ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..
‫شامپاینش چطوره؟
‫همه راضی هستن؟
‫خوبه.
‫ازتون می‌خواستم همه سر میز بشینیم،
‫ولی منتظر یه جوون برجسته از رم هستم
‫که بانکدارهای قبلیم ازم خواستن ‫به جامعه پاریس معرفیش کنم.
‫ظاهراً اینجا هیچکس رو ‫نمی‌شناسه و یه‌کم گیج شده.
‫ایزابل، بازم شامپاین بیار.
‫افتخاره که اینجا هستید، سناتور.
‫امیدوار بودم تو مهمونی بهاره ‫باهاتون صحبت کنم،
‫ولی خیلی زود غیبتون زد.
‫منو ببخشید، ولی وقتی شنیدم رقص ‫قراره شروع بشه، مثل یه ترسو فرار کردم.
‫خب، من رقاص زبردستی نیستم. ‫تلوتلو می‌خورم و می‌افتم،
‫و حسابی خودمو ضایع می‌کنم.
‫رقصیدن تو مهمونی‌های ‫پاریسی اجباری نیست، کنت.
‫پس باید می‌موندم.
‫- شما رقصیدید، کنتس؟ ‫- نه.
‫من ازتون درخواست رقص کردم، ‫ولی رد کردید.
‫کنت، باید بابت دارویی که به ‫الوئیز دادید ازتون تشکر کنم.
‫پسرمون ادوارد شب مهمونی تشنج کرد،
‫ولی یه قطره از اون تقریباً فوری ‫حالشو خوب کرد. خیلی عجیب بود.
‫چیزی که شوهرم سعی داره بگه، کنت،
‫اینه که به تاثیر دارویی ‫که به من دادید شک داشت.
‫- قبول دارم. ‫- فکر کنم شغلتون
‫ایجاب می‌کنه که شکاک باشید، برای همینه...
‫شاید همین طور باشه.
‫ولی همه اینا منو به یه ‫سوال می‌رسونه، قربان.
‫دو سال پیش، پدرم دچار سکته شد،
‫که تقریباً کاملاً فلجش کرده.
‫پس می‌خواستم بدونم، ‫آیا شما دارویی دارید یا می‌شناسید
‫که بتونه این وضعیت رو حتی یه‌کم بهتر کنه؟
‫متأسفانه درمانی برای ‫سکته وجود نداره، قربان.
‫همین فکر رو می‌کردم.
‫سرنوشت می‌تونه خیلی ظالم باشه.
‫تقریباً به اندازه عدالتی که ‫آدم‌ها اجرا می‌کنن.
‫نباید سرنوشت و عدالت رو ‫با هم اشتباه گرفت. یکی نیستن.
‫شما به مشیت الهی اعتقاد ندارید، قربان؟
‫نه.
‫من دارم. ‫ولی نه از نظر مذهبی.
‫پس از چه نظر؟ البته اگه پرسیدنش ‫ایرادی نداره.
‫از این نظر کلی که سرنوشت ‫نظم رو تضمین می‌کنه
‫و عدالت برقرار می‌شه.
‫و اگه نشه چی؟
‫خب در اون صورت، ‫انسان باید مجبورش کنه که این کار رو بکنه.
‫فکر نمی‌کنید خدا می‌تونه از پسش بربیاد؟
‫نه.
‫هرچند باید اعتراف کنم، ‫بارها بهش
‫درباره همین موضوع دعا کردم.
‫تا حالا جواب دعاهاتون رو داده؟
‫همین الان داره جواب می‌ده.
‫ولی بگید، مونت کریستو، ‫این مهمونی که منتظرشید کیه؟
‫اجازه بدید معرفی کنم، ‫کنت اسپادا، از رم.
‫سلام به همگی.
‫شما
‫کنت اسپادا، می‌دونم شاید ‫مسخره به نظر برسه، ولی...
‫... احیاناً با کاردینال اسپادای مرحوم ‫نسبتی ندارید؟
‫عموی بزرگم بود.
‫افسانه‌ها می‌گن مرد خیلی ثروتمندی بود.
‫حتی یه ضرب‌المثل تو اون منطقه هست،
‫می‌گن «به ثروتمندی اسپادا»، درسته؟
‫درباره ضرب‌المثل درست می‌گید. ‫ولی درباره عموی بزرگم اشتباه می‌کنید.
‫- اون ثروتمند نبود. ‫- پس فقط یه افسانه بوده.
