« ارائه شده توسط رسانه ی بزرگ سینمافریک » «مرجع دانلود رایگان فیلم و سریال» ..:::CinemaFreak.Net:::.
‫راه درازی در پیش داشتیم...
‫خیلی‌ها رو از دست دادیم.
‫دست‌های داداشم رو روی پشت‌بوم بَستی
‫و تنها ولش کردی؟
‫دل به‌دستن به آدم‌ها در حالی که هرلحظه ‫ممکنه برن و برنگردن خیلی سخته!
‫اما افرادی که می‌رن یا می‌میرن...
‫برای همیشه از دست نرفته‌ان.
‫من اینطوری فکر می‌کنم.
‫مجبورم یعنی.
‫- با یادآوری صداهاشون توی ذهنم... ‫- میشون: این مردم بهت نیاز دارن!
‫همیشه یاد و خاطره‌شون رو زنده نگه می‌دارم.
‫ریک: آینده برای همه‌مونه.
‫اسلحه‌هاتون رو بندازید زمین، تکون نخورید.
‫ولش کن.
‫چاقو رو بنداز زمین.
‫بنداز وگرنه بهت شلیک می‌کنیم.
‫ولش کن، همین الان!
‫کنار بایستید.
‫شنیدی که مرسر چی گفت.
‫اسلحه‌ت رو بنداز زمین.
‫فقط به خاطر تو نیست،
‫خودم زنده می‌خوامش.
‫دیکسون!
‫الان اصلاً زمان و مکان ‫مناسبی برای اینکار نیست.
‫طرف این حروم‌زاده رو می‌گیری؟
‫اگه اینطور بود الان کفِ زمین بودی.
‫هر گوهی می‌خوای بخور.
‫دریل.
‫چیکار کردی؟
‫یه قراری گذاشتیم.
‫نگران نباش.
‫نمی‌میره.
«مــــردگــان مــتــحرک» [ فصل یازده - قسمت هجده‌ام ]
‫یعنی الان دیگه همه‌چیز اوکی شد؟
‫باید کدورت‌ها رو بذاریم کنار.
‫آب، غذا، اسحله در اختیارمون گذاشته می‌شه.
‫پاملا هرچیزی که برای بازسازی جوامع ‫نیاز داریم رو فراهم می‌کنه.
‫تمام و کمال.
‫یعنی می‌ریم خونه‌مون؟
‫این رو دیگه باید تصمیم‌گیری کنیم.
‫این وسط چی گیر پاملا میاد؟
‫هورنسبی!
‫به مردم می‌گیم هورنسبی چیکارها کرده.
‫این بیرون، توی اون خونه...
‫همونجا که سربازها کشته شدن.
‫تقاص کارش رو پس میده.
‫پس واسه نجات دادن پسرش ‫اینکارو می‌کنه.
‫اون دیگه به ما ربطی نداره.
‫وقتی همه دور هم جمع شدیم دوباره ‫درمورد این موضوع بحث می‌کنیم.
‫خیلی چیزها هست که باید درنظر گرفته بشه.
‫اره خب. مثلاً اونا اکثر مردم ما رو به کشتن دادن.
‫دیگه حرفی نبود؟
‫فکرکنم مهم‌ترین بخشش اینه که ‫دوباره همه‌مون کنار همیم.
‫دیگه نمی‌خوام تنهایی با مشکلات مواجه بشم.
‫منکه بهشون اعتماد ندارم، ‫اما اگه تو میگی...
‫طبق این قرارداد، دوباره خونه‌هامون رو به با...
‫قوانین و مالکیت خودمون به دست میاریم، ‫ارزشش رو داره.
‫خیلی‌خب.
‫می‌شه جام رو عوض کنی؟
‫فکرکنم نشستم رو لونه‌ی مورچه‌ها.
‫باید عادت کنی.
‫عجب.
‫همیشه فکر می‌کردم ‫میونه ما خیلی خوبه.
‫چند نفر از افراد من رو کُشتی؟
‫مرسر.
‫فکرمی‌کردم دیگه باید فهمیده باشی
‫اونا افراد تو نیستن!
