‫[آنچه گذشت...]
‫اون آقایی که توی ذهنمه...
‫میگه ما گیر افتادیم.
‫خدا لعنتش کنه!
‫چه کوفتی داره اتفاق میفته؟
‫داره میاد.
‫هرچیزی هم که توی مسیرش باشه رو می‌کشه.
‫- بذار... برم! ‫- نه!
‫کلیر...
ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..
‫سلام.
‫وقتی آرلو بیدار شد ازش مراقبت کن.
‫باشه.
‫- نیکولاس هنوز اونجاست؟ ‫- آره.
‫اون قبلاً خیلی روی مخ بود.
‫هنوز هم هست، ولی...
‫حالا یه جورهایی هم...
‫آره. آره، به نظرم یه جورهایی اینطوریه.
‫میشه یه دقیقه بغلم کنی؟
‫خانم کلی.
‫کلیر.
‫اون مُرد؟
‫آره مُرد.
‫چه اتفاقی افتاد مامان؟
‫اگه می‌دونستم بهت می‌گفتم.
‫خیلی دلم می‌خواد کل روز رو ‫اینجا پیش تو و آرلو باشم، ولی...
‫یه کارهایی رو باید انجام بدم.
‫آره، می‌دونم.
‫واقعاً ازت می‌خوام که...
‫یه مدت مثل بزرگسال‌ها رفتار کنی.
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫آره.
‫آره، می‌تونم این کار رو بکنم.
‫باید دیشب می‌رفتیم مزرعه‌ی خانواده‌ی ناوارو.
‫نه، نه. نه وقتی هوا تاریکه. ‫نه وقتی معلوم نیست کی اون بیرونه.
‫و قطعاً نه با این خطی که معلوم نیست چیه.
‫«به هیچ‌کس اعتماد نکنید». ‫مطمئنی کامل دورمون کشیده شده؟
‫هر روز دیگه‌ای می‌بود، ‫می‌گفتم کار یه آدم دیوونه‌ست، ولی...
‫امروز نه، ها؟
‫امروز نه.
‫از وسط جنگل کنار چراگاه پشتی میرم.
‫تقریباً مسیرش تا خونه‌ی کارمن سر راسته.
‫خب، هرکاری که می‌کنی، احتمالاً بهتره ‫روبن رو با خودت ببری.
‫آره، ولی اینطوری شما هم تنها می‌مونید.
‫پیش الن و والریا و من...
‫فکر می‌کنم مشکلی نداریم. ‫پس لطفاً روبن رو ببر.
‫مگی، نمی‌دونم.
‫ما اصلاً نمی‌دونیم که کی یا چی اون بیرونه، ‫واسه همین...
‫خب، آخه... حرف من هم همینه.
‫حرف تو این نیست.
‫باشه، خب حرف من چیه؟
‫داری میگی که نمی‌خوای با شوهر...
‫زنی بری که مشغول کردنش بودی.
‫از کجا فهمیدی؟
‫اهمیتی داره؟
‫نه، اهمیتی نداره چون بهت گفتم که تموم شده.
‫روبن خبر داره؟
‫- مگی، همچنان می‌تونیم سعی کنیم... ‫- سعی کنیم چیکار کنیم؟
‫نمی‌دونم. از هر کوفتی که ‫این قضیه هست عبور کنیم،
‫بعد هم... نمی‌دونم...
‫باشه. میشه سعی کنیم حس کنیم ‫بهمون خیانت هم نشده؟
‫یا تحقیر نشدیم؟
‫یا از این قضیه حال‌مون به هم نخوره ‫که والریا الان...
‫توی پذیرایی لعنتی‌مون خوابیده؟
‫میشه سعی کنیم این کار رو بکنیم؟
‫فقط برو.
‫مگی، عذر می‌خوام.
‫عذرخواهیت چه اهمیتی داره؟
‫آخه، این چیزها واسه کی مهمه؟
‫مشخصاً برای تو هست.
