ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..
سینمافریک را در تلگرام دنبال کنید @Cinema_fre
‫- از این طرف!
‫ما الان
‫فقط ۲ تا زندانی داریم. ‫اولی، شماره ۳۴،
‫یه زندانی سیاسی ‫و خیلی خطرناکه.
‫نگهبان‌ها برن جلو.
‫- زندانی شماره ۳۴، بلند شو.
‫- جرمش چیه؟ ‫- خیانت.
‫- غذاتون خوبه؟
‫- جواب بده به بازرس.
‫- غذا برام ‫اهمیت چندانی نداره.
‫- هر چی لازم دارین ‫براتون فراهمه؟
‫شما متوجه نمی‌شید.
‫من بازرسم. ‫اومدم اینجا که به
‫شکایت‌های زندانی‌ها رسیدگی کنم.
‫- جناب بازرس... گوش کنین.
‫من متهم شدم
‫که جاسوس ناپلئون بودم،
‫و حالا که اون ‫دوباره امپراتور شده،
‫باید منو یه قهرمان فرانسوی ‫بدونن، درسته؟
‫یه قانون اساسی جدید ‫نوشته شده.
‫همه‌چی عوض شده.
‫- حرف زدن با زندانی‌ها ‫ممنوعه.
‫- دیگه تکرار نمی‌شه.
‫- آقا...
‫میشه لطفاً کاری کنید ‫که آزاد بشم؟
‫- مگه خبر ندارید؟
‫- خبر از چی؟
‫- ناپلئون فقط ۱۰۰ روز حکومت کرد. ‫تو واترلو شکست خورد.
‫انگلیسی‌ها مجبورش کردن ‫به جزیره سنت هلن تبعید بشه.
‫و پادشاه عزیزمون، لویی هجدهم، ‫دوباره به تخت برگشته.
‫- آقا، من... من...
‫(من...)
‫به من تهمت زدن. ‫من هیچوقت جاسوس نبودم.
‫رحم کنید،
‫التماستون می‌کنم، ‫پرونده منو نگاه کنید.
‫من بی‌گناهم.
‫معاون دادستان ‫خودش به من گفت!
‫آقای ویلفور ‫بی‌گناهی منو تأیید می‌کنه!
‫- این‌طور که پیداست، شما عقلتون رو از دست دادید. ‫زندانی بعدی!
‫- شماره ۲۷ هم دیوونه‌ست.
‫به بازرس قبلی قول داد ‫۵ میلیون فرانک از گنجش
‫بهش بده.
‫- این گنج به اصطلاح ‫کجاست؟
‫- فقط اگه آزادش کنید ‫بهتون میگه.
‫- آقای مورل؟
‫- چی شده، دانگلار؟
‫- اومدم بهتون بگم که ‫آخر این ماه از مورل و پسران میرم
‫یه کار خیلی ‫پردرآمد تو یه بانک
‫تو مادرید ‫بهم پیشنهاد شده.
‫- پس... فردا با کشتی فرعون ‫نمیری؟
‫- اگه بعد از دستگیری ادموند ‫منو به عنوان ناخدا
‫انتخاب می‌کردید می‌رفتم،
‫ولی انگار ‫شما نظر دیگه‌ای داشتید.
‫- قبل از رفتن بهم بگو، ‫چرا همه جا می‌گی ادموند
‫به خاطر طرفداری از بناپارت ‫دستگیر شده؟
‫- نمی‌دونم از چی حرف می‌زنید. ‫این اتهام توهین‌آمیزه.
‫روز خوش، آقای مورل.
‫- قبلاً هم برای همین
‫اومده بودید؟ ‫- بله.
‫قرار بود نگاه کنید.
‫- اسمشو یادم بندازید. ‫- دانتس. ادموند دانتس.
‫- پرونده دانتس ادموند رو ‫برام بیارید.
‫ببینیم چه کاری ‫می‌تونیم براش بکنیم.
‫ممنون.
‫خب، ببینیم...
‫متهم شده به...
‫جاسوسی...
‫و...
‫زندانی
‫تو قلعه ایف زندانیه.
‫و...
‫اوه، نه...
‫- چی شده؟
‫- مرده.