‫بهتره باهاش کناربیای، سرباز!
‫برت می‌گردونیم کامن‌ولث
‫و اونجا به سزای اعمالت می‌رسی.
‫بیخیال پاملاً، الان دیگه تنهاییم.
‫نقش بازی نکن.
‫نقش بازی نمی‌کنم لنس!
‫خیلی زیاده‌روی کردی!
‫جداً؟
‫قبلاً که با این روند
‫هیچ مشکلی نداشتی!
‫گذشته‌ها گذشته.
‫بحث ما الانه! الان کُلی گندکاری به‌بار آوردی.
‫- وایسا ببینم ‫- اگه حرف‌ گوش کنی، شاید جون سالم به در ببری.
‫اما دیگه توی کامن‌ولث هیچ جایی نداری.
‫جایی ندارم؟
‫بعد از...بعد از گذشتِ این همه سال
‫بعد از تمام کارهایی که برات کردم...
‫برو بابا، تو هرکاری که کردی
‫فقط برای سود و منفعت خودت بوده.
‫همیشه در تلاش برای اینکه ‫ثابت کنی همه در اشتباهن.
‫تو نمیخوای حقیقت رو قبول کنی.
اما من کم آدمی نیستم!
‫تو یه آدم توهمی و عصبانی هستی، لنس.
‫می‌خوای برنده میدون باشی، درحالی که
‫حتی نمی‌دونی هرگز توی بازی نبودی.
‫تو هنوزم به من نیازی داری!
‫اگه بلایی سرم بیاد...
‫متحدهان کامن‌واث...
‫عوامل تثبیت‌کننده جامعه‌مون
‫همه بر علیه‌ت می‌شن.
‫هربازی‌ای که راه انداختی پاملا،
‫منم نقش به‌‌سزایی توش دارم.
‫لنس هورنسبی از جایگاهش سواستفاده کرد
‫و رنج و عذاب‌های ناگفتنی‌ای برای ‫خیلی‌ها رقم زد.
‫اما به لطفِ...
‫جمعی از دوستان و هم‌پیمان‌نمان...
‫با کمک نیروهای مسلح قَدرمون، ‫نقشه فرارش بی‌نتیجه موند.
‫و به همه‌‌تون قول می‌دم، ‫عدالت اجرا خواهد شد.
‫چه خوب نقش بازی کرد.
همه تقصیرها افتاد گردن هورنسبی و ‫سباستین در می‌ره.
‫و فردا...روز بنیان‌گذارانه!
‫فرصتی برای دور هم جمع شدن و جشن گرفتنِ
‫اینکه دلیل اصلیِ موفقیت کامن‌ولث ‫چیزی نیست...
‫جز مردمانش.
‫ جشن خواهیم گرفت.
‫لطف بنیان‌گذاران رو فراموش نه، ‫بلکه از اون هم فراتر خواهیم رفت.
‫چـون ما «کامن‌ولث» هستیم.
شاید هنوز بتونیم یه کارایی بکنیم...
‫دوستات دارن می‌رن.
‫دیگه نیازی نیست نگران این چیزها باشی.
‫من هنوز پیشتم.
‫می‌دونم، ممنون.
شاید دلت خواست از اینجا نقل‌مکان کنی...
‫تو خونه خودت رو بهم نشون دادی، ‫حالا نوبت منه!
‫یه‌روزی شاید...
‫اما نه فعلاً.
‫باید یه دستی به ‫سر و وضع اوشن‌ساید بکشیم.
‫سیندی و ریچل رو در جریان می‌ذارم،
‫ببینم چه‌چیزهایی نیاز دارن.
‫یکم طول می کشه تا همه آماده بشن
‫و تمام وسایل‌ها رو جمع و جور کنیم.
‫اول میریم الکساندریا.
‫وضعیت‌ش خیلی بهتر از هیل‌تاپه!
‫- می‌بینمت اونجا ‫- مراقب باش
‫مطمئنی می‌خوای بری؟
‫اره، اره. مطمئنم
‫چندهفته توی راه بودم، حالا ‫یکم دیگه هم روش.