‫نه، برام مهم نیست، چون نمی‌تونم.
‫چون من باید بهتر از اینا باشم.
‫همینطور هم میشم.
‫به خاطر مریل و آرلو و خودم.
‫من باید برم یه سر با دونالد بزنم.
‫مگی، عذر می‌خوام. واقعاً میگم.
‫و واقعاً عاشقتم.
‫اگه نمی‌بودی انقدر اذیت نمی‌شدم.
‫مامان؟
‫بله؟
‫میشه بیام داخل؟
‫سلام.
‫من میرم کنار خیابون قدم بزنم.
‫که شاید یه نفر بیاد؟
‫آره، خب، امروز یک‌شنبه‌ست. ‫پستچی نمیاد، ولی...
‫بعد داشتم فکر می‌کردم شاید بهتر باشه ‫با وسایل توی یخچال آشپزی کنیم.
‫حالا که برق نیست، ‫چیزهایی یخ زده خراب میشن.
‫خب، حتماً. ضرری نداره. فریزر توی انبار هم ‫توش غذا هست،
‫اگه... می‌دونی، می‌خواستی.
‫قضیه چی بود؟
‫شنیدی؟
‫فقط لحن‌تون رو.
‫الان اهمیتی نداره.
‫خب، وقتی اهمیت داشته باشه، به نظرت...
‫آره.
‫بفرمایید. خوبی؟
‫خب، نیستم... خوب نیستم.
‫نمی‌دونم. یه مقدار گرفتگی دارم و...
‫این لرزش‌ها.
‫درسته.
‫چیزی نیست که از پسش برنیام.
‫امروز صبح که بیدار شدم با خودم فکر می‌کردم ‫شاید همه‌اش یه خواب بد بوده.
‫آره، متاسفانه هنوز هم هست.
‫من با کمک برمی‌گردم.
‫همه چیز آخرش درست میشه.
‫اگر هم درست نشده... هنوز آخرش نرسیده.
‫این جمله‌ی کی بود، جان لنون؟
‫- یا نوئل کوارد. ‫- حتماً.
‫نمی‌دونم. به هر حال، توی شرایط سخت...
‫بیا پیش مامان واسه جملات اطمینان‌بخش.
‫- برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫دوستت دارم.
‫سلام.
‫اصلاً تونستی بخوابی؟
‫وقتی این قضیه تموم بشه می‌خوابم.
‫باشه، خب...
‫حالت خوبه؟
‫نمی‌دونم چطور این سوالت رو جواب بدم.
‫باشه، خب، قرار بود نیکولاس رو ببرم پیش ‫پسرهای خانواده‌ی اور.
‫پس شاید وقتی پیدامون نشه ‫یا تلفن‌مون رو جواب ندیم...
‫حتی اگه کسی بیاد خونه‌مون ‫که بهمون سر بزنه هم مهم نیست.
‫چرا نیست؟
‫چون هیچکس نمی‌دونه ما اینجاییم.
‫- داری کجا میری؟ ‫- نمی‌دونم، که یه کاری بکنم.
‫خب، کار احمقانه‌ای نکن.
‫یا شجاعانه.
‫بزدلانه پیش برم.
‫فهمیدم.
‫به نظر اوضاع اسکات خوبه.
‫آره، آره، همینطوره.
‫ولی می‌خوای بهم بگی که نباید جایی بره.
‫همینطوره.
‫شما دوتا اسب دیگه هم توی اون انبار دارید.
‫می‌خوای با جیمز بری؟
‫تنها چیزی که از تنها رفتنش احمقانه‌تره ‫اینه که ما بذاریم تنها بره.
‫بلدی چطور از اینا استفاده کنی؟
‫یه مقدار مضطربم می‌کنن، ولی آره.
‫نکته‌ی مهمش اینه که یادت باشه عجله نکنی.
‫حتی اگه وقت نیست.
‫آرام و روان.
‫روان و سریع.
‫آرام و روان.
‫روان و سریع.