‫با این حال، من به اندازه کافی ‫بخت‌یار بودم
‫که افسانه‌ی اسپادا رو ‫به واقعیت تبدیل کنم.
‫واقعاً؟ چطوری؟
‫چند ماه پیش، داشتم کتابخونه قدیمی ‫عموی بزرگم رو بررسی می‌کردم.
‫وقتی داشتم کتابخونه کنت اسپادا رو ‫تمیز می‌کردم، یه تیکه پوست پیدا کردم.
‫هیچی روش نبود. ‫جالب نبود.
‫انداختمش تو آتیش.
‫فکر کردم چیز مهمی نیست، ‫انداختمش تو شومینه.
‫خب؟
‫و وقتی شعله‌ها خوردن بهش،
‫به صورت معجزه‌آسایی، کلمات و یه نقاشی ‫شروع کردن به ظاهر شدن.
‫- پس از آتیش کشیدمش بیرون. ‫- طبیعتاً، از شعله‌ها کشیدمش بیرون.
‫و یه نقشه بود.
‫و روش با جوهر نامرئی نوشته شده بود.
‫با جوهر نامرئی کشیده شده بود ‫که فقط با حرارت واکنش نشون می‌داد.
‫- نقشه‌ی یه گنج مخفی؟ ‫- از کجا می‌دونستید، بارون دانگلار؟
‫هر کسی که تاریخ ثروت‌ها و گنج‌های اروپا رو ‫مطالعه کرده باشه
‫داستان سزار اسپادا رو می‌دونه
‫و اینکه چطور قبل از اینکه پاپ مسمومش کنه ‫گنجش رو قایم کرد.
‫- و هیچوقت پیدا نشد. ‫- تا همین اواخر.
‫منظورتون چیه، کنت اسپادا؟
‫شاید اگه بذارید حرفشو تموم کنه، ‫بارون دانگلار، متوجه بشید.
‫نقشه منو به محل دقیق
‫گنج سزار اسپادا رسوند، ‫که سال ۱۵۰۲ مخفی شده بود.
‫- غیرممکنه. ‫- باورتون می‌شه؟
‫و به عنوان تنها وارث املاک اسپادا...
‫... اجازه داشتم نگهش دارم.
‫البته، چیزی که دارم بهتون می‌گم ‫اطلاعات عمومی نیست،
‫و خدا نکنه که بشه.
‫وگرنه بانکدارها شب و روز ‫در خونه‌م رو می‌زنن.
‫این گنج الان پیش شماست؟
‫نه اینجا، البته، ‫ولی تو گاوصندوق بانکدارهام،
‫تامپسون و فرنچ، تو رم.
‫امروزه چقدر می‌ارزه؟
‫من اهل پز دادن نیستم، قربان.
‫ایزابل، فکر کنم ‫برای پیش غذا آماده‌ایم.
‫مادموازل هایدی لطف کرده ‫و برامون یه غذای ایرانی پخته.
‫بگید، کنت اسپادا، ‫اون چیزی که می‌گن درسته،
‫که گنج شامل صندوقچه‌هایی از الماس، ‫یاقوت و شمش‌های طلا بود؟
‫بارون، با احترام،
‫ترجیح می‌دم سر میز شام ‫درباره مسائل مالی صحبت نکنیم.
‫- همیشه همینو بهش می‌گم، کنت. ‫- آخرین سؤالمم بگم.
‫چی شما رو به پاریس آورده؟
‫اومدم یه همسر پیدا کنم.
‫یه همسر؟
‫به همون چیزی فکر می‌کنی ‫که من فکر می‌کنم؟
‫آره.
‫- ممکنه یه‌کم عجیب باشه. ‫- حتماً یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫ببخشید.
‫می‌رم یه آبی به صورتم بزنم.
‫باید برم پیش غذا رو چک کنم.
‫سفرت به پاریس داره نتیجه می‌ده، وامپا.
‫نقش بازی کردنم چطور بود؟
‫اینکه دنبال همسری رو ‫یه‌کم بی‌مقدمه گفتی.
‫ولی در کل، خیلی خوب پیش رفت.
‫کنت، همسر موسیو ویلفورت ‫نرفت دستشویی.
‫رفت تو آزمایشگاه شما.
‫باید جلوشو می‌گرفتم؟
‫اشکالی نداره.
‫فکر کنم فقط مجذوب همه اینا شده، ‫همین.
‫اتفاقی نیفتاده. ممنون.