‫سه ماه پیش. ‫- آخه...
‫نه، نه. محاله.
‫- اینجا نوشته خودشو
‫تو سلولش دار زده.
‫- اما...
‫چرا... چطور...
‫چرا به پدرش ‫خبر ندادن؟
‫- وظیفه زندانه که در صورت مرگ ‫به خانواده خبر بده.
‫باید از اونجا ‫پیگیری کنید.
‫واقعاً، واقعاً ‫متأسفم.
‫- ادموند...
‫- هنوز هم غذا نمی‌خوری؟
‫مجبور میشم به فرماندار ‫گزارش بدم، و فکر نمی‌کنم
‫دوست داشته باشی اونو اینجا ببینی.
‫از سیاه‌چال خوشش نمیاد.
‫می‌بینید؟ ‫چهار روزه هیچی نخورده.
‫جلوی فرماندار بلند شو.
‫- زندانی شماره ۳۴، چرا غذا نمی‌خوری؟
‫- میل ندارم.
‫- شما اینجایید تا تنبیه بشید. ‫برای این کار باید زنده بمونید.
‫بهش غذا بدید.
‫- توی غذاش کرمه. ‫- نگهبان‌ها، نگهش دارید.
‫- قاشق و چنگال نداره.
‫- با دست‌هات بدش!
‫ولش کنید!
‫بذارید بمیره.
‫در بسته میشه.
‫- کی اونجاست؟
‫- وقت ناهاره، کشیش اومده!
‫- کی... کی هستی؟
‫- من زندانی شماره ۲۷ هستم.
‫- شماره ۲۷؟ ‫- هوم هوم. نزدیک دیوار هستی؟
‫- آره. ‫- پس برو عقب. برو کنار!
‫(ممنون!)
‫تو باید...
‫زندانی شماره... ۳۴ باشی.
‫- درسته، ۳۴.
‫- آه! ‫- ادموند دانتس.
‫- من کشیش فاریا هستم.
‫- چطور...
‫چطور اومدی اینجا؟
‫- اوه، ‫من ۷ ساله که دارم
‫تونل می‌کنم!
‫ولی...
‫تو محاسباتم اشتباه کردم.
‫می‌خواستم برسم به دیواری ‫که رو به دریاست.
‫- این قیچی رو از کجا آوردی؟
‫- با یکی از میله‌های زیر تختم ‫درستش کردم.
‫- می‌شه بغلت کنم؟
‫ببخشید، سال‌هاست که ‫به کسی دست نزدم.
‫- منم همین طور!
‫- تو چراغ و شمع داری...
‫این وسایل رو از کجا آوردی؟ ‫- هیس!
‫۱۴ سال وقت داشتم که ‫مغزم رو به کار بندازم.
‫اما...
‫چیزای دیگه‌ای هم دارم.
‫- جدی؟
‫- اینجا خیلی تنگ و پر از گرد و خاکه.
‫اونجایی؟
‫روغن شمع رو از گوشتی ‫که بهمون میدن
‫به دست میارم.
‫عجیبه که غذای ما
‫چقدر می‌تونه مفید باشه!
‫اینجا رو ببین.
‫با تیغ ماهی تونستم ‫بدوزمش.
‫- چطوری شمع رو روشن می‌کنی؟ ‫- زندانبانم رو متقاعد کردم
‫که برای درمان مشکل پوستیم ‫به گوگرد نیاز دارم.
‫امروز...
‫۱۲ ژوئن ۱۸۲۵ هست.
‫- ۱۰ سال شده.
‫- حساب زمان رو داشتن
‫راه خوبیه برای اینکه
‫ذهنم رو فعال نگه دارم.
‫می‌بینی؟ ‫۱۸۱۵، این تاریخ اومدن توئه.
‫من می‌خونم و می‌نویسم.
‫به خاطر همین جور افکار، ‫چون ذاتاً آدم تندوتیزی‌ام،
‫دستگیر و زندانی شدم.
‫- گفتی که می‌خونی، ‫ولی کتاب‌هات کجان؟
‫- تو سرم.
‫هنر، علوم، شیمی،
‫ستاره‌شناسی، تاریخ...