‫- سلام ‫- سلام
‫همه‌چی رو جمع کردم. می‌رم یکم آب بیارم ‫باشه؟
‫- باشه ‫- ممنون
‫پس که یکم دیگه‌ هم روش شیطون؟
‫ببخشید...
‫چرا می‌گی ببخشید!
‫نه، فقط...
‫هنری.
‫می‌دونی، من هنوز فراموشش نکردم.
‫فقط...نمی‌دونم
‫هرجا تونستی خوشبختی رو پیدا کنی، معطل نکن
‫و هیچوقت بابت‌ش عذرخواهی نکن.
‫باشه؟
‫باشه.
‫حالت خوبه؟
‫اره.
‫اره، گمون کنم.
‫من...
‫یادم رفت بابت‌ اینکه کارول رو نجات دادی ‫ازت تشکر کنم.
‫منم یادم رفت بابت اینکه من رو نجات دادی ‫ازت تشکر کنم.
‫کار ما نجات دادن همه!
‫اره.
‫بیا بغلم.
‫مراقب خودت باش، خب؟
‫همچنین.
‫چشم رو هم بذاری برگشتیم.
‫گریه نکن.
‫بیا، بگیرش.
‫نمی‌خوامش.
‫باشه.
‫مامانم درمورد روزی که تصمیم گرفته بوده
‫برای همیشه شمشیرش رو غلاف کنه تعریف کرده.
‫اینطوری نبود که دیگه ‫هیچ خطری ما رو تهدید نمی‌کنه،
‫اما این حس رو بهش منتقل کرده که ‫دیگه نیازی بهش نداره.
‫اگه اون تفنگ رو نگه دارم، اوضاع هیچ‌تغییری نمی‌کنه
‫ما باید اوضاع رو بهتر کنیم.
‫وقتی رفتیم خونه همه‌چی درست می‌شه.
‫چطوری؟
‫هنوز همه‌چی بهم‌ریخته‌ست.
‫اونایی که اینجان چی می‌شن پس؟
‫نباید بمونیم و بهشون کمک کنیم؟
‫مگه تو و مامان و بابا برای
‫الکساندریا و هیلتاپ اینکارو نکردید؟
‫اون موقع فرق می‌کرد.
‫نمی‌کرد، الان تنها فرق‌ش اینه که...
‫تو داری فرار کردن رو به موندن ‫و مقاوت کردن ترجیح می‌دی.
‫ای بابا!
‫بس‌کن!
‫بس‌کن.
‫ادامه نده.
‫بلیط‌های بخت‌آزمایی داریم.
‫بلیط‌های بخت‌آزمایی ‫رو از اینجا بخرید!
‫فقط با یک‌دلار صاحب یک زندگی جدید بشید.
بخت‌آزمایی.
‫می‌گم، فکرکنم دیگه نیاز نیست ‫این بُزه رو این این ور و اون ور کنی!
‫خب، دوست ندارم بچه‌ها رو ناراحت کنم.
‫مطمئنم یکی دیگه هم می‌تونه ‫اینکارو بکنه!
‫شاید از جنب‌وجوشی که داره خوشم میاد.
‫تو نمیای، درسته؟
‫اگه به‌خاطر روندِ درمانه، ‫کُلی قرص و دارو داریم
‫خیالت راحت، شاید تامی هم باهامون بیاد.
‫موضوع اون نیست...
‫جای من اینجاست.
‫وقتی با یومیکو و یوجین راهی این سفر شدیم،
‫همه‌مون محتاج کمک بقیه بودیم،
‫دلم می‌خواست به یه دردی بخورم.
‫حتی شده برای آخرین بار.
‫اما اینجا، این مردم...
‫تو...
‫یه شانس دوباره برای مفید بودن به من داد.
‫می‌خوام دقیقاً همینکارو کنم.
‫به مردم جوامع دیگه کمک کنم،
‫تا مثل جامعه خودم از هم‌نپاشه!
‫هی، بیاید ببینم.
‫خیلی‌خب، بریم!
‫همه‌مون می‌تونیم.