‫مگه لوئیز امروز بعد از ظهر ‫نباید بهت درس بده؟
‫فردا، پدر.
‫- آلبر امروز میاد اینجا؟ ‫- برای چای، آره.
‫تو...
‫از آلبر خوشت میاد؟
‫مشکل چندانی نداره.
‫که اینطور... خب، پس تا بعد.
‫بارون، چی شما رو به اینجا آورده؟
‫تصمیم گرفتم سود سپرده‌تون رو
‫یک درصد در سال افزایش بدم.
‫چقدر دست‌ودل‌باز. ‫می‌تونم بپرسم به چه دلیل؟
‫- دست‌ودل‌بازی. ‫- البته.
‫بله، البته، فضیلت خوبیه.
‫شراب؟ شری؟ برندی؟
‫صبر کنید، اون یه بطری ویسکی اسکاتلندیه ‫که اون گوشه قایم شده؟
‫این یه چیز جدیده. ‫ویسکی تک‌مالت.
‫من که نمی‌خورم، پس نمی‌دونم ‫مزه‌ش چطوریه.
‫بگید ببینم، کنت اسپادا ‫توی پاریس کجا اقامت داره؟
‫گرند هتل.
‫به نظر می‌رسه هیچی کم نداره. ‫به جز یه همسر.
‫- بفرمایید بشینید. ‫- ممنون.
‫خیلی خوبه. ‫یه جور مزه چوبی داره.
‫مثل مکیدن مداد.
‫خب من یه سری محاسبه کردم
‫روی محتویات تخمینی ‫گنج اسپادا،
‫و ارزشش امروزه از ‫۶۵۰ میلیون فرانک بیشتره.
‫- یا خدای من. ‫- منم همینو گفتم.
‫پس کنت اسپادا دنبال چه جور ‫همسری می‌گرده؟
‫- من از کجا باید بدونم؟ ‫- چی دوست داره، از چی بدش میاد؟
‫- می‌دونم از اسب خوشش نمیاد. ‫- چطور؟
‫دعوتش کردم به مسابقات، ‫ولی قبول نکرد.
‫- گفت اسب حوصله‌ش رو سر می‌بره. ‫- به مراسم دیگه‌ای هم دعوتش کردید؟
‫شکار اردک. ‫اونم براش جالب نبود.
‫به نظر سختگیر میاد.
‫صبر کن.
‫وقتی از اپرا حرف زدم، ‫خیلی سرحال شد، تقریباً مشتاق.
‫اپرا؟ خیلی هم خب.
‫می‌دونید، داشتم یه‌کم با ‫اوژنی حرف می‌زدم.
‫به نظر میاد خیلی از آلبر دو مورسف ‫خوشش نمیاد.
‫- فکر می‌کردم عاشقشه. ‫- نه، انگار اینطور نیست.
‫ولی هر دو طرف با ازدواج ‫موافقت کردن، نه؟
‫الان که نمی‌تونید خودتون رو ‫از این قضیه بیرون بکشید، مطمئناً؟
‫دنبالم بیاید.
‫فکرشو بکن! ‫دو تا از محبوب‌ترین آدم‌های دنیا برای من.
‫بارون، غافلگیرمون کردین!
‫- فقط داشتیم رد می‌شدیم... ‫- نه، رد نمی‌شدیم، بابا.
‫خودت مشخصاً گفتی می‌خوای ‫بیای اینجا برای کیک و قهوه.
‫قهوه و کیک؟ ‫قهوه و کیک برای همه بیارین.
‫اجازه بدید دخترم اوژنی رو ‫معرفی کنم.
‫اوژنی، این همون کنت اسپاداست ‫که بهت درموردش گفتم.
‫مسحور شدم.
‫- دخترتون خیلی زیباست، بارون. ‫- ممنون.
‫از این طرف، دخترها.
‫بشین و یه آریای کوچیک بخون، ‫اگه می‌شه.
‫- بابا... ‫- بخون. و خوب بخون.
‫اون دو تا خانم جوون، یه پیانو می‌بینن ‫و مثل آهنربا جذبش می‌شن.
‫بفرمایید بشینید، لطفاً.
‫خب کنت، تا اینجا از اوقاتتون تو پاریس ‫لذت بردید؟
‫از زن‌هاش خوشم میاد.
‫پس این قهوه و کیک چی شد؟
‫کنت، تا حالا به سرمایه‌گذاری تو ‫راه‌آهن فکر کردید؟
‫بارون، دارید مزاحم گوش کردنم می‌شید.