‫- می‌تونم بشینم؟ ‫- البته.
‫خواهش می‌کنم، بفرمایید. ‫راحت باشید.
‫حالت خوب نیست؟ ‫- اِ...
‫چند روزه چیزی نخوردم. ‫- بهت غذا نمیدن؟
‫- اوه، سعی کردن... ‫- یعنی چی؟
‫- دیگه غذا نمی‌خورم. ‫- چرا؟
‫آه، نه!
‫خودکشی یه گناه ‫نابخشودنیه.
‫باید امیدوار باشی.
‫بدون امید نمی‌شه زندگی کرد.
‫ببین، همین امروز ‫ما همدیگه رو پیدا کردیم!
‫و تو غذا می‌خوری.
‫بگیر. من نمی‌تونم تمومش کنم.
‫بخورش. ‫- نمی‌تونم.
‫- تو مهمون منی.
‫ناراحتم می‌کنی. ‫خواهش می‌کنم، بخور.
‫می‌دونی، ‫می‌خوام قوی باشی
‫تا قرارمدارهامون رو بذاریم.
‫چون... ‫کمکم می‌کنی، درسته؟
‫- از خدامه.
‫- خب، از فردا شروع می‌کنیم. ‫بفرما!
‫از سلول تو به سمت دریا ‫تونل می‌کنیم.
‫- نه، نه، نه.
‫از پنجره من تا صخره‌ها ‫۳۰ متره.
‫- ۳۰ متر؟ ‫- آره.
‫- آه...
‫- پنجره‌‌ت رو به کجاست؟
‫- رو به حیاط، ‫که شبانه‌روز نگهبانی میشه.
‫- باید از این سمت ‫تونل بزنیم.
‫آره، از این سمت.
‫بعد نگهبان رو می‌کشیم
‫و کلیداشو برمی‌داریم. ‫- نه،
‫کشتن اصلاً راهش نیست.
‫- پس دهنشو می‌بندیم ‫تا بتونیم فرار کنیم.
‫کی شروع می‌کنیم؟
‫- اشتیاقت ‫دلمو گرم می‌کنه.
‫فردا.
‫- آره، فردا.
‫- فردا. ‫- فردا.
‫- باید سریع آماده بشیم.
‫خیلی آروم و بی سر و صدا ‫کار می‌کنیم.
‫صدای کوبش.
‫صدای نزدیک شدن.
‫پس اگه باد
‫از شرق بیاد و جسم رو به گوشه ‫مخالف ببره، اونجا...
‫- باز داری
‫با خودت حرف می‌زنی؟ ‫- با کی دیگه باید حرف بزنم؟
‫صدای نزدیک شدن.
‫- پیر، من...
‫تصادفاً کوزه‌م ‫شکست.
‫- احمق!
‫همه تیکه‌هاشو جمع کن. ‫فردا یکی دیگه برات میارم.
‫خوشحالم که دوباره ‫غذا می‌خوری.
‫- آه، سلام همسایه! ‫- سلام.
‫- حتماً خوب خوابیدی.
‫- بهتر از این چند سال.
‫- حالا بیا بشین.
‫درباره نقشه جدید تونل ‫فکر کردم،
‫و فکر می‌کنم باید ‫دیوار رو سوراخ کنیم...
‫بعد ۳- ۴ متر بکنیم،
‫۹۰ درجه به راست،
‫بعد تو دیوار پیش بریم ‫تا به گوشه حیاط برسیم.
‫- خیلی طول می‌کشه. ‫چرا از این دیوار
‫نکنیم؟
‫- خیلی تو دید پیره. ‫از در می‌بینتش.
‫این طرف رو می‌تونم مخفی کنم. ‫تازه این طرف ملاتش نرم‌تره،
‫سریع‌تر می‌تونیم بکنیم. ‫سوراخش می‌کنیم و از اینجا در میریم.
‫- با این خرده‌ها چیکار می‌کنی؟
‫- می‌ریزمشون تو ‫لگن دستشوییم،
‫و هر دو روز یه بار، پیر ‫لطف می‌کنه
‫همشو می‌ریزه تو دریا.
‫می‌خنده.