‫امروز روز به‌یاد آوردن
‫عزیزانی‌ست که
‫در راه بنیان‌گذاری کامن‌ولث جان‌افشانی کردند.
‫شجاعت و قدرت آنان بود که به دیوارهای ‫ما تاب تحمل می‌دهد،
‫تا از خانواده‌هایمان، آمریکا و آینده محافظت به عمل آید.
‫اگه قراره این پخش بشه،
‫چه نیازیه من سخن‌رانی کنم دیگه؟
‫اگر قراره روزی این کشور رو رهبری کنی،
‫کارهای ضروری‌ای هست که باید انجام بدی.
‫مکس، می‌شه لطفاً...
‫" باعث افتخار و سرافرازیه که امروز با شما هستم
‫تا روز بنیان‌گذاری خانه‌مان را با هم گرامی بداریم "
‫به‌به! چه مزخرفاتی.
‫به این چیزها نیازی ندارم
‫من این ملت رو با فامیلی‌ام، ‫ میلتون رهبری می‌کنم
‫به اندازه کافی با حماقتت آبرو و عصمتون رو بردی!
‫اونا باید بهشون نشون بدی مثل آب صاف و ساده‌ای.
‫و بهشون یادآوری بشه که ‫تو نوه اون هستی.
‫- هستم واقعاً. ‫- پس بهشون نشون بده.
‫به من نشون بده.
‫می‌دم...
‫می‌دونم که همینطوره.
‫منم به خواسته خودم وارد سیاست نشدم.
‫تو برای رهبری کردن این ملت به‌دنیا اومدی.
‫میزان آمنیوتیک خون‌تون یکم بالاست،
‫خب یعنی چی؟
‫یعنی جای هیچ نگرانی‌ای نیست.
‫اگه زودتر از اینا نیومده بودین ‫به مشکل برمی‌خوردیم،
‫اما الان تحت نظری و هیچ مشکلی پیش نمیاد.
‫خانم دکتر کلینر به بخش 7.
‫خانم دکترکلینر به بخش 7.
روز به روز واقعی‌تر می‌شه نه؟
‫نه.
‫اما دارم بابا می‌شم دیگه.
‫هیچ مشکلی پیش نمیاد.
‫قرار نیست اینجا بمونیم.
‫اره.
‫همینطوره.
‫آدم‌های زیادی الان منتظرمون هستن.
‫نمی‌تونم جون اونا رو به خطر بندازم.
‫اینکارو نمی‌کنم.
‫جدیداً مدام حرف‌های بابام میام به ذهنم که می‌گفت
‫می‌گفت " وقتی...
‫بچه‌دار بشی باید قید زندگیت رو بزنی"
‫زندگی، زندگی قبلی نیست "
‫همیشه دلم می‌خواست بدونم ‫معنی حرفش رو درک کنم،
‫و بلاخره خودم دارم پدر می‌شم
‫و همه‌ش صدای ایان و جسی رو می‌شنوم،
‫و تمام آدمایی که کشتن‌شون!
‫ما به اینجا نیازی نداریم.
‫چون الان دیگه با همیم!
‫اره.
‫خیلی‌خب...
‫جودیث کجاست؟
‫آرجی، جودیث کجاست؟
‫گفته به کسی نگم.
‫باید وسیله‌هاش رو جمع می‌کرد.
‫گفتم باید وسیله‌هامون رو جمع کنیم ‫اما گفت که من نمیام.
‫کجا رفت؟
‫نمی‌دونم.
‫پیداش می‌کنیم.
‫ننه‌بابا بودن... ‫خیلی کار سختیه!
‫اما الان واقعاً تو ننه‌باباشی دیگه.
‫پس ریک چی؟
‫ریک که اینجاست.
‫اما تو هستی.
‫واقعاً عجیبه، یهو همچنین ‫بار سنگینی رو به دوش کشیدن.
‫وقتی سوفیا به دنیا اومد، ‫اصلاً نمی‌دونستم دارم چیکار می‌کنم
فقط می‌دونستم که به شدت دوستش دارم.
خیلی کوچیک بود.