‫براوو!
‫صداتون مثل عسله، ‫مادموازل. محو شدم!
‫باید روی صحنه‌های رم یا وین ‫اجرا کنن.
‫شامپاین. ‫شامپاین بیارید!
‫و شما یه آریای گلوک انتخاب کردید، ‫محبوب شخصی من.
‫خیلی ممنون.
‫مادربزرگ، فکر می‌کردیم بعدازظهر بیاین. ‫سفر چطور بود؟
‫چهار روز و شب عذاب غیرقابل تحمل
‫تو جاده‌هایی که حتی به درد اسب‌ها ‫هم نمی‌خورد، چه برسه به کالسکه!
‫ولی به هیچ قیمتی نمی‌خواستم ‫مراسم نامزدیت رو از دست بدم.
‫- پدرت کجاست؟ ‫- سر کار.
‫- و اون نامادریت؟ ‫- داخله پیش ادوارد.
‫اون وروجک کوچولو رو از من دور نگه دار. ‫کجا می‌خوای منو بذاری؟
‫- تو اتاق مهمان طبقه بالا. ‫- از پله بالا رفتن متنفرم.
‫نمی‌دونم چرا تو و خانواده‌ت ‫برای امضای عقد
‫نیومدید مارسی!
‫- زندگی رو برام راحت‌تر می‌کرد. ‫- بابا خیلی سرش شلوغه، نمی‌تونه مرخصی بگیره.
‫چیه؟
‫- آماده‌ای؟ ‫- حتماً.
‫دو تا از محبوب‌ترین آدم‌های ‫دنیای من.
‫دنبالم بیاید، آقایون.
‫نقشه‌ها، طرح‌ها، درآمدهای پیش‌بینی شده،
‫و مهم‌تر از همه، ‫سودهای تخمینی رو دارم
‫که از این کار نصیبمون می‌شه.
‫پیشنهاد رو به وزیر کشور ‫ارائه کردم
‫و همین الان هم خبر رسیده ‫که امتیاز
‫تا آخر هفته آینده ‫اعطا می‌شه.
‫مطمئنم موسیو دبری ‫تو این مورد کمک کرده.
‫به من بدهکار بود، و هنوز هم هست.
‫بفرمایید، آقایون،
‫این طرح تجاریه که تا آخرین فرانک ‫تنظیم شده.
‫لازم نیست هیچکدوم از اینا رو نگاه کنم. ‫بهتون اعتماد دارم، بارون.
‫عالیه. ‫شما چی، کنت؟
‫ببینید، ترس من اینه که قطارها برای ‫حمل مسافر مناسب نیستن.
‫برای کالا، خوبن.
‫ولی مسافرها، یه جورایی شک دارم ‫از این فکر خوششون بیاد.
‫ولی لندن رو ببینید.
‫انگلستان رو نگاه کنید. ‫انگلیسی‌ها عاشق قطارهاشونن.
‫- ولی ما فرانسوی هستیم. ‫- ما هم مثل اونا آدمیم.
‫ساکت، لطفاً.
‫اون دخترمه.
‫فکر می‌کنید صداشو ‫نمی‌شناسم؟
‫باید همین الان منو پیشش ببرید.
‫اونجا هستن.
‫- بدون خبر قبلی؟ ‫- نه، نه. بهش گفتم که میای.
‫منتظرته.
‫نه، نه، نه.
‫به خاطر من متوقف نکنید، ‫لطفاً.
‫ببخشید. ‫می‌بینم مزاحمتون شدم.
‫درس اوژنی تموم شده، بارون؟
‫همونطور که می‌شنوید، نه. ‫درسش تمدید شده.
‫من بهش گفته بودم بعد از ساعت دو ‫اینجا خواهم بود.
‫دخترم امروز مایل به ملاقات نیست، قربان.
‫نمی‌فهمم.
‫من کسی رو به نحوی ‫ناراحت کردم؟
‫اوژنی امروز نمی‌خواد ‫مزاحمش بشن.
‫ولنتاین؟
‫مادربزرگت می‌خواد ‫ببیندت.
‫خیلی وقته منتظرت ‫بودم.
‫- امضای عقد کی هست؟ ‫- فردا شب.
‫- صبح با یه گاری میام اینجا. ‫- نمی‌تونم. می‌دونی که نمی‌تونم.
‫لطفاً با فرانتس ازدواج نکن.
‫- دوستت دارم، ولنتاین. ‫- نمی‌تونم. متأسفم.
