‌های سطح یک رو داره
‫چون تا جایی که می‌دونم،
‫وقتی تنفس یک بیمار بدون رفلکس قطع بشه،
‫مقیاس کمای گلاسکوش به سه کاهش پیدا می‌کنه. درسته؟
‫و الان دیدم که این پارامدیک حسابی جنگید
‫تا جون این زن رو نجات بده ‫در حالی که مراقب بچه‌اش بود
‫و همزمان هم داشت بین ماشین‌هایی که رد می‌شدن جاخالی می‌داد!
‫و می‌بینم تو فقط اونجا ایستادی،
‫مثل یه لاشی دیوث، و کیرت رو گرفتی کف دستت،
‫داری سر این بیماری که داره می‌میره
‫با اون بحث می‌کنی!
‫بیمار خودت!
‫و اگه حاضر نشی معالجه‌اش کنیف
‫پروانه پزشکی کوفتیت باطل می‌شه
‫تو کی هستی؟
‫من دکتر رومرو هستم. رزیدنت جدیدت
‫پشمام
‫خب، دکتر رومرو...
‫مشتاق همکاری کردن باهاتم
‫قراره کلی عشق و حال کنیم
‫بیمار رو بیارید
‫باشه، ببین
‫می‌خوای بگی تو دکتری؟
‫رزیدنتم، ولی آره
‫ولی گفتی پارامدیکی
‫نه، نگفتم. تو گفتی
‫فقط حرفت رو اصلاح نکردم
‫هیچوقت این رو نگفتم
‫وقتی تازه دیدیمت همین رو گفتی
‫نه. چرا بگم؟ من دکترم، پارامدیک نیستم
‫هی، دکتر فلانی
‫یه لگن بردار و باهام بیا
‫قراره کلی عشق و حال کنیم!
‫وای
‫اینم که...
‫عجب
‫هی
‫خبر خوش
‫بیمار زنده می‌مونه
‫معمولاً وقتی می‌رسونیمـشون
‫دیگه به ما ربطی نداره. ولی...
‫ولی خوبه که
‫بدونی زنده مونده، می‌دونی؟
‫آره
‫بدجور خودت رو تو چشم انداختی...
‫دکتر
‫سرانو زندگیت رو نابود می‌کنه
‫می‌دونم
‫هیچوقت نمی‌خوام اونجور جراحی باشم
‫بابت قهوه ممنون، دکی
‫اگه نبودی می‌مُرد
‫تحت مراقبت من می‌مُرد
‫الان باید به اون خانواده می‌گفتم که مامانـشون مُرده
‫می‌دونی، فکر کردم امروز میام اینجا
‫و پارامدیک‌ها رو می‌بینم و...
‫می‌بینم کارتون چیه، چطوری کار می‌کنید
‫و می‌دونم از کارت خسته شدی
‫می‌دونم تموم شدی
‫می‌دونم فکر می‌کنی تفاوتی ایجاد نمی‌کنی
‫ولی امروز یه تفاوتی ایجاد کردی
‫واقعاً میگم
‫جونش رو نجات دادی
‫و خانواده‌اش رو نجات دادی
‫تو اونجور دکتری هستی که می‌خوام باشم
‫دکتر نیستم
‫خب...
‫اگه یه وقت به نجات یافتن نیاز داشته باشم...
‫واقعاً امیدوارم که تو بیای نجاتم بدی
‫هی، یکی از اون‌ها واسه مایکـه
‫دیگه نه
‫این کادو از طرف گروه‌هاست
‫صبحونه است، مهمون ما
‫مرکز و گروه‌ها دُنگ دادن
‫بعد از اینکه به دکتر سرانو گفتی بره درِ خودش بذاره
‫پس این کادوی بازنشستگیه
‫وای
‫یالا
‫آخی
‫حالا از ایستگاه من برو بیرون، شهروند عادی
‫رمزعبورت رو یه جای امن نگه دار
‫اگه مشکلی داشتی، فوراً به آی‌تی زنگ بزن
‫اگه با اون‌ها مشکل داشتی، ‫فوراً به من زنگ بزن
‫باشه
‫خیلی‌خب. حالا واسه دسترسی
‫به فرم‌های پیش‌تجویز...
‫تا حالا خفه شدن یکی و مرگش رو دیدین؟
‫مشت می‌خوره این زیر،
‫بعد یهو کمرت صاف می‌شه
‫ها!
‫غرق شدن بدترین روش مرگه
‫مطلقاً بدترین روشه
‫بهترین روش مرگ؟
‫قطع شدن سر
‫چرا هنوز اینجایی؟
‫کار تموم شده؟
‫آره
‫یالا. بزن بریم
‫اه...
هــمـراهــان عــزیـز ســیــنـما فــریــک, صــفـحـه ایــنــســتـاگـرام مــا بـا یـک و سـه مـیـلـیـون دنــبـال کـنـنـده از دســتـرس خــارج شــده, بــرای حـمایـت از مــا لـطـفـا صــفـحـه جــدیـد ایــنــسـتاگـرام مــا را دنــبــال کــنـیـد, آیــدی جدید: cinema.freakz
‫سلام
‫خب...
‫خب، معلوم شد...
‫کارهای خروجت...
‫درست و حسابی انجام نشده بود
‫- ممنون ‫- اوهوم
‫هی، شاید بتونم...
‫یه تشکر درست و حسابی ازت بکنم
‫واسه ناهار ببرمت بیرون
‫باشه
‫و امروز همراه مایک با ماشین ۴۲ میری
‫سلام رندی!
‫درسته. درسته
‫گوش کن پسر
‫باید بذاری این بار من برونم
‫- نه ‫- مایک
‫عمراً. قوانین رو می‌دونی
‫باشه؟ من می‌رونم، تو خوب می‌کنی
‫زود باشد یگه. هیچی عوض نشده
‫میگه بذار من امروز برونم
‫آره، نظام هنوز خرابه،
‫ولی چی کار کنم، دیگه تلاش نکنم؟
‫من قهرمان نیستم
‫ولی... حقیقت اینه...
‫فقط وقتی شما قراره بمیرید ‫من احساس سرزندگی می‌کنم
‫اون بیرون می‌بینم‌تون
« ارائه ای از سینمافریک مرجع بزرگ فیلم و سریال بدون سانسور » [ CinemaFreak.Net ]