‫هرچی می‌خواست به من می‌گفت.
‫وقتی آدم می‌خواد تصمیم‌گیری ‫ کنه، ‌اون فشاری که روشه
‫همه‌چیز رو تغییر میده.
‫فقط امیدمون به اینه تصمیمی که می‌گیریم
‫تو اون زمان درست باشه.
‫خودت متوجه میشی. مطمئنم.
‫آره.
‫فکر نکنم اونقدرا ایده‌ی خوبی‌ باشه‌ها.
‫چاره‌ای نداریم.
‫معلومه که داریم.
‫یوجین، باید یه کاری بکنم.
‫چندساله که تو دفترشم.
‫حتی اگه نمی‌دونستم که واقعاً چه‌خبر بوده،
‫مطمئن بودم که سباستین برامون دردسر میشه.
‫و منم با این قضیه کنار اومدم.
‫تو که نمی‌دونی این احساس گناه چه شکلیه.
‫اگه بهت بگم باور نمی‌کنی.
‫خودم هم با به دوش کشیدن بار گناه کم آشنا نیستم.
‫به کاری که کردیم افتخار می‌کردم.
‫به این حس عادت کرده بودم
‫که شاید تا ابد همه‌چی همینطوری باقی می‌مونه.
‫انگار تو عهد بوق گیر کرده بودیم.
‫بعد این همه مدت، بهتر نیست ‫چیز بهتری رو امتحان نکنیم؟
‫و این که اینطوری فکر می‌کردم، ‫واقعاً حس خوبی داشت.
‫انگار واقعاً می‌تونستیم اوضاع رو عوض کنیم.
‫ولی همش داره از بین میره.
‫واسه همین باید تلاش کنم.
‫مهم هم نیست که چی میشه.
‫اما اگه نمی‌خوای این کار رو بکنی، اگه...
‫- اگه زیاده‌رویه... ‫- من فقط می‌خوام جون‌مون در امان باشه.
‫نمیشه به این یارو اعتماد کرد.
‫اما اگه واقعاً باور داری که یه ‫درصد کوچیکی احتمالش هست
‫که بهمون کمک کنه...
‫کنار میام و همه‌ی تلاشم رو می‌کنم.
‫فکر می‌کردم تا الان مُردی.
‫نزدیک بود.
‫این هم غذا وسط حرف زدن‌مون.
این همه از زندان آوردمت بیرون ‫ که این رو برام بیاری؟
‫خودم هم یکم غافلگیر شدم
‫که نمی‌تونی این کار رو برای خودت بکنی.
‫کی گفته که نمی‌تونم؟
‫نمی‌خوام قضیه رو شخصیش کنم.
‫قانون بازی همینه دیگه، نه؟
‫کمکی از دست من ساخته‌س؟
‫بازیت ضعیف بود، یوجین.
‫اگه چیزی می‌خوای، درخواست کن.
‫دنبال هر اطلاعاتی‌ام
‫که می‌‌تونه به پاملا یا بچش آسیب برسونه.
‫سخت شد.
‫دلم می‌خواد کمک کنم،‌ ولی جالبیش اینجاس که...
‫احتمالاً پاملا تنها دلیلیه که الان زنده‌م.
‫یه نصیحت دوستانه بکنم؟
‫اگه بیفتی دنبال میلتون‌ها نابودت می‌کنن.
‫پاملا تازه خوبشونه.
‫مردم دنبال سر پسرش بودن...
‫ولی حالا دارن تو خیابون‌ها می‌رقصن،
‫و میراث میلتون‌ها رو جشن می‌گیرن.
‫پایه‌گذاران کامن ولث!
‫وقتی بهت میگم بهتره سر به سر پاملا ‫و پسر اسکل سادیستیش نذاری
‫به نفع خودته که بهم گوش کنی.
‫یوجین، حتماً به دوست‌دخترت هم بگو.
‫جلوی همه خیلی خوب خودش رو مخفی می‌کنه،
‫درست کنار پاملا.
‫باید همینطوری ادامه بده. ‫اصلاً دلم نمی‌خواد
‫که مثل خودم بیفتین گوشه هلفدونی.