‫ولنتاین؟
‫بیا اینجا، عزیزم.
‫استراحت کردی؟
‫از تکون خوردن‌های اون کالسکه کبود شدم، ‫ولی منو فراموش کن.
‫حتماً خیلی هیجان‌زده‌ای.
‫هستم.
‫این مرد رو دوست داری؟
‫فرانتس...
‫... خیلی مهربونه.
‫عشق همه‌چیز نیست.
‫تا وقتی ازش خوشت میاد، ‫کم کم عاشقش می‌شی.
‫آخرین آرزوی پدربزرگت
‫این بود که این اتحاد ‫بین خانواده‌هامون محکم بشه.
‫اگه هنوز زنده بود، ‫خیلی خوشحال می‌شد.
‫مادرت هم همین طور. ‫خدا رحمتش کنه.
‫کاش الان اینجا بود.
‫خدا اونو برد.
‫و می‌ترسم به زودی منم می‌بره.
‫و وقتی این اتفاق بیفته، ‫آینده‌ت تضمین شده خواهد بود.
‫من همه‌چیز رو برای تو به جا گذاشتم، ‫و فقط برای تو، ولنتاین.
‫به نظر خوشحال نمیای.
‫بیا.
‫برو. تو مراسم امضای عقد می‌بینمت.
‫ولنتاین؟
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫یه راه دیگه برای خلاص شدن ‫از این ازدواج هست، می‌دونی.
‫یه بار گفته بودی علاقه داری ‫بری صومعه.
‫مطمئنم اگه این کار رو بکنی، ‫هیچکس ناراحت نمی‌شه،
‫حتی مادربزرگت.
‫ولی پس تکلیف پدربزرگ ‫چی می‌شه؟
‫اون باروآ و ما رو داره، ‫البته، که ازش مراقبت کنیم.
‫اگه برم صومعه و راهبه بشم،
‫همه ارثیه‌م می‌رسه به پدرم.
‫- واقعاً؟ ‫- خودت خوب می‌دونی که همین طوره.
‫و از اون به ادوارد می‌رسه، ‫تنها پسرش.
‫که این همون چیزیه که بیشتر از همه ‫می‌خوای. مگه نه، الوئیز؟
‫من فقط دارم از طرف یه زن به یه زن دیگه ‫مشورت می‌دم.
‫پسر مورل رو می‌شناسی، ماکس؟ ‫عاشق دختر ویلفورته.
‫ولنتاین؟ می‌دونم.
‫ولی پسر بیچاره داره وقتشو تلف می‌کنه. ‫تازه با فرانتس د'اپینه نامزد کرده.
‫خیلی خوشحال نیست، ‫ولی از اون دسته آدم‌های حرف‌گوش‌کنه.
‫همیشه هر چی پدرش می‌گه ‫انجام می‌ده.
‫کنت می‌خواد جلوی این کار رو ‫بگیره.
‫خانواده د'اپینه معروفن که ‫سلطنت‌طلب سرسختی هستن.
‫خب؟
‫یادمه یه چیزی درباره پدر فرانتس ‫خونده بودم. اون...
‫به قتل رسیده.
‫باید برم کتابخونه تا ‫حافظه‌م رو تازه کنم.
‫خب، زود انجامش بده.
‫کنت صبرش لبریزه.
‫- کنت، حالتون چطوره؟ ‫- خیلی خوب، ممنون ولنتاین.
‫متأسفانه پدر و نامادریم ‫الان خونه نیستن.
‫می‌دونم.
‫اومدم موسیو نوآرتیه رو ببینم.
‫پدربزرگم نمی‌تونه حرف بزنه، قربان.
‫لازم نیست حرف بزنه. ‫فقط کافیه گوش کنه.
‫یه چیز خیلی مهم هست ‫که باید بهش بگم.
‫اون کیه، ولنتاین؟
‫این کنت مونت کریستوئه، ادوارد. ‫اومده پدربزرگ رو ببینه.
‫- روز به‌خیر، کنت. ‫- روز شما هم به‌خیر، مرد جوان.
‫اگه دوبار پلک بزنه، یعنی بله. ‫و اگه چشماشو ببنده، یعنی نه.
‫باید خصوصی باهاش صحبت کنم، ‫اگه اشکالی نداره.
‫ممنون که منو پذیرفتید، قربان.