‫- (پدر...)
‫- بله؟ ‫- کاش یه کم
‫باسوادتر بودم.
‫- روزها تونل می‌کنیم،
‫و شب‌ها، ‫بهت درس میدم
‫و هر چی بلدم ‫یادت میدم.
‫- خوشم میاد.
‫- عالیه.
‫وقتی از اینجا بریم بیرون، ‫خیلی پولدار میشیم،
‫هر دومون.
‫- از نظر دانش؟ ‫- نه، پول.
‫و تو باید با آدم‌های ‫پولدار معاشرت کنی.
‫پس...
‫مجبوریم با آدم‌های خیلی ‫پولدار شام بخوریم.
‫از طبقه بالای بورژوا. ‫اشراف‌زاده‌ها.
‫و برای این کار، ‫باید دو تا چیز یاد بگیری.
‫باید صبور باشی، ‫چون این شام‌ها تموم نمیشن،
‫و آداب معاشرت.
‫دستمال سفره رو دور گردنت بنداز ‫و بذارش
‫تو یقه‌ت تا لباس‌های قشنگت ‫لک نشن.
‫سه تا لیوان داری: ‫شراب سفید، شراب قرمز و آب.
‫برای غذای اول،
‫قاشق چنگال‌های بیرونی رو بردار، ‫بعد به ترتیب بقیه رو.
‫فکر کن این یه چنگاله.
‫احتمالاً انگشترهای زیادی ‫تو دستت هست،
‫پس انگشت‌های قشنگت رو ‫نشون بده.
‫آفرین. ‫اینطوری بگیرش. عالیه.
‫خیلی خوبه.
‫- چند تا غذاست؟ ‫- اوه، تمومی نداره!
‫باید صبور باشی. ‫حالا سوپت رو بخور.
‫نه، از اونور باید بریزی، ‫که لباست کثیف نشه.
‫و همزمان،
‫با خانمی که سمت راستته ‫صحبت کن،
‫و قاشقت رو هم بالای ‫سوپ نگه دار.
‫و بخور. ‫خیلی خوبه. عالیه.
‫- کادروس؟
‫- مرسدس؟
‫اولش شناختمتون.
‫- آقای دانتس کجاست؟
‫- یه هفته پیش ‫خاکش کردیم.
‫دیگه تحمل یک سال دیگه ‫دوری ازش رو نداشت.
‫- کجا خاکش کردین؟
‫- تو سنت آگوستین. ‫می‌تونم راهنماییتون کنم.
‫اگه بخواین.
‫- آره. ممنون، کادروس.
‫خداوندا، مراقب روح ‫مهربون لویی باش.
‫به نام پسرت، آمین.
‫می‌خوام یه سنگ قبر بذارم ‫تا یادش رو زنده نگه دارم.
‫- (ادموند!)
‫- پدر!
‫پدر... ‫- (حالت خوبه؟)
‫- گیر کردم. ‫- چقدر مونده؟
‫- نهایتش ۲ متر.
‫- (چقدر؟) ‫- ۲ متر!
‫ناله می‌کنه.
‫- تکون نخور. ‫همونجا بمون.
‫آروم باش. ‫نفست رو نگه دار.
‫- (عجله کن!)
‫صدای ضربه از دور. ‫- ادموند!
‫ادموند! ادموند؟
‫بجنب! نفس بکش! ‫نفس بکش، یالا!
‫نفس بکش!
‫آفرین!
‫خوبه.
‫الان می‌تونی نفس بکشی.
‫خوبه.
‫همینجوری... خوبه.
‫- (ممنون.) ‫- با احتیاط بیشتر
‫می‌تونیم از اینجا بریم بیرون.
‫با توجه به چیزی که بهم گفتی...
‫به نظرم میاد...
‫که دادستان ‫تو این ماجرا نقش داشته.
‫- اون به بی‌گناهی من باور داشت.
‫- دوباره بهم بگو قبل از دستگیریت ‫چی شد.
‫- شنیدم که نظرات سیاسی شما
‫خیلی افراطی بود.
‫امروز یه نفر
‫این نامه رو به پلیس ‫تحویل داده...