‫فهمیدم.
‫هی، روبن؟
‫بله؟
‫ممنونم.
‫این قضیه رو پشت سر می‌ذاریم.
‫هردومون.
‫سلام، دونالد؟
‫فقط اومدم کتم رو بردارم که یه دفعه...
‫بسیار خب، چطوره بیای با هم بریم؟
‫زود باش.
‫بیا.
‫زود باش.
‫خب.
‫بزها بس کنید دیگه، کافیه.
‫همچنان مشکلی نداری ‫یکی از اسب‌هات رو قرض بگیرم؟
‫آره، حتماً. چه مشکلی؟
‫بزها همچنان ترسیدن. ‫قطعاً کمتر از دیروز.
‫اون پسره که ماسک داشت...
‫طبق چیزی که کشیده، ‫اون خط یه جورهایی یه دایره میشه.
‫این رو هم گفت که به هیچکس اعتماد نکنیم، ‫واسه همین...
‫بیا فرض کنیم یه دایره‌ست.
‫امیدوارم ادوارد و کارمن بیرونش باشن،
‫ولی انقدر نزدیک باشن ‫که بتونیم باهاشون حرف بزنیم.
‫وگرنه...
‫وگرنه چی؟
‫وگرنه خانواده‌ی ناوارو هم قد ما بگا رفتن.
‫خب.
‫این یه مقدار درد داره.
‫چی هست؟
‫این واقعاً واسه آدما ساخته نشده،
‫ولی واسه دردت کمک می‌کنه.
‫فکر نمی‌کنم هیچوقت توی عمرم ‫انقدر خسته بوده باشم.
‫باشه. چطوره دراز بکشی؟ اینجا.
‫این مال کیه؟
‫بعضی وقت‌ها یه اسبی هست که ‫باید در طول شب مراقبش باشم.
‫هوم. پسرت چطوره؟
‫اون... خوابیده.
‫من خیلی دلم می‌خواست پسر داشته باشم.
‫یه خانواده‌ی واقعی، می‌دونی؟
‫ما بچه می‌خواستیم، من و کلیر.
‫فکر می‌کردیم بچه‌دار می‌شیم.
‫الان نه. من...
‫دارم صحبت ده سال پیش رو می‌کنم.
‫کلیر.
‫اون... خیلی هیجان داشت.
‫می‌دونی؟ ولی بعد...
‫این اتفاق نیفتاد.
‫خیلی متاسفم دونالد.
‫گفت دوباره تلاش می‌کنیم، ولی...
‫- خدایا. ‫- نه، تو... باید استراحت کنی.
‫- اون جسد... ‫- ما به کلیر رسیدگی می‌کنیم، قول میدم.
‫نه، نه، نه، کلیر نه. ‫یه جسد توی جنگله.
‫وای، وای، وای.
‫خدایا.
‫پسر، از کجا می‌دونسته کجا باید این خط رو بکشه؟
‫خب، شاید خودش پشت این جهنمیه که درست شده.
‫آره، نمی‌دونم. رفتارش طوری بود که ‫انگار واسه کمک بهمون این کار رو کرده.
‫بعضی وقت‌ها آدما یه جور خاصی رفتار می‌کنن،
‫حتی اگه یه جور دیگه باشن.
‫هیچکس نمی‌فهمه.
‫هیچکس چی رو نمی‌فهمه؟
‫اگه یکی‌مون یه دفعه از این خط عبور کنه،
‫اینجا وسط این ناکجاآباد.
‫همینطوری میگم.
‫مراقب باش.
‫این به نظر چیز خوبی نمیاد.
‫آره.
‫ممکنه دنبال یه چیزی باشن که ‫از خط عبور کرده.
‫یه چیزی که اون طرف مُرده. ‫مثلاً یه گرگ صحرایی یا آهو. می‌دونی؟
‫یا شاید یه کابوس جدید باشه.
‫به هر حال...
‫آره، به هر حال.
‫بریم.