‫می‌تونم رک باهاتون حرف بزنم؟
‫دارن نوه‌تون رو مجبور می‌کنن ‫به ازدواج
‫با فرانتس د'اپینه برخلاف میلش. ‫اون به شدت ناراحته، قربان.
‫پای کل زندگیش وسطه.
‫و هیچکس حق نداره خوشبختی رو ‫از کسی بدزده.
‫مخصوصاً نه از کسی به جوونی ‫ولنتاین. غم‌انگیزه.
‫و به نظرم شما می‌تونید ‫کمک کنید.
‫موسیو د'اپینه، ‫نام شاهدهاتون؟
‫ویکنت دو مورسرف ‫و موسیو بوشان.
‫و شما، موسیو ویلفورت؟
‫من، خودم و مارکیز ‫دو سنت مران
‫چی شده، باروآ؟
‫موسیو نوآرتیه می‌خواد ‫موسیو د'اپینه رو ببینه.
‫به چه دلیل؟
‫می‌خواد قبل از امضا ‫چیزی رو بهش بگه.
‫نه، نه. ‫این خیلی نامناسبه.
‫اشکالی نداره، موسیو ویلفورت.
‫کل روز رو وقت داریم.
‫دنبالم بیاید، لطفاً، قربان.
‫پدر، لطفاً مختصر باشید. ‫دارید کار ما رو عقب میندازین.
‫این؟
‫می‌خواید موسیو د'اپینه ‫با صدای بلند بخوندش؟
‫- اون چیه؟ ‫- این یه اعترافه.
‫موسیو نوآرتیه امروز بعد از ظهر ‫برام خوندن که بنویسم.
‫«اعتراف زیر توسط من، موسیو نوآرتیه،
‫با اراده خودم و بدون پشیمونی ‫انجام می‌شه.»
‫«در شب چهارم مارس ۱۸۱۵...
‫اون شبی بود که پدرم ‫به قتل رسید.
‫من با این باور که ژنرال د'اپینه ‫وفاداریش رو تغییر داده»
‫از پادشاه به سمت ‫امپراطور ناپلئون،
‫اونو به یه جلسه مخفی ‫باشگاه بناپارتیست در پاریس دعوت کردم...
‫جایی که جزئیات فرار ناپلئون ‫از جزیره البا...
‫بهش گفته شد. ‫در طول جلسه...
‫مشخص شد که نمی‌شه به ژنرال د'اپینه ‫برای این اطلاعات اعتماد کرد...
‫و، از ترس خیانت ‫و لو رفتن...
‫تصمیم گرفته شد که، ‫به خاطر هدفمون...
‫اطمینان حاصل کنیم ‫که این کار رو نکنه...
‫من تصمیم گرفتم زیر نظر بگیرمش...
‫«به جای برگشتن به خونه‌ش...
‫ژنرال د'اپینه به سمت ‫قصر پادشاه راه افتاد...
‫برام مشخص شد که قصدش ‫واقعاً لو دادن ما بوده...
‫شمشیرش رو کشید، ‫و من هم شمشیرم رو کشیدم...
‫ما تو خیابون دوئل کردیم...
‫و من کشتمش.»
‫ازدواج با زنی که پدربزرگش ‫پدرم رو کشته مسخره‌ست.
‫چی تو رو به پاریس آورده؟
‫من...
‫چه بلایی سر دستت اومده؟
‫دستت خونیه، پدر.
‫نه، دیشب دستم با یه نرده زنگ‌زده ‫بریده شد.
‫موسیو د'اپینه...
‫قربان، مطمئناً یک کلمه از این حرف‌ها رو ‫باور نمی‌کنید.
‫اینا پرت و پلاهای یه ذهن ‫توهم‌زده‌ست.
‫منظورم اینه، نگاهش کنید، به این مرد نگاه ‫کنید. مریضه. دیوونه‌ست. حالش خوب نیست.
‫این اعتراف یه دیوونه نیست، ‫قربان.
‫می‌تونیم ادامه بدیم، لطفاً؟
‫متأسفم.
‫- ما داریم می‌ریم. ‫- چی شده؟
‫آقایون... ‫آقایون، التماس می‌کنم.
‫این همه‌ش یه سوءتفاهم ‫وحشتناکه.
‫فقط یه چیز به نفع ‫موسیو نوآرتیه هست.
‫اونطور که همه فکر می‌کردیم قتل نبوده، ‫بلکه یه دوئل بوده.
‫- حقیقت نداره. ‫- دیگه هرگز خبری از من نمی‌شنوین، قربان.