‫که توش نوشته ‫به شما مأموریت دادن
‫یه نامه از ناپلئون رو با دستور اینکه ‫تحویل بدید
‫به کمیته طرفدار بناپارت تو پاریس.
‫- درمونده شدم، پدر.
‫دیگه نمی‌تونم بخوابم.
‫- عجیبه.
‫- باید نامه رو
‫به کی می‌دادی؟ ‫- به یه آقای نوآرتیه،
‫تو پاریس.
‫- شاید...
‫دادستان نوآرتیه رو می‌شناخت.
‫- غیرممکنه.
‫گفت می‌خواد درباره ‫این مرد تحقیق کنه.
‫- ولی به گفته خودت، ‫همه‌چی بعد از
‫شنیدن این اسم عوض شد.
‫- بس کن!
‫- برگرد.
‫- اگه ویلفور می‌شناختش،
‫می‌گفت.
‫- اِ...
‫گفتی «ویلفور»؟
‫- آره، آقای دو ویلفور. ‫دادستان.
‫می‌خنده.
‫- حالا همه‌چی معلوم شد.
‫- چی معلوم شد؟
‫- اسم اصلی خانواده نوآرتیه
‫«نوآرتیه دو ویلفور» بود.
‫وقتی طرفدار بناپارت شد، ‫اسمشو عوض کرد.
‫همه فقط به اسم ‫«آقای نوآرتیه» می‌شناختنش.
‫اگه دادستان،
‫آقای دو ویلفور...
‫فهمیده باشه که این شخص
‫از اعضای خانواده‌شه،
‫تنها نگرانیش ‫محافظت از اون بوده.
‫حتی شاید حاضر بوده ‫تو رو از روی زمین
‫محو کنه.
‫- محاله.
‫- مردی که فکر می‌کردی داره ‫از بی‌گناهیت
‫دفاع می‌کنه...
‫- مطمئنی؟
‫- اوه، آره! ‫من این نوآرتیه می‌شناسم.
‫- لعنت به تو، ویلفور!
‫لعنت خدا به تو!
‫این کار خدا نیست،
‫کار منه.
‫با دست‌های خودم ‫عذابت میدم،
‫و بدتر از چیزی که من کشیدم ‫عذاب می‌کشی!
‫فقط کاش زنده بمونی ‫تا دوباره ببینمت!
‫- فکر کنم ۳ متر رفتیم.
‫فردا باید بپیچیم سمت راست،
‫به طرف حیاط.
‫- باشه.
‫- از بروسین معمولاً
‫برای درمان اسپاسم عضلانی
‫و درد آرتروز استفاده ‫میشه، ولی درمان خطرناکیه
‫که می‌تونه یه بزرگسال رو ‫تو چند دقیقه بکشه.
‫- خیلی جالبه.
‫یه سم کشنده که می‌شه ‫به نفع خودمون ازش استفاده کنیم.
‫- آره، ‫فقط به دوز بستگی داره.
‫اِف...
‫برابر است با جی ضرب در مجموع
‫جرم‌ها، ‫تقسیم بر جذر
‫می‌شه فاصله‌ای ‫که بینشون هست.
‫- آه، چه ساده‌ست!
‫- خب آره... ‫آقای نیوتن ساده‌ش کرده.
‫خب، کافیه.
‫وقت درسه.
‫بعد از ماه کامل،
‫بخش روشن ماه ‫کوچیک‌تر میشه.
‫بهش میگن
‫ماه کهنه، ‫که تا ماه نو ادامه داره،
‫که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شه. ‫بعدش...
‫«چنین نمایشی...
‫به سربازها بگید شلیک کنن.»
‫و اینطوری این تراژدی بزرگ ‫تموم میشه.
‫- بی‌شک بهترین اثرشه. ‫- هوم... خب!
‫فردا درباره کلروفرم ‫حرف می‌زنیم.
‫خیلی جالبه.
‫- پدر...
‫- بله؟
‫- می‌خوام روزی دو ساعت بیشتر ‫تونل بکنم.
‫- باید بین کار بدنی و درس ‫تعادل برقرار کنی.
‫- آره، ولی هر چه زودتر ‫از اینجا برم بیرون...