‫باید باهاش کنار بیاین.
‫مگه این که بخواین همه‌چیز رو به آتیش بکشین.
‫...و در همه‌ی امور
‫مطابق حکمی که
‫به شما امر کردم با ایشان عمل خواهید کرد.
‫قوی و شجاع باشید.
‫در برابر ایشان نترسید و لرزان مباشید...
‫...زیرا یهوه خدایت است که با تو راه می‌رود.
‫او تو را وا نخواهد گذاشت و رهایت نخواهد کرد.
‫آخرین موعظه‌م بود.
‫آخریت نبود.
‫وسایل رو جمع کردین؟
‫چیزی اینجا هست که بخوای برش دارم؟
‫اعضای کلیسا برام غذا آوردن.
‫می‌تونیم تو مسیر برگشت به خونه، ‫از آمبروزیای خانم برنان لذت ببریم.
‫واسه خودت.
‫فکر نمی‌کردم بتونم برگردم.
‫به عیسی.
‫ولی برگشتم.
‫مردمی که روی این نیمکت‌ها می‌شینن...
‫این رو بهم دادن.
‫راستش تو هم بهشون یه چیزی دادی.
و چیزی که دادی، تا مدت‌ها ‫بعد از رفتنت اینجا باقی می‌مونه.
‫آره.
‫فقط کاش به جا این پشمک میوردن.
‫هرسال همینه.
‫نصب می‌کنیم، جمعش می‌کنیم،
‫و حتی نمی‌تونیم رویداد اصلی رو ببینیم.
‫مهم نیست.
‫تا وقتی که صدای خوندن عددهای بخت‌آزمایی رو می‌شنوم،
‫بهت قول میدم که موقع بردنم، ‫همه‌ی این چیزا یادم بره.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫نمی‌خواستم نگرانت کنم.
‫می‌دونم.
‫فقط...
‫فقط می‌خواستی تنها باشی.
‫متوجهم.
‫من هم یه همچین جایی داشتم.
‫واسه وقتایی که می‌خواستم قایم شم و نرم خونه.
‫کجا می رفتی؟
‫پشت خونه‌م یه رودخونه هست.
‫می‌رفتم اونجا
‫و منتظر می‌موندم تا بابام خوابش ببره.
‫زیاد تنها بودی؟
‫آره.
‫من بدم نمیاد تنها باشم.
‫بعضی‌وقتا خوشم هم میاد.
‫به آدم زمان میده که فکر کنه.
‫و این که از اوضاع سر در بیاره.
‫به‌خاطر اون‌موقع معذرت می‌خوام.
‫اشکالی نداره.
‫خودم هم نمی‌دونم دارم چیکار می‌کنم.
‫ولی دارم همه‌ی زورم رو می‌زنم.
‫کاش اوضاع بر وفق مرادت بود.
‫باید هم همونطوری باشه.
‫ولی نیست.
‫و من باید ازت مراقبت کنم.
‫می‌خوام یه مدت همینطوری ادامه بدم...
‫تا وقتی که خودت راضی شی.
‫شاید هم نشی.
‫ولی درهرصورت باید پیخ گوشم باشی.
‫آشتی؟
‫می‌تونم با دوستام خدافظی کنم؟
‫آره.
‫کمکم کن بلند شم.
‫«باعث افتخار و سرافرازیه که امروز اینجا هستم
‫تا روز بنیان‌گذاری خانه‌مان رو گرامی بداریم.»
‫مثل آدم لاشیا شدم.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫این برای بعده.
‫من میرم خونه لباس عوض کنم.
‫باشه. کار خوبی می‌کنین.
‫عجب مزخرفی!
‫«باعث افتخاره...»
‫هی.
‫ممنون.
‫می‌خوای این کار رو بکنی؟
‫فکر نکنم چاره‌ی دیگه‌ای داشته باشم.
‫داری.
‫همه‌مون داریم.
‫مامانم که اینطور نمیگه.
‫این کار برادرم بود.
‫مامانم یه همچین آدمی می‌خواست.