‫بریم.
‫این برای کیه؟
‫- برای مارکیز. ‫- اوه، دمنوش گیاهیه؟
‫- آره. ‫- باروآ دنبالت می‌گشت.
‫پدربزرگت می‌خواد ‫شب به‌خیر بگه.
‫می‌تونم چای رو برای ‫مارکیز ببرم بالا.
‫اشکالی نداره، خودم می‌برم.
‫زیاد طول نمی‌کشه.
‫فردا اول وقت ‫می‌رم.
‫متأسفم که همه‌چیز اونطور که ‫برنامه‌ریزی شده بود پیش نرفت.
‫پدر پدرت مرد شیطان صفتیه. ‫همیشه بوده!
‫این حرف وحشتناکیه، ‫مادربزرگ.
‫- شب به‌خیر، عزیزم. ‫- شب به‌خیر.
‫دکتر، از این طرف.
‫از ظاهرش پیداست که ‫خیلی عذاب کشیده.
‫- آخرین نفر کی زنده دیدش؟ ‫- من بودم.
‫براش چای آوردم، ‫شب به‌خیر گفتم و...
‫از چیزی شکایت نداشت؟ ‫دل درد یا چیزی؟
‫- هیچی. ‫- ناراحتی نداشت؟
‫نه.
‫برام یکم شکر بیارید. ‫یه مشت کافیه.
‫- چی شده، دکتر؟ ‫- این چای رو کی آماده کرده؟
‫- ولنتاین. ‫- کی به مارکیز رسوندش؟
‫ولنتاین.
‫من پیشنهاد دادم ببرم، ولی اون ‫اصرار کرد که خودش ببره.
‫ممنون.
‫همونطور که فکر می‌کردم.
‫مارکیز با بروسین ‫مسموم شده.
‫اینجا هستن.
‫موسیو ویلفورت...
‫دخترم بالاست، ‫منتظر شماست.
‫اون...
‫... جایی که داره می‌ره باهاش ‫خوب رفتار می‌شه، مگه نه؟
‫خب، من با رئیس زندان ‫صحبت کردم،
‫و بهم اطمینان داده که باهاش رفتار ‫ویژه خواهد شد، قربان.
‫خب، بریم.
‫حالا خداحافظی کن.
‫چیه؟
‫صبحانه‌تون، قربان.
‫بله، می‌بینم. ‫ممنون.
‫قربان، ما نگرانتون هستیم.
‫نگران من؟ چه کوفتی ‫دارید می‌گید؟
‫شب‌ها صداتون رو می‌شنویم، قربان، ‫که تو خونه راه می‌رید.
‫آخر شب، ‫اوایل صبح،
‫راه می‌رید، بالا و پایین. ‫به نظر می‌رسه نمی‌خوابید، قربان.
‫می‌خوابم. ‫به خواب زیادی نیاز ندارم.
‫نباید نگران باشید، حالم خوبه.
‫خب؟
‫مباشر کنت رو ‫زیر نظر داشتم.
‫هر از گاهی، با مردی به نام ‫کادروس ملاقات می‌کنه.
‫اول فکر کردم فقط دوستن، ‫ولی بعد عمیق‌تر بررسی کردم.
‫شروع کردم به پرس و جو ‫درباره این کادروس.
‫ظاهراً با پول کافی ‫اومده پاریس.
‫بیشتر وقتش رو تو کتابخونه‌ها گذرونده، ‫روزنامه‌های قدیمی رو بررسی کرده،
‫و درباره سه نفر تحقیق کرده.
‫شما، موسیو ویلفورت،
‫بانکدار، بارون دانگلار، ‫و کنت دو مورسرف.
‫کنت چند شب پیش هر سه تامون رو ‫برای شام دعوت کرد.
‫خب، به نظر نمیاد ‫تصادفی باشه.
‫- آیا شما... ‫- می‌خوام بدونم این...
‫... کادروس با اون مونت کریستوی لعنتی ‫چیکار داره.
‫موسیو ویلفورت. من نمی‌تونم فقط...
‫نه، نه، البته که نمی‌تونی، ‫حریص عوضی!
‫کافیه؟
‫می‌خوام همه‌چیز رو بدونم.
‫بیرون خبری نیست.
‫کی اینجاست؟
‫دیروقته. ‫چرا بیداری؟
‫قراره چه بلایی سر ‫فرناند موندگو بیاد؟
‫هنوز منتظر جواب ‫از سلطانم.