‫- ادامه بده.
‫- فقط به انتقام فکر می‌کنم.
‫- باید مراقب باشی، ادموند،
‫چون وقتی می‌خوای ‫انتقام بگیری،
‫بهتره اول قبر خودت رو ‫بکنی.
‫- کنتس، چه افتخاری که بالاخره ‫ملاقاتتون می‌کنم!
‫میشه سرتون رو یه‌کم کج کنید، ‫کنتس؟
‫[پنج سال بعد]
‫- پدر! پدر!
‫نزدیک هدفیم!
‫صدای نگهبان‌ها رو می‌شنوم.
‫- پس دیگه نزن. هیس...
‫نگهبان‌ها نباید صدایی بیشتر
‫از خراش خراش یه موش ‫بشنون.
‫آه!
‫باید خیلی مراقب باشیم، ادموند!
‫باید آماده باشی، ‫اگه مجبور شدیم
‫نصف شب فرار کنیم، ‫و نگهبان‌ها رو غافلگیر کنیم.
‫آه!
‫چقدر منتظر این لحظه
‫بودم؟
‫باید دعا کنیم دریا ‫آروم باشه،
‫چون باید تو یه شب بی‌مهتاب ‫بریم.
‫هفته بعد. ‫- می‌خواین صبر کنیم؟
‫- از ۱۰ روز حرف می‌زنم. ‫۱۰ روز از ۱۵ سال!
‫این که...
‫به اندازه یه پلک زدنه!
‫مگه تو مارسی قرار ‫ملاقات داری؟
‫یه دختر خوشگل اونجا ‫منتظرته؟
‫- رسیدیم!
‫نجاتم دادید، کشیش فاریا.
‫- نه، نه، نه پسرم.
‫ما همدیگه رو نجات دادیم.
‫ادموند...
‫ادموند!
‫به سختی نفس می‌کشه.
‫ادموند...
‫- پدر!
‫پدر! ‫- ادموند، من...
‫- چی شده؟ ‫- افتادم.
‫من...
‫نمی‌تونم بلند شم.
‫نمی‌تونم.
‫ناله می‌کنه.
‫دیگه حس نمی‌کنم...
‫نیمه چپ بدنم رو ‫حس نمی‌کنم.
‫- دراز بکش.
‫خیلی نزدیک هدفیم، پدر.
‫- باید تنهایی بری.
‫- نه، نه، نه! ‫نه. نه، من کولت می‌کنم.
‫به من آویزون میشی. ‫باهات شنا می‌کنم.
‫- و وقتی رسیدیم ساحل،
‫چی میشه؟
‫نه...
‫- من پیشت می‌مونم.
‫خوب میشی و با هم میریم، ‫همونطور که برنامه‌ریزی کردیم.
‫- ادموند...
‫یه چیزی هست که ‫باید بهت بگم.
‫خیلی مهمه.
‫خب، برو یادداشت‌هام رو بیار. ‫سنگ دیوار رو بردار، برو.
‫پشتش رو نگاه کن، ته‌ش.
‫باید یه تیکه ‫پوست‌نوشته باشه.
‫بیارش اینجا.
‫آفرین!
‫وقتی داشتم کتابخونه ‫کنت اسپادا رو خالی می‌کردم،
‫این تیکه پوست رو پیدا کردم.
‫هیچی روش ننوشته بود. ‫انداختمش تو آتیش.
‫وقتی شروع به سوختن کرد، ‫حروف رو
‫دیدم، و درش آوردم. ‫یه چیزایی
‫با جوهر نامرئی نوشته شده بود. ‫- چیه؟
‫- یه نقشه‌ست
‫از جزیره مونت کریستو.
‫با راهنمایی‌هایی برای پیدا کردن ‫یه گنج افسانه‌ای.
‫ببین...
‫سال ۱۵۰۲،
‫کاردینال اسپادا ‫دشمن بزرگ اون پاپ وحشتناک
‫الکساندر ششم بورجیا بود، ‫و این پاپ...
‫چشم به ثروتش داشت، ‫پس کاردینال مجبور شد مخفیش کنه،
‫و این دستورالعمل‌ها رو ‫برای پسرش گذاشت.