‫فقط به خاطر این که زنده‌م این سخنرانی رو می‌کنم.
‫بیشتر از اینا هم می‌تونی باشی.
‫جدی؟
‫تو فقط پادوی اونی.
‫من رو مجبور می‌کنی کارهایی که ‫ اون می‌خواد رو بکنم، مگه نه؟
‫من فقط واسه مامانت کار نمی‌کنم، ‫ یه شهروند هم هستم.
‫خیلی‌خب.
‫رهبری به این معنی نیست که فقط ‫ کلمه به کلمه از حرفای اون رو به مردم بگی.
‫بعضی از حقایق هم ممکنه مفید باشه.
‫مردم به اینا چیزا احترام می‌ذارن.
‫مردم دنبال حرف راست نیستن.
‫دلشون می‌خواد که بهشون بگن همه‌چیز روبراهه.
‫تا بتونن کثافت بودن این دنیای کوفتی رو نادیده بگیرن.
‫این حرف اشتباهیه.
‫ولم کن بابا.
‫کامن ولث بر پایه‌ی باور کردن این مزخرفات ساخته شده.
‫همه کاری می‌کنه تا مردم باور کنن
‫که اون رویای آمریکایی قدیمی،‌ هنوز هم واقعیت داره.
‫میگن، «همه‌چیز ممکنه!»
‫«می‌تونیم از جایگاهی که هستیم هم بالاتر بریم!»
‫یه شوخی مسخرس.
‫واقعیت اینه که فقیرها فقیر می‌مونن
‫تا ما ثروتمندها بتونیم ‫هر غلطی که دلمون می‌خواد بکنیم.
‫یه بازی جعلیه.
‫هیشکی نمی‌تونه رو پای خودش پیشرفت کنه.
‫حتی مامانم انتخاب می‌کنه که کی برنده‌ی بخت‌آزمایی بشه.
‫و هیچکدومش مهم نیست و هیچی هم عوض نمیشه.
‫اما اون آدمایی که تو فکر می‌کنی ‫ دنبال «حرف راست» هستن...
‫خیلی احمقن که نمی‌تونن ببینن.
‫حال‌بهم بزنه.
‫ولی حالا انگار خودت هم باور کردی.
‫اما شاید...
‫اما شاید عوضی لوس بودن هم دست خود آدمه.
‫آخه اگه بقیه چنین انتظاری داشته باشن،
‫دیگه کی می‌مونه که نا امید بشه؟
‫به‌نظر من خیلی بانمک بود.
‫باشه. برو خوش بگذرون.
‫کارت خوب بود.
‫بفرمایین بلیط بخت‌آزمایی! ‫بفرمایین بلیط بخت‌آزمایی!
‫همه یه فرصت لازم دارن!
‫حالت خوبه؟
‫- خانم‌ها و آقایون... ‫- چیزی نیست.
‫...لطفاً بشینین سرجاهاتون،
‫که رویداد اصلی داره شروع میشه!
‫مردم کامن ولث،
‫آماده‌این که شاهد نبرد قرن‌ باشین؟
‫کاپیتان، مواظب باش!
‫خدایا.
‫یک، دو، سه!
‫کامن ولث! کامن ولث!
‫بلندتر!
‫آره!
‫تشویق جانانه برای مبارزین‌مون!
‫و حالا در ادامه‌ی این روز فوق‌العاده،
‫پسرم سباستین، یه سخنرانی کوتاه آماده کرده.
‫مچکرم،‌ باعث افتخار و سرافرازیه
‫که امروز در کنار شما هستم تا این...
‫ام...
‫می‌دونم که خیلی از شماها نظر مثبتی درباره من ندارین.
‫و می‌دونم که احتمالاً حقم هم هست.
‫و برای من خیلی خیلی سخته
‫که اعتمادتون رو به دست بیارم ‫و طبق میراث خانوادگیم جلو برم.
‫هیچ کلمه‌ای بلد نیستم که باهاش بتونم
‫ارزشی که اینجا برای من داره رو توصیف کنم.
‫اما پدربزرگم بلد بود.