‫در هر صورت،
‫اطمینان حاصل می‌کنم که رسوا ‫و علناً بی‌آبرو بشه.
‫این به همسر و پسرش ‫آسیب می‌زنه.
‫انتظارش رو دارم.
‫ولی یادت باشه، اونا هم از کارهای ‫شیطانی اون سود بردن.
‫روزی که اومدی، گفتی می‌خوای ‫انتقام مرگ پدرت رو
‫بیشتر از هر چیزی تو دنیا بگیری. ‫دقیقاً همین کار رو می‌کنیم.
‫نباید نگران این چیزها ‫باشی.
‫واقعاً، نباید باشی.
‫مباشر کنت مونت کریستو ‫این رو برای شما آورده، مادام.
‫ممنون، ماری. ‫همین کافیه.
‫برای شام اینجا نیستم.
‫خیلی قشنگ به نظر میان، مامان.
‫چه جور مردی به یه زن، ‫اونم یه زن متأهل،
‫یهویی گوشواره هدیه می‌ده؟
‫قدردانی برای چی؟
‫شاید برای قبول کردن ‫دعوتش به شام.
‫تصمیم دارم پسشون ‫بدم.
‫درکش نمی‌کنی. ‫ذاتاً سخاوتمنده.
‫بعداً می‌بینمت، مامان.
‫باز خرج کردی، ‫نه؟
‫- هدیه‌ست. ‫- از طرف کی؟
‫کنت مونت کریستو.
‫فکر کنم تو رو به‌عنوان معشوقه‌ش ‫می‌خواد.
‫فکر نمی‌کنم از اون تیپ آدما باشه.
‫فکر می‌کنی به همخوابگی با اون ‫محافظ جوونش راضیه
‫و نیازی نداره جای دیگه ‫دنبال کنه؟
‫ذهن کثیفی داری، ‫فرناند.
‫من چشم دارم، مرسدس.
‫تو مهمونی دیدمت، که تنهایی ‫باهاش رفتی تو باغ.
‫این کار هیچ عیبی نداره.
‫- خجالت‌آوره. ‫- خواهش می‌کنم.
‫و تو شام خونه‌ش، نحوه نگاه کردنت ‫بهش، حرف زدنت باهاش.
‫من که کور نیستم.
‫باید وحشتناک باشه که با عذاب ‫حسادت زندگی کنی.
‫ازت می‌خوام این گوشواره‌ها رو ‫پس بدی
‫و به هر فکری که ممکنه درباره تو ‫داشته باشه پایان بدی.
‫نمی‌خوام.
‫با من مخالفت می‌کنی؟
‫فکر می‌کنم بهم میان.
‫فرناند!
‫ممنون که اومدین.
‫می‌تونم بپرسم چرا اینجا؟
‫هیچکس رو نمی‌شناسم که ‫به این پارک بیاد.
‫می‌فهمم.
‫متأسفانه وقت زیادی ندارم. ‫ساعت ۴ باید خونه بارون دانگلار باشم.
‫زیاد طول نمی‌کشه، من...
‫متأسفم من...
‫کی این کار رو باهات کرده؟ ‫مرسدس؟
‫قبلاً هیچوقت اینجوری ‫صدام نکرده بودی.
‫خب، اسمته، مگه نه؟
‫باید اینا رو بهت پس بدم.
‫خوشت نیومد ازشون؟
‫ازشون خوشم میاد. ‫ولی شوهرم خوشش نمیاد.
‫سر این باهاش دعوات شده؟
‫آره.
‫بگو ببینم، کنت...
‫... تا حالا واقعاً عاشق شدی؟
‫یه بار.
‫چی شد؟
‫برای مدت طولانی رفتم و...
‫منتظرت نموند؟
‫فکر می‌کرد مردم.
‫شاید هنوز ‫منتظرت باشه.
‫نه.
‫نه، به زندگیش ادامه داد.
‫الان یه زن متفاوته.
‫و من یه مرد متفاوت.
‫متأسفانه وقتم با شما ‫تموم شده، کنتس.
‫متأسفم...
‫بابت گوشواره‌ها متأسفم.
‫گوشواره‌ها ارزشی ندارن.
‫خداحافظ.
ارائــه شـده تـوســط رســانـه ی بــزرگ سـینمافـریـک مـرجـع دانــلـود فـیـلـم و ســریـال بــدون سـانــسور بـا زیـرنـویـس چـسـبـیـده ..:::CinemaFreak.Net:::..