‫بعد، کاردینال به دست ‫پاپ کشته شد.
‫و فقط اون نه.
‫پسرش هم کشته شد.
‫قبل از اینکه حتی بفهمه ‫پدر بیچاره‌ش مرده،
‫پس این راهنما ‫تا امروز
‫گم شده بود.
‫بعضی قسمت‌های پوست نوشته ‫سوخته.
‫سال‌ها فکر کردم تا آخرین کلمات رو ‫رمزگشایی کنم.
‫«۲۰ قدم به سمت غرب ‫صخره خرگوشی
‫یه در مخفی هست.
‫وقتی وارد غار شدی، ‫یه راه فرعی میره سمت چپ.
‫از صخره‌ها رد شو،
‫و اونجا گنج من رو...
‫پیدا می‌کنی.»
‫پیداش کن، ادموند.
‫همه‌ش رو به تو ‫وصیت می‌کنم.
‫- احتمالاً دیگه اونجا نیست. ‫۳۰۰ سال زمان زیادیه.
‫قاچاقچی‌ها کالاهاشون رو ‫تو جزیره انبار می‌کنن.
‫- شاید دیگه اونجا نباشه، ولی...
‫به نظرم هنوز اونجاست، ‫ادموند.
‫باید پیداش کنی.
‫پیداش کن،
‫و ازش استفاده کن تا ‫یه زندگی عالی داشته باشی.
‫- من شما رو اینجا تنها ‫نمی‌ذارم، پدر.
‫شما خوب میشید. ‫مطمئنم.
‫- خدا به خاطر ایمانت ‫برکتت بده، پسرم!
‫حالا تنهام بذار. من باید...
‫اگه می‌خوام بهتر بشم، ‫باید یه‌کم بخوابم.
‫- به زودی می‌تونی شنا کنی.
‫- نمی‌دونم چرا، ‫حس می‌کنم دیگه سنی ازم گذشته.
‫- این...
‫این ساعتیه که مرسدس ‫روز نامزدیمون
‫بهم هدیه داد. ‫- خیلی قشنگه.
‫- می‌دونم. ‫- اوه!
‫تو هم نگهش داشتی...
‫ این همه سال!
‫- آره.
‫- همین تو رو زنده نگه داشت، ‫ادموند.
‫- آره.
‫- وقتی از اینجا رفتی بیرون...
‫پیداش کن.
‫باهاش ازدواج کن، ادموند.
‫من...
‫برکت خدا بر تو، پسرم!
‫برکت خدا بر هر دوی شما!
‫- نگهبان‌ها! فرماندار رو صدا کنید!
‫زندانی شماره ۲۷ مرده.
‫- مطمئنی تظاهر نمی‌کنه؟ ‫بعضی وقت‌ها این کار رو می‌کنن.
‫مشعل رو بده به من.
‫پاهاشو بگیر بالا.
‫مرده. بذاریدش تو کیسه ‫و دفنش کنید.
‫- بعد از شام بهش رسیدگی می‌:نیم.
‫بیا، بریم شام بخوریم!
‫در بسته میشه.
‫- منو ببخش، پدر.
‫- این پیرمرد چقدر سنگینه! ‫- بجنب...
‫تمومش کنیم.
‫- یالا!
‫- آروم.
‫- خب. آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫- ۱... ۲...
‫۳!
‫- کاسه‌ت کو، زندانی شماره ۳۴؟
‫شماره ۳۴! بیدار شو!
‫نگهبان‌ها!
‫فرماندار رو صدا کنید!
‫نمی‌دونم چی بگم. ‫- خفه شو!
‫تخت رو از دیوار دور کنید.
‫سعی کنید این سنگ رو تکون بدید.
‫مشعل!
‫با من بیاید.
‫برش دارید!
‫عجله کنید!
‫عجله کنید، یالا!
‫سریع‌تر!
‫برید کنار! برید کنار!
‫اونا وسیله داشتن.
‫می‌تونسته از کیسه ‫خودشو آزاد کنه!
‫اونجا واینستید! بدویید!
‫توپ رو شلیک کنید! ‫نگهبان‌ها رو جمع کنید!
ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..