‫فکر می‌کنم اون داره کلمات رو یاد می‌گیره.
‫- چی؟ ‫- نگاه کن.
‫سلام.
‫تو کی هستی؟
‫زنگ خطر.
‫بد... بد... بدیمنی.
‫قاصد.
‫خب، قاصد. این... تویی؟
‫خب، آرلو کجاست؟
‫آرلو... خوابیده، استراحت.
‫راحت خوابیده.
‫ساکت، بدون آسیب.
‫خب، این خیال‌مون رو راحت کرد.
‫واقعاً؟
‫آرلو؟
‫دیشب مامانم به بابام گفته
‫که آرلو می‌گه یه صدایی توی ذهنش می‌شنوه.
‫که بهش یه چیزهایی میگه.
‫این خیلی ترسناکه.
‫ولی ترسناک‌ترین قسمتش این نیست.
‫اون گفت اون صدا...
‫بهش گفته یه چیزی داره میاد.
‫چیزی که می‌کُشَتِمون. همه‌مون رو.
‫گفتی باید چیکار کنیم قاصد؟
‫- قایم بشیم یا بمیریم؟ ‫- گیر افتادید.
‫قایم شید یا بمیرید.
‫- آدم‌کش؟ ‫- آدم‌کش، کشتار، قتل.
‫- آدم‌کش، کشتار. آدم‌کش، کشتار، قتل. ‫- آرلو...
‫- آدم‌کش، کشتار. کشتار! ‫- آرلو.
‫- بس کن! ول کن! ‫- کشتار!
‫- آرلو، بس کن، داره دردم میاد. ‫- گیر افتادید. قایم شید یا بمیرید.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫آره، من خوبم.
‫گیر افتادید؟
‫- آرلو؟ ‫- نه، خیر.
‫گیر... نیفتادید.
‫گیر نیفتادید.
‫آرلو، داری کجا میری؟
‫بهتره باهاش بریم.
‫- من به مامانم گفتم ازش مراقبت می‌کنم. ‫- می‌تونیم هم ازش مراقبت کنیم هم بریم.
‫- نه، ما باید بمونیم. ‫- هی مریل؟
‫باید به حرف قاصد گوش کنی.
‫آرلو...
‫تو حالت خوبه؟
‫خوبم. عجیبه. واقعاً عجیبه.
‫ولی بد نیست.
‫اون آقا بد نیست. اون خوبه.
‫بعد هم ترسیده، ‫واسه همین توی ذهنم قایم شده.
‫آقایی وجود نداره آرلو، باشه؟ ‫فقط خودتی.
‫قاصد واقعیه مریل. واقعیه.
‫بعد هم داره واقعیت رو میگه. ‫باید همین الان بریم.
‫- کجا بریم؟ ‫- اون میگه...
‫میگه دور نیست.
‫آرلو، این دیوونگیه، باشه؟ ‫دیوونگیه، مگه نه؟
‫دیوانه‌وارتر از اون خط آبی و اتفاقیه که ‫برای خانم کلی افتاد؟
‫دیوونگیه، ولی اون آدم‌کش داره میاد مریل.
‫آدم‌کش هم متوقف نمیشه.
‫تو همیشه میگی بهت اعتماد کنم.
‫تو خواهرمی و یه چیزهایی رو می‌دونی.
‫- این فرق می‌کنه. ‫- فرق نمی‌کنه.
‫ازت می‌خوام گوش کنی.
‫من برادرتم و الان منم ‫که یه چیزهایی رو می‌دونم.
‫پس ازت می‌خوام بهم اعتماد کنی.
‫خواهش می‌کنم.
‫شاید بهتر باشه مادرت رو، یا پدرم رو ‫یا یه کسی رو پیدا کنیم.
‫نه.
‫آرلو میگه وقت نداریم، پس وقت نداریم.
‫جیمز بهم گفت که شما...
‫آره. ام‌اسم؟ اوهوم.