‫بنابراین لطف می‌کنین اگه به همراه بنده‌ی حقیر
‫به حرف‌های حکیمانه‌ی رئیس‌جمهور میلتون،
‫بنیان‌گذار کامن ولث گوش کنین.
‫ولم کن بابا.
‫کامن ولث بر پایه‌ی باور کردن ‫ این مزخرفات ساخته شده.
‫همه کاری می‌کنه تا مردم باور کنن
‫که اون رویای آمریکایی قدیمی،‌ .هنوز هم واقعیت داره
‫میگن، «همه‌چیز ممکنه!»
‫«می‌تونیم از جایگاهی که هستیم هم بالاتر بریم!»
‫یه شوخی مسخرس.
‫واقعیت اینه که فقیرها فقیر می‌مونن
‫تا ما ثروتمندها بتونیم ‫هر غلطی که دلمون می‌خواد بکنیم.
‫یه بازی جعلیه.
‫هیشکی نمی‌تونه رو پای خودش پیشرفت کنه.
‫حتی مامانم انتخاب می‌کنه .که کی برنده‌ی بخت‌آزمایی بشه
‫- و هیچکدومش مهم نیست. ‫- نگفته بودم؟
‫...و هیچی هم عوض نمیشه.
‫- اما اون آدمایی که تو فکر می‌کنی ‫ دنبال «حرف راست» هستن... ‫- نوار رو قطع کن.
‫- وایسا. ‫- یالا!
‫خیلی احمقن که نمی‌تونن ببینن.
‫همگی روی رینگ جمع بشین.
‫خواهش می‌کنم، آروم باشین.
‫«همه‌چیز ممکنه!»
‫- «می‌تونیم از جایگاهی که هستیم هم بالاتر بریم!» ‫- هیشکی شلیک نمی‌کنه.
‫- یه شوخی مسخرس. ‫- دست نگه دارین!
‫- واقعیت اینه که فقیرها فقیر می‌مونن... ‫ - دست نگه دارین!
‫تا ما ثروتمندها بتونیم ‫هر غلطی که دلمون می‌خواد بکنیم.
‫برین عقب!‌ همین حالا!
‫عقب! برین عقب!
‫واکرها! واکر اومدن!
‫برگرد اینجا! بیچاره‌ت می‌کنم!
‫تانگو. تانگو. تانکو. همه‌ی واحدها به سمت میدان.
‫واکرها اومدن داخل.
‫شما شش نفر،‌ با من بیاین.
‫تا وقتی که مستقیماً‌ خودم دستور ندادم، ‫از رئیس‌جمهور محافظت کنین
‫کجا داری میری؟
‫باید از من مراقبت کنی.
‫وظیفه من محافظت از کامن ولثه خانم.
‫همین حالا! بریم!
‫جودیث!
‫بدو. بریم.
‫تفنگ رو بده به من. به کمک‌مون نیاز دارن.
‫با همدیگه این کار رو می‌کنیم، باشه؟ بدو.
‫سلیطه‌ی احمق!
‫تو هیچی نیستی!
‫کمک! کمکم کنین!
‫کمک!
‫باید بریم.
‫کمک!
‫کمک! کمکم کنین!
« آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]
‫خیلی احمقن که نمی‌تونن ببینن.
‫ولم کن بابا.
‫کامن ولث بر پایه‌ی باور کردن این مزخرفات ساخته شده.
‫همه کاری می‌کنه تا مردم باور کنن ‫که اون رویای آمریکایی قدیمی،‌
‫هنوز هم واقعیت داره
‫میگن، «همه‌چیز ممکنه!»
‫«می‌تونیم از جایگاهی که هستیم هم بالاتر بریم!»
‫یه شوخی مسخرس.
‫واقعیت اینه که فقیرها فقیر می‌مونن
‫تا ما ثروتمندها بتونیم ‫هر غلطی که دلمون می‌خواد بکنیم.
« ارائه شده توسط رسانه ی بزرگ سینمافریک » «مرجع دانلود رایگان فیلم و سریال» ..:::CinemaFreak.Net:::.