‫- معمولاً اینطوری میشه؟ ‫- این لرزش‌ها؟
‫اگه معمولاً معنیش همیشه باشه آره.
‫- وای. ‫- یه مقدار صبوری می‌خواد.
‫شوهرم، ویلیام...
‫قبلاً می‌گفت: «صبوری یه فضیلته.»
‫قبلاً دیوونم می‌کرد.
‫- چرا؟ ‫- چون فضیلت فضیلته.
‫صبوری فقط تحمل کردن مزخرفات ‫و ناراحت نشدنه.
‫آره، خوشم اومد.
‫اون مرد واقعاً روی مخم بود،
‫ولی واقعاً زندگیم رو باهاش دوست داشتم.
‫باعث می‌شد حواسم جمع باشه، می‌دونی؟
‫باعث می‌شد هشیار باشم.
‫یه ازدواج خوب اینطوریه، مگه نه؟
‫جیمز بهت گفته.
‫خب، هیچکس لازم نیست بهم بگه.
‫اوایل که من و روبن ازدواج کردیم، ‫اومدیم اینجا...
‫فکر می‌کردم...
‫مزرعه‌داری یه‌جورایی مثل ‫زندگی‌های توی کتاب‌داستان‌ها می‌مونه، می‌دونی؟
‫ولی واقعاً اینطوری نیست.
‫اصلاً متوقف نمیشه و اینجا...
‫انگار اصلاً هیچی نیست.
‫خدایا. نگاه کن.
‫اوه. اوه!
‫خدایا. اون خط.
‫وایسا! از اون خط عبور نکن.
‫- وایسا! وایسا! ‫- صبر کن، وایسا، وایسا!
‫وایسا! باید وایسی!
‫وایسا! وایسا! وایسا!
‫وایسا!
‫اومدن به این سمت مثل آب خوردنه.
‫مشکل اونجاست که بخوای...
‫خب، برگردی اون طرف.
‫ولی به نظرم این رو خودتون می‌دونید.
‫ما هیچی نمی‌دونیم.
‫ما فقط می‌دونیم که...
‫ما وحشت‌زده‌ایم.
‫شرمنده‌ام این رو میگم، ولی...
‫وحشت‌زده خیلی شروع خوبیه.
‫دور نیست، مگه نه آرلو؟
‫فکر نمی‌کنم آرلو باشه.
‫قاصد؟
‫نزدیکه.
‫- اون چیه؟ ‫- اون چیه؟
‫اون.
‫می‌دونی، گفتم حالا که همه‌ی حیوونا دارن ‫عجیب و غریب رفتار می‌کنن...
‫می‌دونی، گفتم واسه دفاع بیارم.
‫چیه، این...اشکالی داره؟
‫نه، اشکالی نداره.
‫واقعاً اشکالی نداره.
‫آرلو؟ قاصد!
‫آرلو؟
‫فکر کنم همه‌ی حیوونا داشتن می‌اومدن اینجا.
‫این چیه؟
‫مال منه.
‫این مال منه.
‫این یعنی چی؟
‫این مال منه.
‫تو از بالا اومدی...؟
‫آرلو؟ هی، نکن.
‫وای.
‫آرلو، اون چیه؟
‫زهر... سم بد!
‫اون سمه؟
‫سم.
‫خب، می‌خوایم باهاش چیکار کنیم؟
‫می‌خوریمش.
‫- هی، ادوارد! ‫- کسی اونجا هست؟
‫کارمن! برایان!
‫من از این طرف میرم. ‫تو انبار رو چک کن.
‫- توی خونه همدیگه رو ببینیم؟ ‫- آره.
‫برید. برید ببینم. برید!
‫[نحوه‌ی احیاء فرد غرق شده]
‫سلام؟
‫ادوارد!
‫روبن!
‫اوه، کیر توش.
‫کارمن؟
‫سلام؟
‫کارمن...
‫چه اتفاقی واسه تو افتاده؟
‫سلام!
‫سلام؟
‫کسی اون پایینه؟
ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..